ตอนที่ 5 ตัวแทน

10.00 น.
.
ในที่สุดผมก็มาถึง ที่นัดหมายแล้ว ร้าน สเวนเซ่น ในห้างXXX แต่ยังไม่เข้าไปรอก่อนหรอก-*-
เดินดูอะไรแถวนี้ก่อนดีกว่า
บวก ดูลาดเลาก่อนด้วย เผื่อมีอะไร จะได้ชิ่งหนีทัน (นี่เราคิดอะไรของเราเนี่ย -*-)
.
ผมเดินดูของไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมายมากนัก อาจจะเพราะด้วย ตอนนี้การเงินในกระเป๋าของผมกำลังอยู่ในช่วงประสบปัญหาด้วยส่วนนึง (พูดง่ายๆ บ่จี๊ตังน่ะ-*-)
.
แต่แล้วผมก็ต้องมาสะดุดอยู่ตรงหน้าร้านเครื่องกีฬา.........
.
ลูกบาส
แบงค์ของผม (ของเราตอนไหนเนี่ย-*-)
ชอบเล่นบาสมากๆ (บาสเก็ตบอละ ไม่ใช่ไอบาส นองชายฝาแฝดแบงค์ -*-)
อยากซื้อให้เป็นของขวัญจัง (เนื่องในโอกาสไรไม่รู้ แตอยากให้ประทับใจน่ะ เหอๆ)
ไหนดูราคาหน่อย
.........................................
อืม..................เมื่อผมเห็นราคา และมานึกอีกทีนึงว่าสภาพการเงินในกระเป๋าตอนนี้มัน........
......................
ปล่อยให้มันอยู่ในร้านไปก่อนละกัน -*-
ให้แบงค์เล่นลูกบาสของ โรงเรียนไปก่อนละกัน -*-
ในขณะที่ผมกำลังเดินดูไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั่นเอง
อีกฟากนึง..............................
.
.
"เฮ้ย พี่บาส"
แอล ร้องทักและรีบสะกิดบาส ที่ยืนซื้อของอยู่ข้างๆ
"อะไรอ่ะ"
บาสหันมาดูตามมือของแอลที่ชี้
"เจ้านันท์นี่ มาคนเดียวเหรอ เป็นไปได้งาย"
.
บาสทำท่าจะเดินเข้ามา แต่ก็โดน แอล รั้งไว้เสียก่อน
"เดี๋ยวพี่" แอลห้าม
"หง่ะ ทำไมอ่ะ ทำไมเข้าไปไม่ได้อ่ะ-*-""
บาสงง
"แอลว่ามันแปลกๆ นะพี่ ปกติ นันท์ไม่ค่อยไปไหนมาไหนคนเดียวมะใช่เหรอ"
แอลวิเคราะห์
"อืม มันก็ช่ายอ่ะนะ"
บาสเห็นด้วยกับแอล
"แล้วไงต่ออ่ะ"
"-*- ก็ มันน่าสงสัยอ่ะดิ เอาเป็นว่า เราลองแอบตามดูดีกว่ามะ"
แอลยิ้มเจ้าเล่ห์
"อ่ะ..เอาจริงดิ"
.
------------------------------------
"(ฉันโกหกเธอ) อันที่จริง..........
เสียงมือของผมดังขึ้น เมื่อดูเบอร์ที่โทรเข้ามาก็ทราบในทันทีเลยว่า เป็น นัท
ตื๊ด!!!!
"ฮัลโหล นันท์ นี่ นัท นะ" ปลายสายทัก ผมก็ได้แต่ อือ กลับไปอย่างห้วนๆ
"นันท์มาถึงยังอ่ะ นี่นัทอยู่ที่หน้าร้านแล้วนะ" นัทพูดเป็นเชิงเร่งผมเล็กน้อย เมื่อผมหันไปมองนาฬิกา ก็เห็นว่า ใกล้จะ 11 แล้ว
"อือๆ ใกล้ถึงแล้ว รอแปบดิ แค่นี้นะ"ผมตัดสายทิ้งทันที แล้วเดินไปร้าน สเวนเซ่น
โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีใคร บางคน ไม่สิ 2 คน กำลังเดินตามผมอยู่ -*-
.
