"นันท์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
เสียง ห้าวของหญิงสาวคนนึง เรียกดังขึ้นจากด้านหลังของผม ในขณะที่ผมกำลังจะเดินเอาสมุดเช็คชื่อไปส่ง อ. ประจำชั้น
.
"โอย เจ๊ เรียกเบาๆก็ได้ อายเขา -*-"
ผมหันไปทำท่าจุ๊ปาก ซึ่งคนที่เรียกผมไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น คะน้า เพื่อน อีกห้องของผมนั่นเอง ยัยนี่เป็น ทอมบอยน่ะครับ ห้าวซะ -*-
อันที่จริงก็ไม่ใช่สนิทอะไรมากมายหรอกครับ พอดีเพื่อนที่ ชมรมเดียวกันน่ะ
"ว่าไง คะน้า มีไรรึ"
.
.
"ป่าว เรียกไปงั้นล่ะ"
เวงกำ เพื่อนตู แต่ละคน -*-
"อ่ะล้อเล่น ไม่มีธุระ จะเรียกทำซอกตึกอะไรล่ะจริงมะ"
แน่ะ มีกวนอีกแฮะ-*-
.
"ธุระอะไรล่ะ"
ผมถาม พร้อมกับเดินพลางไปด้วย ซึ่งคะน้าก็เดินตามมาข้างๆ
"อยู่ห้องเดียวกับ ซัน ใช่มะ"
คะน้าเปิดฉากถาม ผมนึก ซัน อ๋อ เพื่อนห้องเดียวกับผมเองน่ะครับ แต่ไม่ค่อยสนิทอะไรมากมายเช่นกัน ซัน ออกจะเป็นเด็กสาวที่สวย ผิวขาว แต่เสียอย่างเดียว เธอเป็นคนไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เข้ากับใครไม่ค่อยได้
.
ว่าแต่ยัย คะน้าจะถามไปทำไมเนี่ย
"รู้จัก แต่ไม่ค่อยสนิทอ่ะ มีอะไรรึ"
.
"ชั้นชอบเขาอ่ะดิ"
.
.
สั้นๆง่ายๆ แต่ตกใจ เลยเรา เอ่อ.....รู้อ่ะนะ ว่าคะน้าเนี่ย เป็น ทอม แต่ไม่นึกว่า จะมาชอบ ซัน นี่ดิ ได้ไงว้า
"เพี้ยนป่าว ไม่สบายป่าว คะน้า"
ผมถามกลับด้วยความสงสัย
"ซัน เด็กเงียบไม่สุงสิงกะใครเนี่ยนะ"
.
"เออ นั่นน่ะล่ะ ทำไม มีปัญหาอาราย"
คะน้า ทำเสียงเข้ม -*- (จะชกตรูเรอะ อย่านะเฟ้ย ตรูมีพระนะ)
"ป่าวนี่ -*- แล้วไปชอบ ซันเขาได้ไง อย่าบอกนะว่าแค่สวย -*-"
.
"ตอนแรกก็ใช่อ่ะ แต่พอผ่านไป สังเกตๆ ไปเรื่อยๆ เราก็เห็นอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่เคยเห็น ไม่สิ ไม่เคยสังเกตเห็น อย่างที่เราสังเกต มากกว่า"
คะน้า พูดไปยิ้มไป (เป็นเอามาก มันยิ้ม แต่ทำไมผมมองแล้วขนลุก ขนพองหว่า -*-)
.
.
"สรุป จะให้เราเป็น พ่อสื่อให้อ่ะดิ"
ผมสังหรณ์ใจแปลกๆ
.
"ถูกต้องน้าคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ"
คะน้า ยิ้มพร้อมกับตะโกนและทำท่าอย่างกับคุณ ปัญญา ซะงั้น (จะแหกปากไปทำไม อายนะเว้ย-*-)
โอเค เป็นอันว่า ตกลงนะ ฝากด้วยนะเพื่อน ไปล่ะ"
วิ้วววววววววววววววววววววววววววว
.
เฮ้ยยยยย เดี๋ย...........
มะ...ไม่ทันซะละ หายไปละ เร็วจริงๆ -*-
เอ่อ.... ตูไปตกลงตอนไหนวะ มัดมือชกกันนี่หว่า -*- หน้าด๊าน หน้าด้านนนนนนนน -*-
.
.
.
เห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เคนสังเกตเห็น......
.
อะไรของมันเนี่ย ยัยคะน้า
-----------------------
ผมวางสมุดเช็คชื่อลงบนโต๊ะของ อ. ประจำชั้น แล้วเดินออกมาจากห้องพักครู ก็พบกับ มายด์พอดีเลย ดูท่ามายด์จะเหนื่อยนะ ดูหอบมาเลย -*- (หนีใครมาไม่รู้)
.
