ตอนที่9 เหมือนเดิม หรือ เปลี่ยนไป.......

เช้าวันรุ่งขึ้น

ผมลืมตาตื่นขึ้นมา
แต่ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองยังฝันไปอยู่หรือไม่
.
.
เพราะตอนนี้แบงค์ นอนหลับอยู่ข้างกายผม ในสภาพที่เปลือยเปล่า
.
.
เรื่องราวเมื่อคืน พาให้เราทั้งคู่ก้าวล้ำเส้นของคำว่า "เพื่อน" ไป
.
.
จากนี้ไป ผม กับแบงค์จะเป็นอย่างไรกัน
มันจะยังเหมือนเดิมรึปล่าว
เรายังจะสามารถพูดคุยได้เหมือนเดิมมั้ย
.
.
.
หรือมันจะพังทลายลงเพียงเพราะ ชั่ววูบ ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน อย่างนั้นน่ะเหรอ
.
.
ทันทีที่ผมคิดเช่นนั้น น้ำตาของผมมันก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
.
.
ถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ล่ะ ผมจะทำยังไง
ถ้าแบงค์เปลี่ยนท่าทีไป
.
ถ้าวันนั้น แบงค์ทำเหมือนกับไม่เคยรู้จักผมมาก่อน
ผมจะทำยังไง
.
.
.
ความรู้สึกแบบนี้รึเปล่านะที่ นัท กำลังรู้สึกอยู่
.
กรรมกำลังเริ่มตามสนองเราแล้วใช่มั้ย
.
.
ฮึก!!
เสียงสะอื้นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ผมกลั้นความรู้สึกกลัวนี้ไว้ไม่ไหวแล้ว สายตาจับจ้องไปยังแบงค์ที่ยังหลับไหลอยู่
มือของผมยื่นไปสัมผัสกับใบหน้าของแบงค์
.
.
.
!!!!!!!
แบงค์ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ผมรีบดึงมือกลับมา
แบงค์ทำหน้า งง นิดหน่อย แต่เมื่อแบงค์ตั้งสติได้ เขาก็ลุกตัวขึ้นทันที ด้วยสีหน้าที่ตกใจ
.
.
-สัญญาณแห่งลางร้ายเริ่มปรากฏ ใจผมเริ่มไม่ดีแล้ว-
.
.
"น่ะ..น..นันท์..."
แบงค์พูดอย่างตะกุกตะกัก พร้อมกับหันมามองยังผม
"น่ะ นี่มัน........คือ..ว่า..คือว่ามัน......."
แบงค์ทำสีหน้าไม่ถูก
"ไม่ต้องพูดอะไรหรอก..."
ผมพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น
"นันท์เข้าใจ ว่านั่นเป็นเพราะแบงค์เมา เราไม่โกรธแบงค์หรอก แบงค์ไม่ได้ตั้งใจ......"
".............."
แบงค์พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ทำหน้าว่าตัวเองเป็นคนผิด
.
.
.
"นันท์ไม่ถือหรอก นันท์ต่างหากที่ผิดเอง นันท์เองแท้ๆ ที่เป็นคนมีสติ แต่กลับเลยตามเลย ยินยอมไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น....."
"ม่ะ..ไม่ใช่นะ..."
แบงค์ พยายามจะพูด แต่ก็พูดไม่ออก
"คือ..."
.
.
.
ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ออกมาจากปากของแบงค์
.
.
.
"นันท์ไปอาบน้ำก่อนนะ นี่ก็สายมากแล้ว"
ผมพูดพร้อมกับลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนู(คือตอนนี้โป๊อยู่อ่ะ ทั้งคู่เลย -*-)
.
.
"แบงค์ไหวป่าว หายเมายัง ถ้ายังวันนี้หยุดก็ได้นะ"
ผมพยายามทำตัวเป็นปกติให้มากที่สุด ไม่อยากให้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากกว่า
-ไม่อยากเสียแบงค์ไป-
.
.
"นันท์...เดี๋ยว"
แบงค์ลุกขึ้นมาฉุดมือผมไว้
"แบงค์ขอโทษ..แบงค์ขอ.."
.
.