---------------------------------------
"หวัดดีนันท์"
เสียงของ นัททักผมเมื่อ เห็นผมเดินเข้ามาหา
"อือ หวัดดี"
ผมตอบกลับแบบห้วนๆ
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"
นัทพูดอย่างดีใจ ซึ่งต่างกับผมลิบลับ
.
.
"อือ ว่าแต่มีธุระอะไรล่ะ"
ผมถามตรงประเด็นเลย
"หง่า อะไรเนี่ย ไม่เจอกันตั้งนาน ไม่คิดจะทักทายอย่างอื่น คุยเรื่องเป็นอยู่กันเลยเหรอ"
นัท ทำหน้าน้อยใจนิดๆ แต่ผมไม่ค่อยสนใจเท่าไร
"เราไม่ค่อยมีเวลาอ่ะ"
ผมตอบกลับไปทันทีทันใด
"เอาน่ะๆ เข้าไปข้างใน กันก่อนดีกว่าเหอะ ยืนนานๆ มันเมื่อยนะ"
นัทจับมือผมเดินเข้าไปในร้าน แต่ผม สะบัดมือทิ้ง(แบบเบาๆนะ-*-)
ซึ่งนัทก็หันมามองแว่บนึง แต่ไม่พูดอะไร ก่อนที่จะเดินนำไปโดยมีผมตามหลัง
.
.
เมื่อสั่งเมนูเรียบร้อยแล้ว ผมกับนัทก็เดินไปหาโต๊ะว่าง ซึ่งก็ได้โต๊ะริมทางเข้าพอดี
ผมนั่งลงตรงข้ามกับนัท
ไม่ทันไร พนักงานก็นำมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว
"ตกลงมีธุระ อะไร"
ผมถามตรงประเด็นอีกรอบนึง
"คนเราคิดถึงกันไม่ได้เหรอไง"
นัทยิ้มกลับมา ผมเลยทำท่าจะลุกขึ้นกลับ แต่นัทก็ห้ามไว้ก่อน
"เฮ้ย เดี๋ยวๆ ล้อเล่นๆ"
นัทเหงื่อตกทันที
"โห ล้อเล่นแค่นี้ไม่ได้เหรอไง"
"ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีเวลาว่างมากนักนะ"
ผมเริ่มฉุนนิดๆ ที่ดันบ้าออกมาตามนัดของคนๆนี้ ทั้งๆที่เวลานี้ผมสมควรจะอยู่กับใครอีกคนมากกว่า
.
.
"อ่ะๆๆๆๆ ก็ได้ บอกก็ได้"
นัททำท่ายินยอม ก่อนที่จะพูดเข้าประเด็น
.
.
"นัทกำลังจะย้าย รร.ล่ะ"
.
.
.
นัทพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ดูสบายๆมากนัก ซึ่งเมื่อก่อน นัท เองก็เคยอยู่โรงเรียนเดียวกับผม แต่ได้ย้ายออกไปเรียนต่อที่อื่น ตอนจบชั้น ม.3 และผมกับนัทก็ไม่ได้เจอกันเลยหลังจากนั้น
.
.
.
-รวมทั้งหลังจาก เหตุการณ์นั้นด้วย-

"อือ"
ผมตอบกลับ โดยไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายกับเหตุการณ์นี้มากนัก
"แล้วไงล่ะ เกี่ยวอะไรกะนันท์อ่ะ"
.
"ก็ไม่รู้นะ นัทอาจจะคิดไปเองฝ่ายเดียวก็เป็นได้"
นัทยิ้มเศร้าๆ นิดนึง หากไม่ทันสังเกต ก็แทบจะไม่รู้สึกเลย
.
"ก็นัทจะย้ายกลับมาเรียนที่เดิมน่ะสิ ที่เดียวกับ นันท์ อีกครั้งนึงไง"
.
.
.
ผมนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนภาพความทรงจำแว่บนึงมันหมุนกลับมาอีกครั้ง

.
.
.
--------
คืนนั้น
"นันท์ นันท์.............นันท์"
เสียงของแบงค์ทักขึ้นผ่านสายโทรศัพท์ ดึงผมออกมาจากความคิดอะไรบางอย่าง
"นันท์ฟังแบงค์อยู่ป่ะเนี่ย-*-" แบงค์ถาม
.