"หนีใครมาน่ะ หอบมาเชียว"
ผมถามติดตลก
.
"ปะ...ป่าว ไม่ใช่ๆ"
มายด์ตอบกลับมาอย่างเหนื่อยหอบยังไม่หาย
"วิ่งตามหา นันท์น่ะล่ะ พอดีว่าจะเอา สรุปรายงานของพี่สาธิต มาให้น่ะ พอดีขอเขามาได้แล้ว"
"เฮ้ย ทำไมมันเร็วจัง เพิ่งพูดมะวานเองนี่"
ผมตกใจ ในความไวของ มายด์ เพื่อนผม
"ก็นิดหน่อย น่ะไม่มีไรมาก ยังไงก็ได้ประโยชน์ทั้ง 2 ฝ่าย"
พูดไรเนี่ย งงนะมาย ด์-*- แต่ช่างมันเหอะ
"ขอบใจมากๆ นะมายด์ ขอบใจจริงๆ"
ผมรับสรุปรายงานมาจากมาย
"จะให้ช่วยไรบอกได้นะ ทีหลังน่ะ"
ผมยิ้ม
.
"ไม่เป็นไร แค่นี้เอง เราไปก่อนนะ พี่เขารออยู่น่ะ"
มายด์ตอบกลับ พร้อมกับทำท่าโบกมือให้ผม
"ใครอ่ะ"
ผมสงสัย
.
.
"พี่สาธิต น่ะ ไปล่ะนะ"
วิ้วววววววววววววววววววววว

.......
.....
.
ไปอีกคนนึงละ นี่เรามีเพื่อนเป็นจรวดรึไงนะเนี่ย คนๆ มาเร็วไปเร็วกันจริงๆ -*-
.
หลังจากที่ผมรับสรุปมาจากมายด์แล้ว ก็มุ่งตรงไปยังห้องเรียน ระหว่างนั้นเองก็พบกับ พล และ เม่น เพื่อนร่วมห้องผมเอง
(เกมส์ RPG เรอะ ที่เที่ยวเดินเจอ NPC ตามทางน่ะ -*-)
นันท์ รายงานถึงไหนละ
มาถึงพลก็เปิดฉากถามถึงรายงานเลยวุ้ย -*-
แห่ะๆ ใกล้เสร็จแล้วน่ะ ไม่ต้องห่วง
ตอแหลกันหน้าด้านๆ เลยตรู o_O!!!
.
.
งืม.......ดีละ มีไรให้ช่วยป่ะ
พลถามผมอีกครั้ง ในขณะที่ เม่น ไม่พูดอะไรเลย (ไอนี่ก็อีกคน ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา เห็นเดินตามแต่พล ต้อยๆ)
ม่ะ....ไม่มีๆ สบายมาก ไม่ต้องห่วงหรอก
เนียนเข้าไว้ลูก เนียนเข้าไว้ เนียนเท่านั้นที่ครองโลก
อืม งั้นฝากด้วยนะ ไปล่ะ เฮ้ย ตี๋เอ๋อ ไป
พลบอกกับผม ก่อนที่จะหันไปพูดกับเม่น
ไม่ต้องสงสัย ตี๋เอ๋อ มันเป็นฉายาของไอเม่นมันน่ะ (จำไม่ได้ละ ว่าใครเรียกมันว่า ตี๋เอ๋อ เป็นคนแรกของโลก)
ตี๋เอ๋อ เอ้ย เม่น เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็ได้แต่เดินตามหลังพลไปอย่างไม่มีทีท่าขัดขืน
.
.
ทำไมถึงชอบตกเป็นเบี้ยล่าง ของคนอื่นด้วยเนี่ย ไม่เข้าใจจริงๆ
.
.
และไม่รู้ทำไม ผมถึงรู้สึกถึงความไม่ปกติ ของ 2 คนนี้ยังไงไม่รู้แฮะ
แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่า สิ่งที่ว่าไม่ปกตินั้น มันคืออะไร
.
.
แต่ช่างมันเห๊อะ เอารายงานให้เสร็จก่อน ไม่งั้น มีสิทธิ์ ได้โดนคนในกลุ่มรุมโทรม เอ้ย รุมประชาทัณฑ์แน่ๆ -*-
.
.
ว่าแต่ ไอ 2 คนนี้เดินออกไปดีๆ ไม่เป็นจรวดแฮะ เหอๆ
.
.
.
.
----------------------------
คืนนั้น
.
.................
.......
..
โอย ใจเต้นไม่เป็นจังหวะแล้วล่ะ หน้าแดงมากๆๆๆๆๆๆ
จะไม่ให้ให้หน้าแดง ใจเต้นได้ไงล่ะ ก็ คืนนี้ แบงค์มานอน บ้านผมนี่นา และตอนนี้ก็มาอยู่ในห้องนอน กับผม 2 ต่อ 2
โอย..... ไม่ไหวแล้ว คิดอะไรเนี่ยเรา
.
