จิ๊บ..ๆ...ๆ...........ๆ.......ๆ
.
เสียงนกร้อง จากข้างนอกปลุกผมให้ตื่นขึ้นมา และพบว่า ตอนนี้ผมนอนหลับอยู่ข้างๆ แบงค์
.
ใกล้กันมากกกกกกกก >w<
หันไปดูนาฬิกา 8 โมงนิดๆแล้ว
เอ่อ...แต่เดี๋ยวก่อน นี่ผมหลับไปตอนไหนเนี่ย -*- ไม่เห็นจะจำได้เลย
.
จำได้ว่าเมื่อคืน ผมกำลังนั่งทำรายงานอยู่
แล้วก็มีคนโทรมาหา (ตอนกำลังได้จังหวะด้วย -*-)
แล้วผมก็กลับมานั่งปั่นรายงานต่อ
แล้วก็.....................................
..
.
จำไม่ได้ -*-
.
อะไรเนี่ย ตัวเองหลับไปนอนไหนทำไมจำไม่ได้ แล้วยังมานอนบนเตียงตอนไหนอีกเนี่ย
เอาเข้าไป -*-
...........................
..................
...........
ตอนนี้ แบงค์นอนอยู่ข้างๆผม แผ่นหลังของแบงค์ ที่ดูบึกบึน ดูเป็นผู้ใหญ่เหลือเกิน
..........................
...............
...........
.
ฟุ่บ!!!!!!!
เฮือก!!!!!!!!!!
ผมต้อง สะดุ้งตกใจทันที เมื่อ แบงค์ ขยับตัว หันมา ซึ่งมันทำให้หน้าผมกับหน้าแบงค์ใกล้กันมาก(มากจริงๆนะ-*-)
.
ตึกตัก!!!!!!!!!
ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้ว
ตึกตัก!!!!!!!!!!!!!
ทำใจให้สงบๆ ไว้นันท์ มันไม่มีอะไรมากหรอก
.
ผมพยายามหลับตา แต่ทว่า ลมหายใจของแบงค์ ที่หายใจรดผมอยู่นั้น มันทำให้ จิตใจ ของผมกระเจิดกระเจิงไปถึงไหนต่อไหนแล้ว -*-
.
..................
........
.......
...
อึก!!!!(เสียงกลืนน้ำลาย)
............
............
....................
"อือ..........."
เสียง คราง (รึกรนหว่า-*-) ของแบงค์ ดังขึ้นในลำคอ
.
-แบงค์กำลังฝันอะไรอยู่นะ-
.
"อือ..เ.......มย์................"
.
วูบ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
.
อยู่ๆ ผมก็รู้สึก เหมือนโดนมีด ปักลงกลางใจ
.
.
.
.
ชื่อนี้อีกแล้ว.......................
.
.
-เขายังไม่ลืมเธอ-
-เขายังคงจดจำเธอตลอดมาเหรอเนี่ย-
-ทำไม เขาถึงไม่ลืมเธอไปเสียที-
.
..................
ฮึกๆ...
-แล้วทำไมอยู่ๆ เราถึงได้น้ำตาไหลออกมาได้ล่ะ-
.
ความหลัง ความทรงจำที่ยากจะลบเลือนไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน
.
คนที่จากไป ไม่อาจย้อนกลับมาได้
คนที่อยู่ข้างหลัง จึงได้แต่คิดถึงและจดจำ
แต่นั่นก็ทำให้ใครอีกคน ที่เฝ้ารอต้องรู้สึกท้อแท้ตามไปด้วย
.
เมื่อไรกันนะ ที่ความรู้สึกของเราจะส่งผ่านไปถึง
ต้องรออีกนานสักแค่ไหน
.
รึว่า ความรู้สึกของเราจะไม่มีวันส่งผ่านไปถึงเลย........................
.
.
................
......................
..........................