"ขอโทษแล้วไงล่ะ"
ผมพยายามกลั้นน้ำตาไว้
"เรื่องมันเกิดไปแล้ว มันย้อนกลับไปไม่ได้"
.
.
"แต่..แบงค์.."
แบงค์ตะกุกตะกัก
"แบงค์จะผิดชอบเอง.."
.
.
"รับผิดชอบ? ยังไงเหรอ?"
ผมถามกลับไป แบงค์ถึงกับพูดไม่ออก
"นันท์ไม่ใช่ผู้หญิงนะ ยังไงนันท์ก็ไม่เป็นอะไรมากหรอก"
"แต่ว่า..."
"แบงค์ นันท์รักแบงค์นะ"
ผมพูดความในใจของผมออกไป ความในใจที่ปิดมาหลายปี
"สิ่งที่นันท์ต้องการจากแบงค์ คือความรัก ไม่ใช่แค่เพื่อน แต่เป็นคนรัก...."
"......."
แบงค์ยืนเงียบ
.
.
"แต่นันท์รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้"
ผมกลั้นน้ำตาตัวเองไว้ไม่อยู่แล้ว ตอนนี้มันไหลออกมาจากดวงตาทั้ง 2 ของผม
"เพราะแบงค์ไม่เคยมองนันท์ ในแบบที่นันท์มองแบงค์ไง"
ผมเงียบอยู่ครู่นึง
.
.
.
.
"เพราะแบงค์ยังไม่ลืม เมย์ ทีใช่มั้ยล่ะ"
แบงค์ถึงกับสะอึกทันที ที่ผมพูดออกไปเช่นนั้น
.
.
.
..................................
.
.
ไร้ซึ่งคำตอบใดๆ จากแบงค์
.
.
.
.
-----------------------------------------------
ที่โรงเรียน
.
.
ตอนนี้ ในใจผมรู้สึกหม่นหมองยังไงไม่รู้
ตอนนี้ กรรม กำลังตามสนองผมอยู่ใช่มั้ย
.
ความรู้สึกแบบนี้ จะใช่แบบเดียวกับที่ นัทรู้สึกอยู่รึเปล่านะ
.
-พลาดพลั้งไปถึงกับต้องสูญเสียคนสำคัญ-
.
.
ถ้าเมื่อคืนผมไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้น ผมก็คงไม่ต้องมากังวลกับเรื่องแบบนี้หรอก
-ถ้าไม่เพราะ อารมณ์ความต้องการชั่ววูบนั้น-
.
.
ไม่รู้ว่าแบงค์ตอนนี้จะเป็นยังไงมั่ง เพราะพอผมแต่งตัวเสร็จแล้วก็ออกมาเลย จนป่านนี้แล้วยังไม่เห็นเลย
.
.
ผมเองยังคงเป็นห่วงแบงค์นะครับ เพียงแต่ตอนนี้ผมรู้สึกเข้าหน้าแบงค์ไม่ติดยังไงไม่รู้สิ
.
.
คล้ายๆ กับที่เข้าหน้าไม่ติดกับ นัท เพราะเรื่องๆ นั้น
.
.
แต่ของแบงค์ทั้งๆ ที่รักมาก แต่ก็รู้สึกละอายใจมากด้วยเช่นกัน
รู้สึกผิดที่ทำลงไปเช่นนั้น
.
สับสนอย่างบอกไม่ถูก
.
.
เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันเป็นเพียงเพราะผมคนเดียว
ที่สร้างปัญหาเอาไว้ แล้วตัวเองกลับหนีมันออกมา แล้วทิ้งภาระให้คนอื่นต้องรู้สึกเจ็บปวด
.
.
ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้เป็นผู้ก่อมันเลยแท้ๆ
.
.
"นันท์" เสียงของมายด์เรียกทักผมเมื่อหมดคาบเรียน
"หือ" ผมทักกลับ
.
.
"เป็นอะไรไปน่ะ ดูไม่ค่อยดีเลยนะ หรือว่าเพราะที่ยังทะเลาะกับแบงค์อยู่ เออว่าแต่วันนี้ก็ไม่เห็นแบงค์มาเรียน ไปไหนของเขานะ ปล่อยให้เพื่อนเราหงอยเหงาอยู่ได้ บลาๆๆๆๆ"
.