ผมป่าว ลามกน้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (แล้วจะร้อนตัวไปเพื่อ....?)
.
"บะ.. แบงค์"
ผมเรียกแบงค์ แต่ทำไมเสียงมันดูตะกุกตะกักจังเนี่ย-*-
"หือ"
แบงค์ไม่ได้หันมา เพราะกำลัง ค้นข้อมูลรายงานอยู่ แต่ส่งเสียงเป็นเชิงตอบกลับ
.
"เอา นมเอาน้ำอะไรเป็นของว่างหน่อยมั้ย เดี๋ยวหิวนะ"
ผมถามพลางเดินไปจะเปิดประตู เพื่ออกไปที่ห้องครัว
"ขอบคุณ"
แบงค์ตอบกลับ
-------------------
.
.
ณ ห้องครัว
.
คืนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านด้วยนี่สิ ทำไงดี ใจเต้นไปหมดแล้ว ดูในตู้เย็นหน่อยซิ ว่ามีอะไรเหลือมั่ง
.
.
มีนม มีขนมปัง (ตั้งแต่ตอนไหนหว่า คงกินได้อยู่นะ-*-) มีแอปเปิ้ล มี.........บลาๆๆๆๆๆๆ ก็ว่ากันไป
ผมจัดการเตรียมของว่างเรียบร้อย พร้อมยกไปเสิร์ฟ แต่เกิดนึกสนุกบางอย่างในใจ
.
.
-แอบใส่ ยาสลบลงในนมแก้วของ แบงค์ดีมั้ยเนี่ย แล้ว.....-
.
555 คิดไปได้เว้ยแฮะเรา -*-
.
ปล. ผมไม่ได้ทำจริงน๊า!!!!!!!!!!!!!!!!! แค่คิดเฉยๆๆๆๆ ผมป่าวลามกนะ
.
.
.
----------------
"มาแล้วๆ อ่ะ แบงค์ นี่นมของแบงค์ กินซะจะได้มีแรงทำงานต่อ"
ผมยกแก้วนมส่งให้แบงค์ แบงค์รับไปแล้วดื่มรวดเดียวหมด o_O!!!"โห แบงค์ อึกเดียวเลยรึ-*-"
"ชอบดื่มแบบนี้อ่ะ มีถึงใจดี"
แบงค์ยิ้มตอบ พร้อมกับ เอามือปาด นมที่ตืดอยู่เหนือริมฝีปาก
(อยากเช็ดให้มากกว่า -*- ปล. คิดไรอีกแล้วเนี่ยเรา)
.
"เอาล่ะ คืนนี้ลุยโต้รุ่งกัน สู้เว้ย"
แบงค์ทำท่าฮึด พร้อมกับหันไปทางกองงาน
"เอ้า มัวมองอะไรล่ะ มาช่วยกันสิ"
แบงค์หันกลับมาพูดกับผม ที่ยังนั่งเอ๋ออยู่
"อ่ะ..ครับๆๆๆ มาแล้ว"
ผมสะดุ้งตัว แล้วรีบย้ายตัวเองมาหน้ากองงาน(นรก) ตามแบงค์
.
.
คืนนี้ยังคงมีเรื่องราวอีกมากมายรอพวกเราอยู่..............................
.
.

"นันท์ นันท์"
เสียงของแบงค์ เรียกผมขึ้นมาจากห้วงแห่งการหลับไหล (โห ใช้คำซะ-*-)
ไม่มีอะไรหรอกครับ คืนนี้โต้รุ่งน่ะครับ
.
แต่ผลัดกันทำงาน คนนึงทำ ส่วนอีกคนนึงไปหลับ สลับกันทุก 1 ชม. เพราะแบงค์บอกว่า หาก โต้พร้อมๆกัน ก็อาจจะ สลบคาที่ไปพร้อมๆ กัน -*- เลยต้องผลัดเวรกันดีกว่า
.
.
"อือ....."
ผมงัวเงียขึ้นมา พลางขยี้ตาแล้วหันไปดูนาฬิกา ที่ตอนนี้มันบอกเวลา ว่าตี 2 แล้วเหรอเนี่ย
.
เอ๊ะ ตี 2 เหรอ
เดี๋ยวๆ จำได้ว่า เรางีบไปตอน เที่ยงคืนนี่นา มันต้องตื่น ตี 1 สิ
ไหงเป็น ตี 2 ไปได้เนี่ย
.
.
"เราฟิตเองล่ะ เห็นนันท์กำลังนอนเลยคิดว่าปล่อยให้นันท์นอนต่อไปอีกหน่อยละกัน"
แบงค์พูดขึ้นมา เหมือนจะเดาความคิดผมออก (มีพลังจิตเรอะ -*-)
.
