ตอนที่2 หรือ ฝันไป

วันต่อมา
"ว่างายจ้ะหนุ่มน้อยยยย"
เสียงของบาส น้องชายฝาแฝด ของแบงค์เรียกทักผม เมื่อพบกันที่ตรงระเบียง:
.
"มีไร" ผมทักกลับอย่างไม่ค่อย สบอารมณ์นัก
.
"โห่ ทักทายกันงี้ด้ายงาย ไม่มเยื่อใยกันเลยเหรอ" บาสพูดออกอาการน้อยใจ พร้อมทั้งทำท่าจะเข้ามากอดผม แต่ผมไหวตัวทัน โยกตัวหลบได้
.
"ไปไกลๆ เลย นู้น แฟนตัวเองมีก็ไปกอดแฟนตัวเองนู้นไป เดี๋ยวแฟนตัวเองหึงเอานะ"
ผมพูดพลางเอามือชี้ไปยังที่ แอล รุ่นร้อง ม.3 ที่เดินมาพร้อมกับบาส 2 คนนี้เขาเป็นแฟนกันน่ะ
อิจฉาเว้ยยยยยยยยยยย -*-
.
"ผมไม่ถือหรอกครับ 3 P ผมก็รับได้นะ"
แอลพูดพร้อมกับยิ้มปากกว้าง
.
เอ่อ น้องครับ ไม่แสดงออกมากไปเหรอ มุข รึ เอาจริงน่ะ (เด็กสมัยนี้มันช่างกล้าจริงๆ ให้ตายสิ)
.
"เออๆ ไม่เอาหรอก ว่าแต่มีธุระ อะไรล่ะ" ผมชิงตัดบทถามกลับ
.
"ก็ไม่มีไรหรอก แค่จะบอกอะไรบางอย่างน่ะ คิดว่านายน่าจะรู้เอาไว้" บาสทำท่าทางเครียด ขึ้นมา ซึ่งมันก็มากพอที่ทำให้ผมรู้สึกหวั่นๆ ตามไปด้วย
.
"อะไร.." ผมถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะปกติ บาสจะมีนิสัยเอฮา ตลก สนุกสนาน แต่อยู่ๆ มาทำอย่างนี้คงเป็นเรื่องหนักแน่ๆ
.
.
"คือว่า......จะบอกไงดีอ่ะ" บาสเอามือเกาจมูก ดูเหมือน บาสจะลำบากใจเช่นกัน
.
.
"อะไรล่ะ..บอกมาสิ" ผม แม้จะกลัวๆ แต่ความอยากรู้มันมากกว่า
"คือ.."
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"ขอตัง 20 เด่ะ จะไปซื้อ โออิชิ อ่ะ ไม่มีตังเลย เดือน ชอท สุด" บาสโพล่งออกมา พร้อมกับทำสีหน้า ยิ้มอย่างสบายอารมณ์
แต่ผมสิ ตอนนี้แทบอยากจะ ฆ่าเจ้าเพื่อนคนนี้จริงๆ (ไม่อยากจะนับเป็นเพื่อนด้วยซ้ำ)
.
"ไอบ้า...นึกว่าเรื่องอะไร ทำเอาตกอกตกใจหมด ไม่มีเว้ย เดือนนี้ ตูก็ ชอท เหมือนกัน ไปล่ะ"
ผมด่าพร้อมกับหันหลัง เดินออกมาจากตรงนั้น ให้ตายสิ พี่น้องฝาแฝด คู่นี้ ทำไมถึงได้ต่างกันนักนะ
.
คนนึงเฮฮา สนุกสนาน
คนนึง เงียบขรึมเป็นผู้ใหญ่
.
คนนึงไม่ค่อยถูกขี้หน้ากัน
.
.
.
....
แต่อีกคนนึง กลับรักสุดหัวใจ
.
จะทำยังไง ต่อไปดีเนี่ย กับความรักครั้งนี้ แง T^T
.