.
มายด์ก็พูดเรื่อยไป แต่ผมกลับปล่อยโฮต่อหน้าเธอ ทำเอามายด์ถึงกับตกใจเอามาก
ผมไม่สามารถเก็บเอาไว้คนเดียวได้แล้วตอนนี้
.
.
-ถ้าเมิงเงียบ ไม่บอก ไม่พูดอะไรออกมา ใครที่ไหนมันจะไปเข้าใจเมิง จะไปช่วยเมิงได้ล่ะวะ-
.
.
มันถึงเวลาแล้วล่ะ ที่ผมต้องพูดออกไป อย่างน้อยถึงไม่มีใครช่วยได้ แต่ก็ขอให้ได้ระบายมันออกมาหน่อยก็ยังดี
.
.
ผมลากเธอออกมาจากห้องเรียน และบอกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับแบงค์เมื่อคืนให้มาย
เมื่อมายด์ได้ยินถึงกับอ้าปากค้างเลยทีเดียว
.
.
"อ่...."
มายด์พูดอะไรไม่ออก
"อะไรนะ เมือคืนเธอ กับ แบงค์มี.............มีอะ....อะไรกัน....."
ผมพยักหน้า
.
.
"โอแม่เจ้า"
มายด์ตะลึงในสิ่งที่ตนได้ยิน
"แล้วนันท์จะทำยังไงต่อล่ะ"
.
.
ผมได้แต่นิ่งเงียบ พูดอะไรไม่ถูก
.
.
"จะหนีมันเหรอ"
มายด์ถามผม
"จะหนีความเป็นจริงที่เกิดขึ้นเหรอ จะหนีได้นานแค่ไหน ถ้ายังคลุมเครืออยู่แบบนี้ สักวันสิ่งที่นันท์กลัวมันก็จะเกิดขึ้นจริงๆ นะ"
มายด์พูดจาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเข้มงวด
.
.
"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ เรื่องมันเกิดมาถึงขนาดนี้แล้ว จะย้อนกลับไปมันก็ไม่ได้แล้วนี่"
ผมถามมายด์ ด้วยน้ำเสียงที่เศร้า มายด์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ทำท่าขบคิด
.
.
.
"จากที่ฟังนันท์เล่ามา"
มายพยายามอธิบาย
"แบงค์ก็แค่ไม่มั่นใจในตัวของตัวเองนะ ลองให้เวลาเขาหน่อยละกัน อย่าไปคะยั้ยคะยอแบงค์เขามากนัก จริงอยู่นะที่เมื่อคืนมันอาจจะเป็นเพราะเขาเมา หรือเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบอะไรก็แล้วแต่........"
มายด์หยุดพูดแล้วหน้ามามองผม
.
.
.
"ถ้าจิตใต้สำนึกมันไม่เรียกร้อง ยังไงเขาก็ไม่มีทางทำหรอก"
มายด์ยิ้ม
"อย่าลืมสิ ผู้หญิงกับผู้ชายทางด้านรูปร่างมันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงนะ"
มายด์ยื่นมือมาจับไหล่ผม
.
"นันท์เองก็อย่าไปบีบบังคับแบงค์มากละกัน อย่างที่บอก ตอนนี้แบงค์เขาอาจจะยังไม่มั่นใจในตัวเอง ปล่อยให้เวลาเป็นตัวบอกเขาละกัน"
.
"ส่วนนันท์"
มายด์ยิ้มให้ผมอีกครั้ง
"รู้นะ ว่านันท์น่ะ รักแบงค์มาก มากเกินกว่าคำว่าเพื่อน แต่อยากให้นันท์คิดอีกนิดนึงนะว่า สิ่งที่เราต้องการจากคนอื่นมันมากไปมั้ย เพราะบางทีมันก็สามารถทำลายมิตรภาพที่เคยมีให้กันได้นะ"
.
.
.
.
ม่ะ.....มายด์.......
