ตอนที่ 1 คิดถึง

-นัท ขอบคุณนัทมากนะครับ ที่อยู่เคียงข้างนันท์-
.
.
.
.
-นัท...... นันท์ว่าเราเลิกกันดีกว่านะ ถ้ามันต้องเป็นแบบนี้ นันท์จะไม่มาให้นัทเห็นหน้าอีกต่อไปแล้วล่ะ-
.
.
.
.
"นันท์ อย่า ไม่นะ นันท์ อย่า.......อย่าไป...."
.
.
เฮือกกกกก!!!!!!!!!!!!!!
.
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ซีดผาก
ผมยังคงงุนงงอยู่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เมื่อพบว่าตัวเองกำลังอยู่บนที่นอนในห้องพยาบาล
.
-ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน-
.
"อ้าว ตื่นแล้วเรอะเธอ นาย...."
อ. ประจำห้องพยาบาลทักผม ผมหันมอง
"ณัฎฐากร ครับ"
ผมตอบชื่อตัวเองออกไป
"อืม ณัฎฐากร เป็นไงรู้สึกดีขึ้นมั้ย ยังมีอาการปวดหัวอะไรรึปล่าว"
อ. ซักถามผม
"ก็ดีขึ้นแล้วครับ ว่าแต่ผมเป็นอะไรไปเหรอครับ"
ผมถามอ. กลับด้วยอาการสงสัย
"ก็เมื่อเช้าคาบแรกเธอเรียนวิชาพละใช่มั้ย"
อ.ถาม ผมพยักหน้าตอบรับ
"อยู่ๆ เธอก็เป็นลมหมดสติล้มลงไป เมื่อเช้าเธอได้กินข้าวเช้ารึปล่าวล่ะ"
อ. ถามผม ผมส่ายหน้าทันที
.
.
"นั่นไงล่ะ เพราะเธอไม่ได้กินข้าวเช้ามาร่างกายไม่มีพลังงานสะสม ทำให้เธอเกิดอาการแบบนี้ไง รู้มั้ยว่าอาหารมื้อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญมากๆ เราไม่ควรละเลย บลาๆๆๆๆๆๆ........."
อ. แกก็พูดไปเรื่อยของแก แต่ผมรู้สึกแน่นที่หน้าอกยังไงก็ไม่รู้ สงสัยคงเพราะตอนที่ล้มลงไปแล้วคงไปกระแทกกับพื้นละมั้ง
.
.
.
"เอาล่ะ ถ้าอาการดีขึ้นแล้วก็ไปหาอะไรกินซะ แล้วไปเข้าเรียนต่อล่ะ อย่าโดดไปไหนนะ"
อ.พูดเสียงเข้มกับผม ผมยกมือไหว้ลา อ. ออกมา
.
.
.
"ณัฎฐากร "
อ. เรียกผมอีกครั้ง ผมหันกลับไป
"ครับ? "
ผมตอบกลับ
"ร่างกายคนเรา มีแค่หนึ่งเดียวนะ ดูแลรักษามันหน่อย ให้คุณค่ากับมันมั่ง ก่อนที่มันจะสายไป"
.
.
ในตอนนั้นผมไม่ค่อยเข้าใจ ในความหมายของมันมากนัก ก็ได้แต่ พยักหน้ารับคำนั้นไว้
.
-------------------------
โรงอาหาร
.
ผมสั่งอาหาร ซึ่งก็เป็น กระเพราะไก่ไข่ดาว (อาหารสิ้นคิดมากๆ-*-) อาหารจานโปรดของผมเอง
ที่จริงเขาจะไม่ขายให้ในช่วงเวลาเรียนแบบนี้หรอกครับ
แต่ของผมอธิบายเหตุผลไปเลยได้มาเป็นกรณีพิเศษน่ะครับ
.
.
