Dear My Friend # Lesson 1 มิตรภาพ
ตอนที่ 1 ความรู้สึกที่เก็บซ่อน....
ห้องสมุด
"นันท์ กลับบ้านได้ยัง นี่มันจะ 5 โมงแล้วนะ"
เสียงของแบงค์ เพื่อนสนิทของผม เรียกดังขึ้นมาจนเจ้าหน้าที่ต้องส่งเสียงเอ็ดตักเตือน
ง่า... นี่มัน 5โมงแล้วเหรอ ตายล่ะ อ่านหนังสือมากไปจนลืมเวลาอีกแล้ว
"เออ.. โทษทีๆ อ่านหนังสือเพลินไปอีกแล้ว อ้าวแล้ว บาสล่ะ ไม่มาด้วยกันเหรอ"
ผมถาม บาสเป็นน้องชายฝาแฝด ของแบงค์น่ะครับ หน้าตาเหมือนกันอย่างกะแกะ (ก็แฝดนี่นา -*-)
"เจ้าบ้านั่นน่ะเรอะ สงสัยคงไปตะลอนอยู่ที่ห้างล่ะมั้ง"
แบงค์ตอบด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย
"อ่ะเหรอ -*- รอแปบนะ ขอเวลา 5 นาที เอาหนังสือไปวางไว้ที่ แปบนะ"
ผมบอกพร้อมกับหยิบกองหนังสือขึ้นมา
โครม!!!
แต่ด้วยความรีบร้อน ทำให้กองหนังสือนั้นหล่นลง
โชคดีที่ เจ้าหน้าที่ไม่ทันสังเกต ผมรีบลงไปเก็บทันที
"ซุ่มซ่ามจังนะ นันท์เนี่ย มาๆ เดี๋ยวช่วย"
แบงค์พูดพร้อมก้มตัวลงมาช่วยเก็บ ใบหน้าของเขาเข้าใกล้เข้ามาทุกทีๆ มันทำให้ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ
"มะ ไม่เป็นไร นันท์จัดการเองได้ แบงค์ไปรอหน้าห้องเหอะ เดี๋ยวนันท์ตามไป"
ผมพยายามเก็บอาการ พร้อมกับดึงหนังสือมาจาก แบงค์ แล้วรีบลุกขึ้นเดินไปยังชั้นหนังสือทันที
"อืมๆ งั้นเร็วๆนะ หิวแล้ว-*-"
เฮ้อ...โชคดีที่แบงค์ไม่ทันสังเกต
.
ใช่ครับ ผมแอบชอบแบงค์น่ะครับ แอบชอบมาตั้งแต่ม. 1 ตั้งแต่พวกเราเพิ่งเข้ามาใหม่ๆ จนตอนนี้เวลามันผ่านมากว่า 4 ปีแล้ว พวกเราอยู่ชั้นม. 5 แต่ความรู้สึกของผมมันไม่ได้ลดลงเลย
.
.
กลับยิ่งมากขึ้นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
.
แต่แบงค์เขาคงไม่ได้รู้สึกอะไรเกินเลยกับผมหรอก ผมรู้ดี คนที่อยู่ในใจเขานั้น ไม่ใช่ผม และคงไม่มีทางใช่อย่างแน่นอน
.
ไม่เคยนึกมาก่อน ว่าตัวเองจะต้องมารู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่อึดอัด ไม่สามารถพูดออกไปได้
ผมกลัวเหลือเกินที่จะต้องสูญเสียเขาไป เพื่อนที่ผมรักมากที่สุด
.
.
เพื่อนที่ผมแอบคิดกับเขาไปมากกว่าคำว่า"เพื่อน"
.
.
วันใดวันนึง ถ้าเขารู้ความจริง เขาจะยังคงอยู่เคียงข้างผมอีกมั้ยนะ
แต่ก็แอบคิดนะ ว่าถ้าอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ สักวันความรู้สึกของเขาอาจจะเปลี่ยนไป
.
.