ผมปล่อยโฮอีกครั้ง แต่ไม่ใช่เพราะเสียใจ เพราะตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นมากหลังจากที่ได้รับคำปรึกษาจากเพื่อนที่แสนดีคนนี้
-เพื่อนที่ไม่เคยทิ้งผม ไม่ว่าเรื่องนั้นจะใหญ่เล็กแค่ไหนก็ตาม-
.
.
ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ........................
.
.
............................
ตกเย็น
.
.
ผมมาหยุดที่หน้าประตูบ้านของแบงค์ (อีกแล้ว)
ไม่รู้ทำไม แต่จริงอย่างที่มายด์บอกผม
.
.
ว่าถ้าปล่อยให้มันคลุมเครืออยู่แบบนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับแบงค์ต้องจบลงไม่สวยแน่ๆ
-ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นจริงๆ-
.
.
กริ๊ง!!!!!!!!!!!!!
ผมกดออดประตูหน้าบ้าน รออยู่นานก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีคนมาเปิด
ผมเลยลองปิดลูกบิดประตูดูพบว่ามันไม่ได้ล็อค (ถ้าเป็นขโมย คงยกไปได้หลายอย่างแล้วล่ะ -*-)
ผมเปิดประตูเข้าไป ไม่เห็นใครสักคน
(คือพอดี แบงค์กับบาสเขาอยู่กันแค่ 2 คนน่ะครับ พ่อแม่ไปทำงานที่ต่างจังหวัดน่ะ)
.
.
ผมลองเดินดูทั่วบ้านไม่พบใครจริงๆ เลยลองถือวิสาสะ เดินไปยังห้องแบงค์ (สรุปเราเป็นขโมยแล้วใช่มั้ยเนี่ย-*-)
.
.
.
พบว่าประตูห้องก็ไม่ได้ล็อค มันเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย ผมได้ยินเสียงของใครบางคนเหมือนกำลังสะอึกสะอื้นอยู่ ผมมองลอดเข้าไปก็พบแบงค์กำลังร้องไห้อยู่บนที่นอนในสภาพคุดคู้
.
.
อาการเหมือนคนที่กำลังเสียใจมากๆ
.
ผมรู้สึกสงสารแบงค์ขึ้นมาในทันที เขาดูเจ็บปวดและสับสนมากกว่าผมอีก
.
เป็นครั้งที่ 2 ที่ผมเห็นแบงค์ร้องไห้ฟูมฟายหนักขนาดนี้
.
.
.
ครั้งแรกก็ เรื่องของเมย์.............
.
.
ถึงมันจะเป็นเรื่องจริง แต่ผมไม่น่าพูดแบบนั้นไปกับเขาเลย
.
.
ผมรู้สึกผิดมากๆ ที่เห็นแต่ความรู้สึกตัวเอง โดยไม่มองความรู้สึกของคนอื่น
.
.
ผมเดินเข้าไปในห้องของแบงค์ กลิ่นไอที่คุ้นเคยมันแฝงอยู่ในนี้
ผมนั่งลงข้างๆ แบงค์ที่กำลังหันหลังให้ผมอยู่
ผมยื่นมือไปลูบหัวของเขา อย่างอ่อนโยน
แบงค์สะดุ้งตัวขึ้นมา และเมื่อหันมาเห็นผม เขาโผเข้ากอดผมทันที
.
.
"ฮึก!!! นันท์..."
เสียงของแบงค์ตอนนี้สั่นเครือ จับศัพท์แทบจะไม่ได้
"แบ......แบ....งค์....ข...อโท...ษ...ฮึก!!!...ขอ..โทษ..จริ...งๆ"
"พอเถอะแบงค์"
ผมยื่นมือโอบกอดแบงค์เช่นกัน
"ไม่เป็นไรนะ อย่าโทษตัวเองเลย มันไม่ใช่ความผิดของแบงค์หรอก"
"ต่ะ...แต่"
"ไม่เป็นไรจริงๆ ทำใจให้สบาย นันท์รู้ว่าแบงค์ตอนนี้เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นนะ"
"............."
"นันท์ไม่โกรธ จริงๆ นะ พูดจริงๆ"
ผมผละตัวออก แล้วมองหน้าของแบงค์ที่ตอนนี้แดงเพราะร้องไห้มามาก
"ถึงยังไงนันท์ก็จะอยู่เคียงข้างแบงค์เสมอนะ ไม่ว่าแบงค์จะมองนันท์ในฐานะอะไรก็ตาม...."