ผมยกจาน มานั่งยังโต๊ะอาหาร ด้านริม พลางตักข้าวกินอย่าง เอร็ดอร่อย
วูบนึง อยู่ๆ ผมก็หวนไปนึกถึงความฝันเมื่อครู่
.
.
.
อาทิตย์หน้าแล้วสินะ ที่ผมจะได้ย้ายโรงเรียนกลับไปเรียนที่เดิม
ที่ๆ เขาก็เรียนอยู่ที่นั่น
.
เขาคนนั้นที่มีชื่อว่า นันท์ ผู้ซึ่งเป็นรักแรกที่ผมจริงจัง หลังจากที่ผมทำตัวเสเพล มาตลอด
.
.
แต่ทว่าเขาคนนั้นกลับ..........................................
.
.
หรือว่า ผมเองกำลัง โดนสิ่งที่ตัวเองเคยทำมาในอดีต ตามสนอง ตามเอาคืน อยู่นะ
ในอดีต ผมทำตัวเสเพล คบคนไม่เลือกหน้า ไม่ว่าจะ ชายหรือ หญิง
สนุกสนานไปวันๆ จนกระทั่ง ได้พบกับ นันท์
เขาเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตของผม ดึงความคิด ความรู้สึกของผม และทำให้ผมรู้จักกับความรักจริงใจอย่างแท้จริง
.
.
.
ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเป็นไปได้ด้วยดีแท้ๆ
แต่แล้ว มันกลับพังทลายลงเพียงเพราะ เหตุการณ์วันนั้นวันเดียว
.
ถ้าผมไม่พลาดพลั้ง ในครั้งนั้น เหตุการณ์นั้นก็คงไม่เกิด
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพียงเพราะผมไม่ยั้งคิดให้รอบคอบ ไม่นึกถึงผลของการกระทำที่จะตามมา
จนสุดท้าย ผมเองต้องมาทนรับกับความเจ็บปวดนั้น
.
.
.
--------------------------------------------
.
ผมกลับขึ้นมาบนห้องเรียน ด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยสดชื่นนัก ไม่รู้เพราะอะไร
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ภายนอกผมทำตัวร่าเริง เฮฮา สนุกสนานก็จริง
แต่ลึกๆ แล้วในใจผมกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
ผมรู้สึกว่าผมอ้างว้างว้าเหว่ รู้สึกว่าไม่มีใครสักคนที่ให้ความจริงใจกับผม
.
มันก็สมควรแล้วล่ะ ที่ผมจะไม่ได้รับความจริงใจจากใคร ในเมื่อตัวเองก็เคยไม่จริงใจกับคนอื่นมาก่อน
แม้ตอนนี้จะรู้สึกตัวได้และพยายามแก้ไข แต่ก็คงสายไปแล้วล่ะมั้ง
.
.
"เฮ้ยๆ ไอนัท"
เสียงของเจ้า ต้นเพื่อนในห้องผม เรียกผมอย่างเบาๆ เพราะเกรงว่า อ. จะได้ยิน
"อะไรของ เมิงวะ เดี๋วก็ได้โดนด่าหรอก"
ผมด่ามันกลับ เพราะอ. คนนี้ แกดุจริงๆ -*-
.
"เย็นนี้ เมิงว่างมั้ยวะ กรูกะไอพวกนี้ (หมายถึงเพื่อนๆ ในห้องน่ะ) จะไปเที่ยวห้างเหล่หญิงกันหน่อยนะ "
"เอาอีกแล้ว เมิงนี่ เอะอะก็เหล่หญิงๆ"
ผมบ่นรำคาญไป
"เอ้า หรือว่า เมิงไม่ชอบวะ ส่าด"
อึก!!! ไอนี่ พูดแทงใจดำกรู เชรี่ย อดีตน่ะเคยชอบ แต่ปัจจุบันไม่แล้ว เหอๆ
"ตกลงเมิงจะไปป่ะวะ"
ผมคิดอยู่ครู่นึงก่อนตอบออกไป
.
.
.