ว่าแล้วก็ไป ห้องสมุดดีกว่า หาอะไรอ่านแก้เซ็ง
(เปลี่ยนอารมณ์ไวจริงๆ เว้ยเรานิ )
.
ในขณะที่ผมเดินออกมาจากตรงนั้น ผมไม่ทันได้สังเกต ถึงคำพูดที่ 2 คนนั่นพูดออกมาเลยสักนิด
.
.
"พี่บาส ทำไมพี่ไม่บอกเขาไปล่ะ" แอลพูดด้วยสีหน้า ที่ดูไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก
.
"พี่ก็กะจะบอกน่ะล่ะ แต่เรื่องบางพอมาคิดดูแล้ว พี่คิดว่า ปล่อยให้มันเป็นความลับ ท่าจะดีกว่านะ"
บาสนิ่งเงียบไปครู่นึง ก่อนที่จะพูดออกมาอีก อย่างแผ่วเบา
"อย่างน้อยถ้าเขาจะรู้ ก็อยากให้เขารู้ด้วยตัวเองจะดีกว่า"
.

ห้องสมุด
.
อะไรเนี่ย
อ่านไปได้แค่นิดเดียว แต่ไหงรู้สึกง่วงจัง มะคืนก็คิดว่านอนแต่หัวค่ำแล้วนะ ทำไมมันยังง่วงล่ะเนี่ย ยังอ่านเล่มนี้ได้ไม่ถึงครึ่งเลย
ไม่ไหวแล้ว แอบงีบตรงนี้ก่อนละกัน ยังไงคาบต่อไปก็เป็น ชม. ว่างอยู่แล้ว
...............
........................
.................................
.......................................
อุ่นจัง สัมผัสนี้ ที่มันอ่อนโยน
.........................
............
ใครกันนะ
...............
......................
.............................
เข้ามาใกล้ขึ้นทุกที สัมผัสจากเส้นผมที่มาเตะ บนใบหน้าเรา
ใครกัน................
...........
........
.
นี่เราฝันรึไงนะ
.........
...
..
. .
.
.
.
.
.
.
เฮือก!!!!!!!!!!!!!!!
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา ด้วยอาการตกใจเล็กๆ
และเมื่อหันมองข้างๆ ก็ต้องตกใจเมื่อ คนที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับเป็น
.
แบงค์!!!!
.
"แบงค์ มาที่นี่ได้ไง"
ผมถาม พร้อมกับที่เอามือขยี้ตาเล็กน้อย (สำรวจว่ามี ขี้ตามั้ย-*- ยิ่งไม่หล่ออยู่เป็นทุนเดิมแล้ว)
"ก็ไม่เห้น นันท์ นี่ เลยคิดว่าน่าจะอยู่ที่นี่ แล้วก็อยู่จริงๆ ด้วย เป็นไง ง่วงเหรอ ถึงได้มา นอนที่นี่"
แบงค์พูดขึ้นก่อนที่จะหยิบเหล่าหนังสือ ที่ผมอ่านขึ้นมา"นี่อย่าบอกนะว่า นายอ่านหนังสือพวกนี้ หมดแล้ว" แบงค์ทำท่า ตะลึงเล็กน้อย เมื่อเห็นเหล่ากองหนังสือหนา จำนวน 5 - 6 เล่ม
.
"จะบ้าเหรอ หนาขนาดนี้ ใครจะไปอ่านหมดในทันทีล่ะ"
ผมตอบแอบอายๆ (ที่จริงน่ะ อ่านเล่มเดียว ที่เหลือ หยิบมาหนุนหัว-*-)
"ว่าแต่ ที่ตามหานันท์เนี่ย ทำไมเหรอ"
.
"จะมาถามเรื่อง รายงานกลุ่มเราน่ะ ไปถึงไหนแล้ว"
แบงค์ถาม ผมถึงกับไม่กล้าบอกเลย ว่า ยังไม่ถึงไหน กลัวว่า แบงค์จะโกรธ
"ก็........."