.
.
.
.
.
"น่ะ...นันท์"
แบงค์พยายามพูด "แบงค์...แบงค์เอง..ตอนนี้...แบงค์..ฮึก!!!!..แบงค์ยัง..ไม่มั่นใจ...ว่าแบงค์เป็น..อะ...อะไร..แน่..แบงค์สับ...สับสน..ไปหมด....."
.
.
.
"ไม่เป็นไรนะแบงค์ ปล่อยให้เวลามันบอกแบงค์ดีกว่า อย่าไปฝืนมัน อย่าไปเร่งรีบ ยังไงซะนันท์ก็ยังอยู่ตรงนี้ นันท์เองก็ขอโทษที่ไปพูดถึงเรื่องในอดีต นันท์เองก็ผิด"
"......"
.
.
.
ฮึ่กๆ.......แบง.ค์........แบงค์....เรื่องนันท์......แบงค์ไม่รู้.....ว่ามัน.....มัน...ฮึ่กๆ....ยังไง...กันแน่....
แบงค์ยังคงพูดจาตะกุกตะกัก
ทั้งๆ.....ที่อยู่ใกล้....นันท์.....แล้วมี...มีความสุข.......แต่ทำไม....แบงค์......แบงค์กลับยังรู้....รู้สึกว่า.....ยังลืมเมย์....ไม่ได้เลย......ฮึ่กๆ.....
.
.
เหมือนกลัว........กลัวว่า....ว่าจะเสีย....มันไปอีก.........
.
ผมถอนหายใจเบาๆ
"บางครั้ง อดีตบางอย่างถึงแม้มันจะหวนคืนมาไม่ได้ แต่มันก็เป็นความทรงจำที่ดีไว้ให้คิดถึง"
.
.
.
"......"
.
.
.
"อย่างเมย์ใช่มั้ยล่ะ"
ผมยิ้มให้แบงค์
.
.
"ยังไงปัจจุบันนันท์ก็อยู่ตรงนี้ เคียงข้างแบงค์อยู่นะ ไม่ว่าแบงค์จะต้องการหรือไม่ แต่นันท์ยินดีมอบให้เสมอ ไม่ว่าจะเมื่อไร ก็ตาม"
.
.
.
"น่ะ..นันท์ ข่ะ..ขอบคุณ ขอบคุณมากนะ....."
แบงค์พูดกับผมแล้วโผเข้ากอดผมอีกครั้ง
.
.
.
ตอนนี้แม้เราจะก้าวล้ำเส้นไปบ้าง เดินเลยจุดที่ควรจะเป็นไปแล้ว
แต่เราก็ยังคงเป็นเพื่อนกันอยู่
.
.
ความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนและแน่นแฟ้นมากที่สุดหากรองลงมาจากความรักของพ่อกับแม่แล้ว
.
.
ก็เป็น เพื่อน นี่ล่ะ
เพราะบางครั้ง ความรักในรูปแบบ แฟน ยังไม่จีรังยั่งยืน มีเลิกรากันไป
แต่ เพื่อน ต่อให้โกรธกันแค่ไหน แต่สุดท้ายเราก็ยังกลับมารักกันได้
.
.
.
ให้เรื่องในอดีตเป็นสิ่งเตือนใจและสั่งสอนพวกเรา
สิ่งที่พวกเราทำได้ในตอนนี้ก็คือ จับมือ ก้าวไปข้างหน้าพร้อมๆ กัน
ไม่ใช่ในฐานะ แฟน หรือ คนรัก
แต่จับมือก้าวไปข้างหน้า ในฐานะเพื่อน ที่รู้ใจมากกว่าเพื่อนทั่วไป
.
.
รอให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์
รอให้พวกเรามั่นใจกว่านี้ดีกว่า..
.
.
.
.
.
.
.
แล้ววันนั้น พวกเราก็จะมีความสุขและรอยยิ้มที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างแท้จริง
.
.
.
.
.

กลับสู่หน้าแรก