"เออๆ ไปก็ได้วะ เชรี่ยนี่ บังคับกรูจริง"
ผมด่ากลับมันไป แต่มันทำหน้ายิ้มกวนตรีนใส่ผม น่าเอาตรีนยัดปากมันจริงๆ เลย ไอเวรเนี่ย
.
.
.
แต่ก็เอาน่ะ ไหนก็จะจากกันละ ไปเฮ้ว กะพวกมันหน่อยก็ดี ถึงพวกนี้มันจะ เถื่อนๆ แต่มันก็ไม่ใช่คนไม่ดีอะไรหรอก
.
.
คิดซะว่าคลายเครียด..................
-------------------------------
.
ที่ห้าง.....
.
"เฮ้ย ไอเต เมิง ดูสาวนั่นดิสะ แมร่ง สวยว่ะ"
"ส่าดดด น่ารักชิหาย ให้เป็นแฟนกรูๆ ดีใจตายเลย"
หน้าอย่างเมิงเนี่ยนะ ฝันสูงไปหน่อยมั้ย
เชรี่ย หลอกด่ากรูเรอะ
.
.
สนุกสนานกันใหญ่เลยนะพวกเมิง รำคาญว่ะ คิดถูกมั้ยกรูเนี่ยที่มากะพวกมัน -*-
ผมเดินหลบฉากกอกคนเดียว เดินเล่นเรื่อยเปื่อยไป
.
ผู้หญิงเหรอ
เมื่อก่อนเคยชอบนะ เคยคบมาหลายคนด้วย
แต่ไม่เคยจริงจังกับใครสักคน เพราะ ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตผมนั้น ล้วนแต่เข้ามาเพื่อหวังอย่างอื่นจากผมเสียมากกว่า ไม่ได้รักในตัวตนของผมจริงๆ หรอก
.
.
.
แล้ว นันท์ ล่ะ ตลอดเวลาที่ผ่าน นันท์ เขาคบผมเพื่ออะไร
เหมือน กับพวกเธอเหล่านั้นหรือไม่
.
ไม่ๆ ไม่หรอก
นันท์ดีกว่า เหล่าผู้หญิงเหล่านั้นมากนัก
เพียงแค่มันมีตัวแปรอื่น อย่างอื่น เข้ามาเกี่ยวข้อง ก็เท่านั้นเอง
.
.
และใครคนอื่นด้วย........
.
.
บางครั้งก็รู้สึกเหนื่อยล้า
แต่ก็ยังพยายาม
พยายามทำทุกวิถีทาง อะไรก็ได้ที่พอจะลบล้างความผิดนั้น
เพื่อให้ นันท์หันกลับมามองผมอีกครั้ง
.
ถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอก ว่าทำไปมันก็สูญเปล่า..........................
.
.
.
"อ้าว ลูกนัทป่าวเนี่ย"
เสียงของหญิงสาววัยกลางคนๆ นึงเรียกผม ผมหันกลับไปมอง ตอนแรกก็นึกสงสัยว่าใครแต่แล้วก็นึกออก
.
.
แม่ของนันท์น่ะเอง
"อ่ะ สวัสดีครับแม่"
ผมยกมือไหว้
"แม่มาที่ จ. นี้ได้ไงครับ"
โหกรูตั้งคำถามได้กวนตรีนมากๆ
.
.
"อ๋อ แม่มาทำธุระที่บ้านญาติน่ะ เนี่ยกำลังจะกลับ วันนี้พอดี เลยแวะมาเดินเล่น ซื้อของอะไรนิดหน่อยไปฝากนันท์เขาน่ะ"
แม่นันท์ก็พูดไปเรื่อย
"ว่าแต่ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีมั้ย คุณพ่อเป็นไงมั่งล่ะ"
.