แต่มันจะดีเหรอ ที่ผมจะผิดที่ผมดึงเขาเข้ามา ผมอาจจะเห็นแก่ตัวที่คิดอย่างนี้
แต่ผมไม่มีทางเลือกนี่.......
.
.
-------------------------
"หาอะไรกินก่อนกลับดีกว่าป่ะ"
แบงค์พูดขึ้น ในขณะที่เดินกลับบ้าน ซึ่งอยู่ ไม่ไกลจากโรงเรียนที่เราเรียนมากนัก
.
"ไม่อ่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีตังค์ สภาพทางการเงิน ขัดสนมากๆ"
ผมพูดยอมรับอย่างไม่อายตัวเอง-*-
"เอาเงินไปซื้อหนังสือ อีกอ่ะดิ"
อุก!!! รู้ทันซะจริงแฮะ เพื่อนเรา -*-
"เอาเหอะๆ แบงค์หิวมากๆ เอาเป็นว่าเดี๋ยวแบงค์เลี้ยงเองละกัน"
แบงค์บอกผมพร้อมกับยิ้มให้ผม มันช่างเป็นรอยยิ้มที่มีเสน่ห์เสียเหลือเกิน จนผมแทบจะเก็บอาการไม่อยู่
.
"แห่ะ ขอบใจมากๆ รอคำนี้มานานละ เดี๋ยวจะสั่งให้หนำใจเลยอิอิ"
ผมพูดกลบเกลื่อนอาการ
.
"อ้าวๆ เดี๋ยวสั่งมากินไม่หมด ให้จ่ายเองซะเลยนี่"
แบงค์พูดหยอก
"เอาเหอะ อยากกินไรสั่งเอาละกัน กับเพื่อนทำไมจะเลี้ยงไม่ได้"
.
เขาพูดพร้อมกับยกมือมาขยี้หัวผม ประจำเลย ไม่รู้ทำไมชอบขยี้หัวผมเล่นประจำ -*-
.
ถึงใครจะมองยังไง ผมไม่สนใจ วันนี้ ตอนนี้ ได้อยู่แบบนี้ ผมก็มีความสุขมากแล้ว
.
วันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ค่อยว่ากันอีกทีละกัน
.
.
.
............
ช่วงค่ำวันนั้น
.
"แม่ฮะ เห็นแว่น อีกอันของผมมั้ยอ่ะ" ผมถามขึ้นในขณะที่กำลังเช็ดผมของตัวเอง(เพิ่งอาบน้ำมาอ่ะ)
"ตั้งอยู่บนชั้น ในห้องแม่นู้น" แม่ผมตอบกลับมาในขณะที่กำลังดูรายการโทรทัศน์รายการโปรดอยู่ แบบว่า บ้านผมมีกันอยู่แค่ 2 คนแม่ลูกน่ะครับ
.
.
ส่วนพ่อผมนั้น...........แห่ะๆ อย่าไปพูดถึงมันเลยดีกว่า.......
.
"แล้วอันที่ใช้อยู่ล่ะ ไปไหน"
แม่ผมหันกลับมาถามผม
.
"ยังอยู่นะ แต่ว่าอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศดูมั่งน่ะ แม่"
แม่ผมหันมามองหน้าผมครู่นึง พลางทำหน้าเหมือนเชิงวิเคราะห์อะไรสักอย่าง-*-
"เปลี่ยนไปก็เท่านั้น หน้าตาจืดชืดอย่างแกน่ะ"
.
อุก!!! แม่ใครเนี่ย ผมลูกแม่นะครับ ไม่ชมไม่ว่า แต่อย่าด่าซ้ำเติมกันสิ -*-
.
"อ้อ เมื่อตอนเย็น เพื่อนแกที่ชื่อ อะไรนะ ไมล์ มัย......"