"ฟะ...ฟังๆ ฟังอยู่สิ ว่าแต่มะกี้ แบงค์ว่าไงนะ"
"-*- ไหนว่าฟังอยู่ล่ะ เราว่า รายงานเราวางไว้ตรงโต๊ะนะ วันจันทร์อย่าลืมหยิบมาด้วยล่ะ"
แบงค์เตือนผม ผมก็ได้แต่ตอบ ครับๆ ไป แต่ทว่า ตอนนี้สมองผมกลับรู้สึกไม่ค่อยสั่งการอย่างไรไม่รู้สิ
เหมือนมันตื้อๆ คิดอะไรไม่ออก ตั้งแต่ เจอประโยคๆนั้น
.
-ก็เราจะย้ายกลับมาเรียนที่เดิมน่ะสิ ที่เดียวกับ นันท์ อีกครั้งนึงไง-
.
รู้สึกอึ้งไปชั่วขณะจริงๆ ตอนที่ได้ยินคำนั้นครั้งแรก
รู้สึกว่าภาพเหตุการณ์ บางอย่างมันหวนกลับ
เหตุการณ์ที่อยากจะลืมเลือนมันให้ได้...................................
.
"เอาเป็นว่า งั้นแบงค์ไม่มีไรจะพูดแล้วล่ะดูเหมือน นันท์จะเหนื่อย ด้วยนะ"
เสียงของแบงค์แทรกผ่านเข้ามาดึงผมกลับมาอีกครั้ง
"อ่ะ...อืม แค่นี้นะ บะบาย คับๆๆ หวัดดี"
.
ผมตอบกลับ พร้อมกับวางสายแล้วล้มตัวลง นอน บนเตียงนอน พร้อมกับถอนหายใจเสียงดัง (มาก-*-)
.
เว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
กลับมาทำบ้าอะไรเนี่ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
หงุดหงิดจริงๆเลย ให้ตายสิ
.
คืนนั้นผมพลิกตัวอยู่หลายรอบ กว่าจะหลับได้เล่นเอาเกือบตี 1 -*-
---------------------------------------
.
เช้าวันอาทิตย์
.
"นันท์ ตื่นๆๆๆๆๆ" เสียงเจื้อยแจ้ว ปลุกผมขึ้นมาจากการนอน
ผมงัวเงีย ลืมตาขึ้นมาดูก็พบว่าเป็น มายด์ นั่นเอง (ว่าแต่เข้ามาได้ไงหว่า สงสัยแม่แน่ๆ เลย -*-)
"อือ...มีรายอ่า มาย........."
ผมถามอย่างไม่ค่อยมีสติมากนัก เนื่องด้วยการนอนดึกเมื่อคืนนั่นเอง
"ว่างมั้ยอ่ะ วันนี้ นันท์"
มายด์ถามผมอย่างร้อนรน มีอะไรเนี่ย -*-
"ทำไมง่ะ...."
ผมพลิกตัวแล้วดึงผ้าห่ม มาห่มหมายจะหลับอีกครั้ง -*-
.
"ช่วยไปดูหนังเป็นเพื่อนเราหน่อยสิ เราไม่กล้าไปอ่ะ อายยังไงไม่รู้สิ ตื่นเต้น ประหม่าด้วย บลาๆๆๆๆๆๆๆๆ"
ยายมายด์ พูดน้ำไหลไฟดับไปเรื่อย แต่ทว่าผมนั้นกำลังจะหลับไปแล้วล่ะ-*-
"เฮ้ย ห้ามนอน ตื่นๆๆๆ"
ยายมายด์ดึงผ้าห่มผมออก แล้วเขย่าตัวผม โอยจะเขย่าไปทำไมเนี่ย คอจะหักเอานะ -*-
.
"เออๆๆ รู้แล้วๆ รอแปบ.....ไปแต่งตัวก่อนนะ...."