ในขณะที่น้ำตาผมยังคงไหลอยู่นั่นเอง
อยู่ๆ แบงค์ก็ตื่นขึ้น เขาสะดุ้งนิดนึง เมื่อเห็นผมกำลังร้องไห้
ส่วนผมนั้นก็สะดุ้งเช่นกัน เพราะไม่นึกว่าแบงค์จะตื่นขึ้นมา (อายจัง-*-)
.
"นันท์เป็นอะไร" แบงค์ลุกขึ้น แล้วถามด้วยความเป็นห่วง
.
"ปะ...ป่าวๆ ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกปวดตาน่ะ สงสัยเมื่อคืนคงเพ่งมากไป" ผมปดออกไป (เอาน่ะ อย่างน้อยก็ไม่ได้ใช้มุขไทยโบราณฝุ่นเข้าตาละกัน-*-)
.
"ระ..เหรอ" แบงค์ถามอ้ำๆ อึ้ง "เอ่อ......มะ...มะกี้ แบงค์เผลอละเมอ อะไรออกมามั้ย"
แบงค์ยิงคำถามใส่ผม ทำเอาผมรู้สึก จุก ขึ้นมาทันที แต่ผมก็พยายามคำตัวเอง

"ป่ะ..ป่าวนี่" ผมปดอีกแล้ว-*- "ไม่ได้ละเมออะไรนี่ ทำไมเหรอ"

"ป่าวหรอก ไม่มีไร แค่รู้สึกว่าเหมือนฝันถึง................." แบงค์พูดแต่ไม่ทันจบประโยค ก็นิ่งเงียบไปเสียก่อน
.
.
ฝันถึงอะไรเหรอ.......
ผมแสร้งถาม ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอก
.
ป่ะ...ป่าว....ไม่มีอะไรสำคัญหรอก.......
แบงค์ได้แต่ตอบปัดๆ
................
.............................
.................................................
ห้องทั้งห้องตอนนี้ เงียบสงบ รู้สึกว่าตอนนี้มันอึดอัดอย่างไรก็ไม่รู้สิ-*-
................................................
..............................
...................
เงียบ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
...................
............................
..................................................
"(ฉันโกหกเธอ ) อันที่จริงอยากให้เธอสนใจ (ฉันโกหกเธอ)....................."
แว๊กกกกกกกกก
อันนี้ก็ดังไปแล้ว โทรศัพท์เจ้ากรรมของผมมันดังขึ้นอีกแล้ว -*-
แหม ดังได้ตอนจังหวะดีๆ ทุกทีเลยนะ -*-
ติ๊ด!!!
.
"ฮะ..ฮัลโหล"
ผมตอบรับ
.
"ฮัลโหลนันท์"
เสียงปลายทางตอบกลับมาซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน
"นี่เราเองนะ นัทน่ะ"
.
"อือ"
ผมตอบกลับสั้นๆ เพราะพอจะจำเบอร์ได้
.
"อย่าลืมมาให้ได้นะวันนี้น่ะ"
นัทย้ำกับผมถึงเรื่องที่คุยกันเมื่อคืน
.
"มีอะไรก็พูดทางโทรศัพท์ไม่ได้เหรอ ทำไมต้องยุ่งยากด้วย"
ผมพูดกลับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ
.
.
"ไม่ได้ ถ้าไม่ได้คุยต่อหน้ามันก็ไม่มีความหมายหรอก ตกลงโอเคนะ" ติ๊ด!!!!!
.
"ดะ เดี๋ยวๆๆๆ..." ไม่ทันซะแล้ว นัทตัดสายไปแล้ว
.
.
โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยย มันเรื่องอะไรของมันกันนะ ทำไมถึงคุยทางโทรศัพท์ไม่ได้เหรอไงเนี่ย
ลำบากอีก-*- ยิ่งช่วงนี้กรอบๆ อยู่ด้วย ฮือๆๆๆ
.
"ใครเหรอ นันท์ เห็นท่าทางซีเรียสน่าดู"
แบงค์ถามผม
.
.
