ตอนที่6 โอบกอดที่อบอุ่น

ห้าง XXX

เอาล่ะสิ ในที่สุดผมกับ มายด์ ก็มาถึงเสียที รู้สึกใจไม่ดียังไงไม่รู้สิ เอาน่ะๆ ทำใจดีๆ ไว้ลูก
"มายด์ นันท์ไม่อยากไปเลยอ่ะ"
อ้าว ป๊อดซะงั้น -..-
.
"ไม่ได้!!!!!!!"
มายด์ยืนกรานในคำพูด
"นี่ นันท์เป็นอะไรของนันท์เนี่ย วันนี้ดูแปลกๆ ไม่เหมือนนันท์คนเดิมเลย"
.
.
"ป่ะ ป่าว ป่าวนี่"
ผมรีบปฏิเสธ ดูตัวเองร้อนตัวยังไงไม่รู้สิ -*-
"เอาเหอะๆ ไปเหอะ พี่สาธิต กะ นัทเขารออยู่นะ ป่ะ"
มายด์บอกผมแล้วจับมือผมเดิน (ที่ดูเหมือนจะวิ่ง) ไปยังโซนโรงหนัง ซึ่งอยู่ที่ชั้นบน
.
.
.
.
ไม่อยากไปเลยจริงๆ นะเนี่ย TTATT
--------------------------
อีกฟากนึง
.
.
ลิ้นชักโต๊ะที่เคยถูกปิดตายมาก่อน ถูกเปิดออกมาอีกครั้ง
.
.
กรอบรูปที่อยู่ด้านในถูกหยิบออกมา เขาปัดฝุ่นเล็กๆน้อยๆ ที่ติดอยู่ออก
เผยให้เห็นรูปชัดขึ้น
.
.
รูปของ เขา และ ใครอีกคน
.
.
.
เขายืนมองรูปนั้น น้ำตาหยดเล็กๆ หล่นลงบนรูป
.
เสียงสะอื้นค่อยดังขึ้นทีละเล็กทีละน้อย
ความทรงจำเมื่อครั้งก่อน ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
.
.
ความทรงจำที่ครั้งนึง เคยเป็นความทรงจำที่ดี เคยเป็นความทรงจำที่มีความสุข
.
.
จนกระทั่ง บางสิ่ง ได้พาเธอจากเขาไป
.
.
.
เขาล้มตัวลงบนที่นอน กอดรูปถ่ายนั้นไว้แน่น
เสียงสะอื้นดังขึ้น พร้อมกับคำพูดสั้นๆ ไม่กี่คำ................
.
.
.
เ.....ม...ย์.....ทำ...ไ..ม.........................
.
.
.
------------------------------------------------