"มายด์ แม่ ทำไมอ่ะ"
ผมพูดตัดบท (ว่าแต่ ไมล์ นี่มันความเร็วรถไม่ใช่เหรอ ผมไม่มีเพื่อนเป็นลูกนักแข่งรถนะ -*-)
"เออ ใช่ มายด์น่ะล่ะ เขา โทรมาแต่แกยังไม่กลับมาที แม่เลยบอกเขาว่าเดี๋ยวให้แกโทรกลับ"
"ขอบคุณมาก แม่ งั้นผมขึ้นห้องก่อนนะ"
ผมบอกแม่พร้อมกับกำลังจะเดินขึ้นไปบนห้อง
.
"เดี๋ยว"
แม่ผมทักขึ้น ผมหันไปถามกลับ
"ทำไมแม่ มีไรอีกเหรอ"
"ปล่าว แต่เปลี่ยนคำขอบคุณมะกี้เป็น เงินแทนได้มั้ย"
o_O!!!
ง่ะ แม่ใครเนี่ย มุขซ้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
.
.
..
ผมหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมา (แหงสิ ไม่หยิบของตัวเองจะไปหยิบของใครล่ะฟระ -*-)
พร้อมกับรีบกดเบอร์ไปยัง มายด์ เพื่อนของผม
.
.
.
"โหล มายด์เหรอ มะตอนเย็นโทรหาเราใช่มะ"
ผมถาม ในขณะที่ตัวเองกำลังนั่งแคะเล็บเท้าเล่น (ไม่มีอะไรทำเรอะ -*-)
"อื้ม เราโทรไปเองล่ะ แต่ นันท์ไม่กลับมาทีอ่ะ ไปไหนมาเหรอ"
มายถามกลับ
"ก็........"
ผมตอบไม่ถูกกับคำถามนั้น ทั้งๆ ที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรมากมายเลยแท้ๆ
.
"ไปเดท กับตาแบงค์มาล่ะสิ"
อุก!!! รู้ได้ไงฟระเนี่ย
.
"บ้าสิ แค่แวะหาไรกินกลางทางเท่านั้นน่ะ ไม่มีไร จริงๆนะ"
ผมชิงตอบอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่ายิ่งพูดปัด จะยิ่งกลายเป็นรัดตัวเองมากเท่านั้น เพราะอีกฝ่ายจับไต๋ได้ตั้งแต่แรกแล้ว -*-
.
"555+ จะอายทำไมเนี่ย นันท์ ชอบเขาแท้ๆ แต่ทำไมไม่บอกเขาไปล่ะ" มายด์ถาม ซึ่งคำถามนี้ มันทำให้ผมนิ่งเงียบไปครู่นึง
.
.
.
"นันท์ นันท์......."
เสียงของมาย ดังขึ้นผ่านโทรศัพท์ ดึงผมกลับมาจากภวังค์นั้น ชั่วเวลาเพียงครู่เดียวแต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันนานจังนะ เมื่อครู่เหมือนรู้สึกได้ถึงความหนักอึ้ง
.
"นันท์ เป็นอะไรรึป่าว ทำไมเงียบไป"
มายด์ถามผมด้วยน้ำเสียงที่ดูกังวล และเป็นห่วงเมื่อเห็นผมนิ่งเงียบไป
.
"ป่ะ ป่าวๆ พอดี คิดอะไรเพลินๆ น่ะ เอ้อ ว่าแต่ที่โทรมาหาเรา มะตอนกลางวัน มีเรื่องอะไรเหรอ"
ผมตอบอย่างตะกุก ตะกัก พร้อมกับรีบตัดบท ดึงเข้าเรื่องอื่น
"อ้อ ใช่เกือบลืม จะถามว่า รายงานของวิชา สังคม น่ะ กลุ่มนันท์ ทำไปถึงไหนแล้ว กำหนดส่งมัน จันทร์หน้าแล้วนะ"
มายถาม ทำให้ผมฉุกคิดขึ้นได้
.
"อ่ะ แย่แล้ว ลืมสนิทเลย ตายแน่ๆ มายขอลอกหน่อยเด่ะ ทำเองตอนนี้ไม่ทันแล้วแน่ๆ"
ผมพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน (แต่ไหงมันฟังดูน่าเตะมากกว่าน่าสงสารหว่า-*-)
.