"อ่ะ...เหรอ ขอโทษนะ ที่กินแรงน่ะ-*-"
ผมพูดแบบจ๋อยๆ ไม่รู้เป็นไง กับนิสัย ขี้เกรงใจเนี่ย
.
"ไม่เป็นไร ไม่ได้ถืออะไรหรอก"
แบงค์ยิ้ม
"แบง์สรุปส่วนที่สำคัญๆ ไว้แล้วนะ เหลือก็แต่ให้นันท์ รวบรวมให้เป็นเนิ้อหาเดียวกันน่ะ"
แบงค์พูด พลางหาวหวอด ผมบอกให้ แบงค์ไปนอน ที่เหลือจะจัดการเอง
.
....
..........
..................
........................
..............................

ตี 2.30 น.
.
โห ไม่น่าเชื่อ ว่า แค่ไม่กี่ ชม. แบงค์จะสรุป รวบรวมข้อมูล ได้ดีขนาดนี้เชียว
นี่ถ้าเป็นเรา คงไม่ถึงไหนแน่ๆ 555 (ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก เดี๊ยะปั๊ด)
.
...............................
................
.........
..
.
.
.
ตี 2.50 น.
.
แง้ๆๆๆๆเพิ่งทำไปไม่ถึงไหนทีง่ะ ทำไงดีเนี่ย โดนแบงค์ด่าแน่เลย
.
.
-ถึงแบงค์จะไม่พูดแต่ในใจไม่รู้สิ ว่าแบงค์จะว่ายังไง-
-ไม่อยากเป็นตัวถ่วง แบงค์ไปมากกว่ากว่านี้แล้ว-
.
.
ในณะที่ผมกำลังคิดว้าววุ่นอู่นั้น
แว่บนึงผมหันไปมองแบงค์ที่กำลังนอนหลับอยู่ ด้วยเหตุอันใดไม่รู้ได้
ผมเขยิบตัวเองเข้าไปใกล้ๆ ตรงจุดที่แบงค์นอนอยู่
.
นานแล้วนะ ที่ผมไม่ได้เห็น ช่วงเวลาที่แบงค์นอนหลับแบบนี้
แบงค์เวลานอนก็น่ารักดีแฮะ ดูเอ๋อๆ ดี อิอิ
.
.
เส้นผมของแบงค์ที่แม้จะไม่ได้อ่อนนุ่ม แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะแข็งกระด้างซะทีเดียว
ไม่สั้น แต่ก็ไม่ได้ยาวอะไรมากนัก
ผมเอามือ แหวกเส้นผมที่ปรกปิดหน้าแบงค์ เผยให้เห็นคิ้ว ที่โค้งได้รูป
.
ริมฝีปากที่แม้จะไม่ได้ดูอวบอิ่ม แต่ก็ไม่แห้งผาก
.
ริมฝีปาก...........
.........
.....
.
.
.
.
.
จะด้วยอารมณ์ชั่ววูบ หรือ อะไรดลใจก็ไม่อาจรู้ได้
ผมก้มหน้าลงไปใกล้ กับใบหน้าของแบงค์ที่ตอนนี้กำลังหลับไหลอยู่
.
นี่ผมกำลังทำอะไรน่ะ
อีกนิดเดียวแล้วนะ
.....................................
..........................
...................
..............
........
.....
.
.
.
.
.
"(ฉันโกหกเธอ ) อันที่จริงอยากให้เธอสนใจ (ฉันโกหกเธอ) อันที่จริ........."
.
เฮือก!!!!!!!!!!!!!!!!!
ผมต้องสะดุ้ง ทันที เมื่อ เสียงของโทรศัพท์เจ้ากรรมของผมดังขึ้น
.
ใครมันโทรมาเวลานี้เนี่ย ขัดจังหวะจริงๆ เลย (-*-)
เบอร์ใครเนี่ย ไม่คุ้นเลย โทรผิดป่าวหว่า-*-
.
ติ๊ด ! (เออ แล้วก็กดรับง่ายๆ ซะงั้น ไม่กลัวจะเป็น โทรศัพท์โรคจิตเลยนะ -*- )
"ฮะ ฮัลโหล...."
ผมตอบรับอย่างเบาๆ เพื่อไม่ให้รบกวนเวลานอนของแบงค์
"ใครครับ"
.
"ฮัลโหล...นั้น นันท์ใช่มั้ย"
เสียงที่คุ้นหู ทักขึ้น ไม่ใช่ใครที่ไหน
ผมรู้จักเจ้าของเสียงนี้ดี
.
.
.
แต่ทำไมเขาถึงโทรมาที่เบอร์นี้ได้ล่ะ
.
.
.
.
และโทรมาทำไมกัน
.
"นัท!!!"
.
.
.
จบตอนที่ 3

อ่านตอนต่อไป

กลับสู่หน้าแรก