ผมบอกมายด์ แบบสลืมสลือ
"เร็วๆ นะเรารอข้างล่างล่ะ"
มายด์บอกผมพร้อมกับเดินเปิดประตูเดินออกไป
ผมลุกขึ้นงัวเงีย ขยี้ตาทีนึง หมายจะลุกขึ้นเข้าห้องน้ำ แต่ทว่ากลับล้มตัวลงนอนอีกรอบ -*-
แต่ มายด์ เหมือนจะมี สัมผัสพิเศษ เปิดประตูกลับมา ผมเลยสะดุ้งรีบวิ่งเข้าห้องน้ำในทันใด -*-
.
.
------------------------------------------------
"ไปดูเรื่องไรอ่ะ มายด์"
ผมถามมายด์ ในขณะที่เราทั้ง 2 กำลังก้าวขึ้นรถเมล์
"ยังไม่รู้เลยอ่ะ นันท์"
มายด์ตอบดูท่าที มายจะตื่นเต้นมากๆ ไม่รู้ทำไม ผมเลยถาม
"อ้าว จะมาดูหนังแล้วยังไม่รู้เนี่ยนะ แล้วนี่เราไปกัน 2 คนเหรอ"
"ป่าวหรอก ยังมีอีก 2 คน"
มายด์ตอบผมพลางกับหย่อนตัวลงนั่ง
"ใครอ่ะ" ผมถามด้วยความสงสัย (ก็แน่สิ ไม่สงสัยจะถามเรอะ-*-)
"พี่สาธิต..."
มายด์ตอบด้วยท่าที ที่เขินอาย
"อ่ะ..ไหงเป็นพี่เขาล่ะ ไปรู้จักตอนไหนเนี่ย"
ผมสงสัย และอยู่ๆ ผมก็เอะใจขึ้นมา
.
.
"อย่าบอกนะ ว่า.........."
"อือ..."
มายด์ตอบอ้อมๆแอ้มๆ
"รวดเร็วจริง เพื่อนเรานิ -*-แอบร้ายนะ อิอิ"
ผมเหน็บแซวเล็กๆ
"สมัยนี้มันต้องรวดเร็วแล้ว ขืนชักช้า ม.ค.ป.ด. พอดี"
มายด์ตอบ แล้วหันมาทางผม
"ตัวเองก็เหมือนกันน่ะล่ะ ชักช้า ระวัง แมวที่ไหนจะคาบ แบงค์ไปนะ"
.
.
อุก!!!! รู้สึกเหมือน โดนอะไรทิ่มใจดำจังแฮะ -*-
.
.
.
-ไม่ใช่ ม.ค.ป.ด. หรอก แต่เธอคนนั้นได้ครอบครองไปตั้งแต่ต้นแล้วล่ะ แม้ตัวเธอคนนั้นจะไม่อยู่ ตรงนี้แล้ว แต่หัวใจก็ไปกับเธอคนนั้นด้วยแล้ว-
ยิ่งคิดยิ่งเศร้า เฮ้ออออออออ
.
"เออ พูดมากน่ะ ว่าแต่อีกคนใครอ่ะ"
ผมเปลี่ยนเรื่องในทันที
.
.
"นัทน่ะ เออใช่ พูดถึงนัทรู้ยังเขาจะกลับมา.....................บลาๆๆๆๆๆ"
ยายมายด์ก็พร่ำต่อไป ด้วยท่าทางดีใจเล็กๆ
แต่ทันทีที่มายด์ พูดถึงชื่อนัทขึ้นมา อยู่ๆ ผมก็รู้สึก ประหลาดใจทันที
นัทมาด้วยได้ไง
.
.
.
"มายด์ เราขอตัวนะ เราไม่ได้แล้วล่ะ"
ผมทำท่าลุกขึ้น จะเดินไปกดกริ่งเพื่อจะลงป้ายหน้า
แต่ก็โดนมายด์รั้งมือไว้ก่อน
"เฮ้ย ได้ไง มีอะไร สัญญากันแล้วนี่ว่าจะไป"
มายด์ถามด้วยอาการสงสัย ตื่นนิดๆ ในท่าทีของผม
"ป่ะ..ป่าวๆ หรอก นันท์แค่รู้สึกไม่อยากไปแล้วก็เท่านั้นล่ะ"
ผมเฉไฉ
"เง้อ ได้ไง ไม่รู้ล่ะ สัญญาแล้วยังก็ต้องไป ไม่งั้นโกรธจริงๆ ด้วยนะ"
มายด์ดึงผมลงมานั่งอีกครั้ง
"ก็..............."