"หมดสิทธิ์จ๊ะ กลุ่มเธอ กะ กลุ่มชั้น ได้หัวข้อ คนละเรื่องกันนะ"
มายด์ตอบกลับมา แง้ๆๆๆๆๆ ลืมไปอีกแล้ว ไม่น่าเลย ไม่น่าปากดี รับมาทำเลยแท้ๆ เป็นไงล่ะ ทีนี้ พากลุ่มซวยอีกงานนี้ โดนฆ่าหมกท่อน้ำโรงเรียนแน่ตรู เหอๆ
.
.
"แต่เดี๋ยวนะ เราจำได้นะ ว่าเหมือน พี่สาธิต จะมีสรุป รายงานหัวข้อนี้เหมือนกันนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะลองถามให้ดู" มายด์พูดออกมา ซึ่งเหมือนกับเสียงสวรรค์สำหรับผมมากๆ แต่เอ๊ะ......
.
"มายด์ เธอรู้ได้ไง ว่าพี่เขามีน่ะ"
ผมถามด้วยความสงสัย คือพี่สาธิตเขาเป็นรุ่นพี่พวกผม 1 ปีน่ะครับ (เขาอยู่ม. 6 แล้วน่ะ)
มายด์นิ่งเงียบไปครู่นึง
.
"ก็....ถ้าเป็...เรื่..ง...ของค...ที่เราช.... ไม่ว่าอ..ไรเราก็ร...หม..ล่ะ"
มายด์พูดไม่ชัดถ้อยชัดคำนัก จนผมต้องถามซ้ำ
.
"หา อะไรนะ มายด์ ไม่ค่อยได้ยินเลย พูดอีกทีซิ"
.
"ไม่เอาแล้ว ของดีมีครั้งเดียว เอาเป็นว่า เดี๋ยวชั้นถามให้ละกัน แค่นี้ไปล่ะ "
ตรู๊ดๆๆๆๆๆๆ
อ้าวไปซะละ เพื่อนเรา อะไรเนี่ย
งงจริงๆ เลย
.
.
-จะอายทำไมเนี่ย นันท์ ชอบเขาแท้ๆ แต่ทำไมไม่บอกเขาไปล่ะ-
เฮ้ออออออออออออออออออ
พูดง่าย แต่มันทำยากนะ ยายมายด์ ความรักของผม มันไม่ใช่ความรักแบบ ปกติทั่วไปเหมือนใครๆ เขานี่
.
ผมเองก็อยากจะบอกออกไปเหมือนกันนะ เก็บเอาไว้ นับวันมันก็ยิ่งอึดอัดเต็มที อยากจะ ตะโกนมันออกไป แต่ก็ทำไม่ได้เว้ย
.
บางครั้ง ก็นึกอยากจะ หนีไปไกลๆ เผื่อความรู้สึกที่มีนี้ มันอาจจะลดลงก็เป็นได้
แต่จะเป็นไปได้เหรอ แค่ไม่เจอหน้ากันไม่กี่ ชม. ก็คิดถึงจะตายอยู่แล้ว (ถึงหนีได้ แล้วจะหนีไปไหนล่ะ ดาวพลูโตเรอะ -*-)
.
แบงค์ ครับ หลับฝันดีนะครับ
.
.
.
ไม่สิๆ เอาใหม่ๆ
.
แบงค์ครับ ฝันร้ายนะครับ ถ้าแบงค์ฝันร้าย เดี๋ยวผมจะไปช่วยแบงค์เอง อิอิ (ชั่วร้ายจริงเรานิ)
.
..
.
.
สงสัยเวรกรรมมีจริง
.
.
คืนนั้นผมดันฝันว่า โดนอ. วิชาสังคม เอาเสาไฟฟ้าไล่ทุบฐานไม่มีรายงานส่ง (ยังสงสัย เอาแรงจากไหน มาแบกเสาไฟฟ้าเนี่ย )
.
.
.
จบตอนที่ 1....................