ผมอึกอัก
"ก็..? อะไรล่ะ"
แบงค์ ถามย้ำ
.
"ยังไม่ถึงไหนเลย อ่ะ ขอโทษนะ แตเราจะรีบทำเลยล่ะ ไม่ต้องห่วง เราอาสาทำเอง เราจะทำให้เสร็จแน่ๆ " บลาๆๆๆๆๆๆๆ ก็พูดกันไป แก้ตัวไปเรื่อย
.
.
.
ผมไม่อยากโดน แบงค์เกลียด
.
.
ผมไม่อยากโดน แบงค์ทิ้ง
หากผมโดนแบงค์เกลียด รึทอดทิ้งขึ้นมา ผมคงอยู่ต่อไปไม่ได้แน่ๆ
.
....
..........
................
ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมา มีเพียงเสียงพัดลม ที่ยังคงหมุนต่อไป ตามหน้าที่ของมัน
.............
........
.....
"แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะ แบงค์จะได้ช่วย"
แบงค์พูดพร้อมกับเอามือมาขยี้หัวผม
.
"ก็....มันลืมอ่ะ อีกอย่างนันท์กลัว แบงค์จะโกรธนันท์อ่ะ"
ผมพูดออกไปด้วยเสียงสั่นๆ เล็กๆ ตอนนี้ผมกำลังจะร้องไห้แล้ว
.
"เจ้าบ้าเอ้ย ใครจะไปโกรธด้วยเรื่องแค่นี้ล่ะ"
แบงค์ยิ้มให้กับผมอย่างอ่อนโยน
"เอาเป็นว่า เดี๋ยวคืนนี้แบง์ไปช่วย ที่บ้าน นันท์ละกันนะ เตรียมของไว้ด้วยล่ะ ดูด้วยเผื่อจะหาข้อมูลอ้างอิงจากไหนได้เดี๋ยวเราจะลองไปถามพวกรุ่นพี่ดูว่ามีใครพอจะมีสรุปให้มั่ง"
แบงค์พูดตัดบท ในขณะที่ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย
.
มะคืน มาย โทรมาบอกว่า จะถามพี่ สาธิตให้น่ะ คิดว่า คงช่วยได้มั่ง"
ผมบอก
.
"งั้นดีเลย คืนนี้เจอกันนะ"
แบงค์บอกผม ก่อนที่จะเอามือ ขยี้หัวผมอีกรอบ (ชอบจริงๆนะ -*-)
"รบกวนแบงค์ ปล่าวนะ"
ผมบอกพร้อมกับก้มหน้า นี่เราทำตัวเป็นตัวถ่วงแบงค์อีกแล้วใช่มั้ย
.
"รบกวนอะไร ไม่เลย"
แบงค์พูด
.
"เพื่อนกันนี่ มีไรต้องช่วยกันสิ ทีหลังมีไรต้องบอกเรานะ"
แบงค์พูดให้กำลัง ก่อนที่จะเดิน ออกไป
ผมฉุกคิดอะไรได้บางอย่าง
.
"แบงค์"
ผมรีบทัก แบงค์หันกลับมา
"หือ?" แบงค์ ส่งเสียงเป็นเชิงถามกลับประมาณว่ามีอะไรเหรอ
.
"แบงค์เข้ามานานรึยัง"
.
"ไม่นี่ เพิ่งเข้ามา นันท์ก็สะดุ้งตื่นทันที มีอะไรเหรอ" แบงค์พูดอย่างเรียบๆ
.
"ป่ะ ป่าวๆ ไม่มีไรหรอก ไปเหอะ" ผมปฏิเสธ แต่คิดอะไรบางอย่างในใจ
.
แล้ว เมื่อกี้ล่ะ มันอะไรกัน ใครกัน
.
หรือเราฝันไปเองนะ
.
.......................................................................................

(หรือ ผีห้องสมุด หลอก เราเนี่ย แว๊กกกกกกกกกกกกกกก )