"ก็สบายดีครับ"
ผมยิ้มตอบ
"ส่วนพ่อก็เหมือมเดิมครับ งานยุ่ง ต้องย้ายไปย้ายมาหลายที่ นี่ก็จะย้ายกลับไปที่เดิมอีกครับ ผมเองก็ต้องกลับไปเรียนที่เดิมด้วย"
"อ้าวเหรอ นันท์รู้คงดีใจแน่ๆ"
อึก!!!!
.
.
ถ้านันท์รู้ จะดีใจแน่เหรอ..............
"เอ่อ แม่ครับ"
ผมทัก
"มีเบอร์ติดต่อนันท์มั้ยครับ เผื่อมีธุระอะไร ผมจะได้ติดต่อ นันท์เขาได้"
"มีจ๊ะมี แปบนะหาก่อนแม่เองก็จำไม่ค่อยจะได้น่ะ" แม่ของนันท์เปิดกระเป๋าสะพาย หยิบเอาโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา กดหาเบอร์อยู่ครู่นึง ส่วนผมเอง ก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาเพื่อ เมมเบอร์ไว้
.
.
ผมคุยธุระกับแม่ของนันท์อยู่ครู่นึง เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ผมรับสายก็พบว่าเป็นเจ้าพวกเพื่อนบ้ามันโทรตามน่ะครับ ผมเลยต้องลาแม่ของนันท์ออกมา
.
.
หึหึ ผมกลับไปโดนเจ้าพวกนี้ด่ากระจุยเลย 555 มันคงนึกว่าผมแอบไปเหล่สาวๆ คนเดียวน่ะ -*-
.
------------------------------------
ตกกลางคืน
.
คืนนี้ผมอยู่บ้านคนเดียวอีกแล้ว เพราะพ่อกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องที่ต้องจะย้ายบ้าน ย้ายที่ทำงานน่ะครับ ธุรกิจมากก็งี้ล่ะ -*- (อวดรวยไปมะเนี่ยกรู-*-)
บ้านนี้มีเพียงผม กับพ่อ และคนใช้อีกคนน่ะครับ
ส่วนแม่นั้น ไม่มีครับ
แม่ทิ้งพวกเรา 2 พ่อลูกไปตั้งแต่ผมยังเด็ก ผมเองก็ไม่รู้เหตุผลอะไรมากนัก และไม่ได้อยากใส่ใจด้วย ไม่อยากให้มันเป็นปมด้อยของตัวเองน่ะ เลยไม่คิดถึงมัน
.
.
อาจจะเพราะผมถูกเลี้ยงดูให้รู้จักกับการอยู่ตัวคนเดียว ไม่ค่อยมีใครด้วยล่ะมั้ง ทำให้ผมไม่ค่อยรู้จักกับความรักที่แท้จริงก็อาจจะเป็นได้
.
.
.
นันท์ ตอนนี้ นายกำลังทำอะไรอยู่นะ มีความสุขดีมั้ย
.
.
.
อยากได้ยินเสียง นันท์มากเหลือเกิน อยากพบอยากเจอ
.
.
.
ลองโทรหานันท์ดูดีกว่า วันนี้ก็วันศุกร์ด้วย อยากพบเจอมากจริงๆ
แต่นันท์จะอยากพบเรามั้ยนะ
.
.
น่าแปลก ทั้งๆ ที่เจ็บเกือบตาย แทนที่จะจดจำไว้เป็นบทเรียน แต่ดันกลับวิ่งเข้าหามันอีกครั้งนะเรา
.
.

ตรู๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
.
.
.
"ฮะ..ฮัลโหล" ปลายสายรับ และเงียบไปครู่ก่อนที่จะพูดต่อ "ใครครับ"
.
.
.
.

การรับโทรศัพท์ครั้งนั้นของนันท์ กลายเป็นจุดเริ่มต้น ของเรื่องราวในชีวิตผมอีกครังนึง
.
.
.
.
....

..
.
...
.
..
จบตอนที่ 1

อ่านตอนต่อไป

กลับสู่หน้าแรก