"เพื่อนเก่าน่ะ ไม่มีไรหรอก มันนัดออกไประ ไม่รู้ธุระอะไร ถามก็ไม่ยอมบอก -*-"
ผมตอบกลับ ใจนึงก็อยากจะบอกแบงค์ไป ว่าเป็น นัท (คือที่จริง นัทเองก็เคยเป็น นร. เก่า ที่ รร. ของพวกเราน่ะครับ แต่ย้ายออกไปตอนขึ้นชั้น ม.4)
แต่พอคิดถึงเรื่องนั้นแล้ว......................
แล้วไม่บอกดีกว่า ไม่อยากไปนึกถึง..
.
.
"เหรอ มีไรให้แบงค์ช่วยมั้ย"
แบงค์ถามต่อ อย่างเป็นห่วงเป็นใย
.
"ไม่มีอะไรมากหรอก"
ผมพูดกลับ พลางกับลุกขึ้นมาตรงกองรายงาน(นรก) แล้วก็ต้องแปลกใจ เมื่อ รายงานที่ว่านี้มันเสร็จเรียบร้อยแล้ว
.
"นี่แบงค์ลุกขึ้นมาทำเหรอ"
ผมหันไปถาม พร้อมแอบสังเกตทัน แบงค์อ้าปากหาวหวอดด้วย
.
"อืม แบงค์ตื่นมาตอน ตี 3 ครึ่งน่ะ เห็นนันท์ สลบคากองไปแล้ว แบงค์เลยจัดการต่อเอง เสร็จก็ประมาณเกือบๆ 6 โมงได้มั้ง"
แบงค์บอกพร้อมกับ อ้าปากหาว (อีกแล้ว)
.
.
.
"นี่เราทำให้แบงค์ลำบากอีกแล้วใช่มั้ย"
ผมก้มหน้าพูด เพื่อไม่ให้แบงค์สังเกตเห็นน้ำตาของผม
ผมเป็นตัวถ่วงของแบงค์จริงๆ น่ะล่ะ
ผมไม่มีค่าคู่ควรที่จะยืนเคียงข้างเขาจริงๆ ด้วย
.
"ใครบอกล่ะ นันท์น่ะชอบคิดไปเองอีกแล้วนะ"
แบงค์เอ็ด
"ถ้ามันเป็นเรื่องลำบากจริง เราก็ไม่ทำหรอกนะ แต่นี่เราเต็มใจทำเองต่างหากล่ะ อย่าคิดมากสิ นันท์น่ะชอบคิดมากนะ"
.
"ก็...."
.
"พอเลย ไม่ต้องพูดแล้ว เอาเป็นว่า แบงค์ไม่ได้คิดติดใจอะไรหรอก ทุกสิ่งที่เราทำมันเป็นความสมัครใจของแบงค์เองนะ พอละ ไปล้างหน้าดีกว่า"
แบงค์ลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำ
.
ส่วนผมก็ได้แต่ นั่งยิ้มไป (ไม่รู้เรื่องอะไร แต่ยิ้มไว้ก่อน-*-)
นี่ก็ 8 โมงครึ่งแล้วนี่ นัท นัดตอน 11 สงสัยคงต้องเตรียมตัวแล้วล่ะ เดี๋ยวต้องเผื่อเวลานั่งรถเมล์ไปอีก แต่แบงค์อยู่ในห้องน้ำนี่หว่า รอก่อนละกัน
.
.
แอ๊ด!!!!!! เสียงห้องน้ำประตูถูกเปิดออก แบงค์ชะโงกหน้าออกมา
"นันท์" แบงค์เรียกผม
"หืม?"
.
"มาอาบน้ำด้วยกันป่ะ555+"
"บ....บ้.......บ้าสิ แบงค์"
ผมตะโกนกลับไปอย่างอายๆ ในขณะที่แบงค์นั้น หัวเราะร่า และปิดประตูห้องน้ำไปแล้ว
.
(ปิดทำไมล่ะ เสียดาย-*-)
.
.
.
จบตอนที่ 4

อ่านตอนต่อไป

กลับสู่หน้าแรก