"ไม่รู้ล่ะ ยังไงนันท์ก็ต้องไปให้ได้" มายยืนกรานคำพูดนั้น ผมเลยได้แต่เลยตามเลย
เฮ้อออออ ยายมายด์นะยายมายยยยยยด์
ไม่รู้เรื่องอะไรเอาซะเลยนะ -*-
พระเจ้า ช่วยลูกช้างด้วยเถิด ฮือๆๆๆๆๆๆ
.
.
.
----------------------------------------------
อีกฟากหนึ่ง
"เว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย" เสียงตะโกนของ บาสดังขึ้น "เซ็งๆๆๆๆๆๆๆ"
.
"หนวกหูน่ารำคาญจริง เมิงเนี่ย"
แบงค์บ่น เพราะเสียงของบาสที่รบกวนการอ่านหนังสือของตนอยู่
"อยู่เงียบๆ มั่งไม่เป็นหรือไง ห๊ะ"
.
.
"ก็มันน่าเบื่อนี่หว่า ไม่มีไรทำเลยเว้ยยยยยยยย"
บาสทำหน้าแหยใส่แบงค์
"ก็ออกไปข้างนอกสิวะ มาส่งเสียงโวยในบ้าน มันน่ารำคาญรู้บ้างป่ะ"
แบงค์แขวะกลับ
.
"เออๆ กรูผิดอีกใช่มั้ยเนี่ย -*- ใช่สิ กรูไม่ไช่ เมย์ นี่หว่าที่จะทำอะไรก็ดีงามไปหมด"
ทันทีที่สิ้นประโยค แบงค์ก็ลุกขึ้นเดินตรงมาหาบาสคว้าคอเสื้อของบาสเข้ามา
"อย่าพูดอะไรมากกว่านะ บาส"
แบงค์พูดอย่างเยียบเย็น สายตาที่ดูดุดันเพ่งมองไปที่บาส
....................
................
"เออ ไม่พูดก็ได้"
บาสสะบัดมือของแบงค์ออก แล้วมองกลับด้วยสายตาที่ดุดันเช่นกัน
.
.
"แล้วถ้าเปลี่ยนเป็น ไอนันท์มันล่ะ"
คำพูดนี้ทำเอา แบงค์นิ่งไปครู่นึง
"เกี่ยวไรกันกับ นันท์ด้วย"
แบงค์ถาม
.
"ถามกรู แล้วกรูจะไปถามใครล่ะ คำถามนี้คนที่จะตอบได้มีแต่ มรึงคนเดียวเท่านั้นล่ะ"
บาสเริ่มฉุนกลับ
"นี่ จะพูดอะไรกันแน่วะห๊ะ"
แบงค์เริ่มโมโห
"ทำไมเมิงต้อง โมโห ด้วยวะ ถ้ามันไม่มีอะไร"
บาสพูดแทงใจดำอีกครั้ง
"ถ้าไม่ได้คิดอะไร ก็อย่าให้ความหวังกันดีกว่า คนเรามันแทนใครกันไม่ได้ ต่อให้เหมือนอย่างไรก็ไม่ใช่คนๆ เดียวกัน"
เหมือนทั่วทังห้องจะเงียบสงัด ไม่มีเสียงใดๆ เลย
..............................
......................................
..............................................
"กรูพูดแค่นี่ล่ะ อยู่ที่มรึงว่าจะตัดสินใจยังไง"
บาสพูดพลางเดินไปหยิบหมวกกันน็อค แล้วหันกลับมาพูดกับแบงค์
"มรึงก็รู้นี่ การรักใครสักคนโดยไม่ได้รับความรักกลับมันเจ็บปวดแค่ไหน แล้วเมิงยังจะดึงคนอื่นให้มารู้สึกแบบเดียวกับเมิงอีกเหรอ"
......................
........................
............................
ไร้ซึ่งการตอบกลับจากแบงค์ที่ได้แต่ก้มหน้า.....................
.....................
..............
..........
.......
..
.
จบตอนที่ 5

อ่านตอนต่อไป

กลับสู่หน้าแรก