หน้าโรงหนัง
ผมเห็น พี่สาธิต กับไอเจ้านัท ยืนอยู่หน้าโรงหนังแต่ไกล-*- ยิ้มสลอนเชียวนะ นัท-*-
"แฮ่กๆ"
มายด์หอบ ไม่หอบได้ไงล่ะ เล่นวิ่งซะขนาดนั้น ทำเอาเราเหนื่อยไปด้วยนะ -*-
"ขอโทษค่ะ ที่มีช้า คือพอดีว่า...บลาๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
มายด์หันไปพูดกับพี่สาธิต ก็เจื้อยแจ้วกันไป
ผมเหลือบไปมองยัง นัท ที่ยืนยิ้มให้ผมอยู่ -*- จะยิ้มทำไม สยองนะ
.
.
สรุปวันนี้พวกเราจะดูเรื่องไรกันน่ะ.....
ผมชิงบทพูดก่อน เพื่อพยายามที่จะไม่พูดคุยกับนัทมากนัก
.
เออ นั่นสิ เรื่องไรดี
เอ้าเวงกำ เพื่อนตรู-*-
.
.
ในขณะที่พวกเรายังคงตกลงกันไม่ได้ถึงเรื่องที่จะดู (เจริญกันจริง จริ๊ง มาดูหนังแต่ไม่คิดไว้ก่อนว่าจะดูเรื่องไร เหอๆ)
อยู่ๆ ก็มีเสียงของใครคนนึงทักขึ้นมา
.
.
อ้าว มายด์ นันท์ มาดูหนังเหมือนกันเรอะ
ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเสียงของพลน่ะครับ มากับเม่นด้วยแน่ะ (ขอบคุณพระเจ้า มีคนมาเพิ่มจะได้ทำตัวออกห่าง นัทได้หน่อย)
พล อ้าว ตี๋เอ๋อด้วย มาดูเรื่องไรอ่ะ
มายด์หันกลับไปถามด้วยสีหน้าดีใจ
.
.
ก็ ไอตี๋เอ๋อนี่สิ มันบอกว่าอยากดูเรื่อง .........ว่ะ ก็เลยพามันมาดูน่ะ
พลบอกด้วยสีหน้าเรียบๆ (แต่ผมดูเป็นเถื่อนๆ มากกว่า o_O!!!)
ในขณะที่ตี๋เอ๋อ เอ้ย เม่น ก็ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ อย่างเดียว
.
.
งั้นก็พอดีเลย งั้นเราก็ดูเรื่องนี้ด้วยเลยละกัน ดูหลายๆ คนจะได้สนุกๆ โอเคมั้ย
มายด์พูดขึ้นมาในทันทีทันใด ทั้งพี่สาธิต นัท และผมต่างก็โอเคเก็นด้วยกันหมด (โดยเฉพาะผมที่เห็นด้วยมากๆ)
.
.
พลเลขที่นั่งของเธอเลไรอ่ะ จะได้ไปซื้อ เผื่อที่นั่งข้างๆ ยังว่าง
มายด์ถาม พลอึกอักเล็กน้อย ก่อนที่จะหยิบตั๋วหนังให้ดู ทันทีที่มายด์ดูเรียบร้อยก็ตรงดิ่งไปยังที่ขายตั๋วทันที
.
.
แต่ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึป่าวนะ ว่ารู้สึกเหมือนพลจะทำหน้าเหมือนผิดหวัง รึอะไรสักอย่างนี่ล่ะ
เพียงแต่บอกไม่ถูกว่า มันจะเรียกว่าอยู่ในอารมณ์ไหนดีนี่สิ -*-
.
.
แต่ช่างมันเหอะ เอาเรื่องของตัวเองให้รอดก่อนดีกว่า-*-
.
.
ทันทีที่มายด์ซื้อตั๋วมาเรียบร้อยแล้ว
(ซึ่งก็แน่นอนว่า มายด์ไม่ออกให้ฟรีแน่ แค่ซื้อให้ก่อน แล้วมาเก็บเงินทีหลังน่ะ ยกเว้นผม ที่ได้อภิสิทธิ์ตั๋วฟรีจากมายด์ ในฐานะที่โดนมายด์ลากมา 555+)
.
.
พวกเราทั้งหมดก็หาที่นั่งรอเพื่อให้ถึงเวลาโรงหนังเปิดให้เข้า ซึ่งก็กินเวลาเกือบๆ 20 นาที
.
.
ผมเองก็นั่งลงตรงที่นั่งพักซึ่งอยู่ใกล้ๆ กันกับโรงหนัง ก่อนที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่
.
.
"ทำไมทำหน้างั้นอ่ะ นันท์"
นัทเดินเข้ามานั่งข้างๆ ผม พร้อมกับทำหน้างงๆ
"ทำหน้ายังไง"
ผมถามแบบไม่ค่อยสบอารมณ์นิดหน่อย
"ก็......ไม่รู้ดิ เห็น นันท์ทำหน้าเบื่อๆ อ่ะเลยเป็นห่วงอ่ะ"
อุก!!!! ไม่ต้องมาเป็นห่วงเลย สาเหตุมันก็มาจากใครล่ะ -*-
"ช่างมันเหอะ พูดไปก็เปล่าประโยชน์ ขี้เกียจพูด"
ผมปัดไป และกำลังจะเดินไปซื้อน้ำกิน แต่ก็โดนนัทรั้งเอาไว้ก่อน
.
.
.
"พูดมาสิ ถ้าเป็นเรื่องของนันท์ ไม่ว่าอะไรก็ก็ยินดีรับฟังนะ"
นัทพูดพร้อมกับมองผมด้วยสายตาที่จริงจัง แต่ผมกลับหลบสายตาคู่นั้น
.
.

.
ทำไมไม่รู้สิ แต่ผมกลับรู้สึกตั้งแง่กับนัทเหลือเกิน จะว่าไปเขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอก
ถ้าจะผิดมันผิดที่ผมมากกว่า
.
.
ผิดที่ เผลอใจ ไปชั่วครู่ ..
.
.
.
"นันท์" นัทเรียกชื่อผม ผมคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะหันกลับไปมองนัท
"นัท เรื่องนั้น มันเป็นอดีตไปแล้วนะ"
ผมพูดเสียงแข็ง พร้อมกับเอามืออีกข้างปัดมือของนัท
"อย่าไปรื้อฟื้นมันขึ้นมาเลย ต่างคนต่างเดินตามทางของตัวเองเถอะ"
"ทั้งที่ๆ เราก็..."
"หยุดนะ!!!"
ผมพูดเสียงเข้ม แต่ไม่ให้เสียงดังมากนัก
"อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเด็ดขาด บอกแล้วไงมันเป็นแค่อดีต"
.
.
นัทมองหน้าผม เขาทำหน้าเศร้าก่อนที่จะก้มหน้าลงไป
"ทำไม...."
เสียงนั้นฟังดู ไม่ค่อยเต็มเสียงนัก
"ทำไม นันท์ถึงมองนัทแบบนั้นด้วย"
.
.
ผมนิ่งเงียบไม่พูดอะไรต่อ
"นัท....จริงจัง...นะ"
เสียงนั้นเริ่มสะอื้นขึ้นทีละน้อย
"นันท์..อาจจะเห็นว่านัท ดูกระล่อน..."
.
.
ผมเริ่มสังเกตเห็นหยดน้ำเล็กๆ ที่ไหลออกมาจากตาของนัท ผมเริ่มรู้สึกใจหวั่นๆแล้ว
.
.
.
.
ไม่นะ!!!!
ผมจะไม่ยอมหวั่นไหวอีกเป็นครั้งที่ 2 แล้วล่ะ !!!!!!
"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น"
ผมพูดเสียงหนักแน่น แล้วเดินออกมาโดยที่ไม่บอกมายด์และ พี่สาธิตที่กำลังยืนกระหนุงกระหนิงกันอยู่
(ส่วนไอพลกับตี๋เอ๋อ ไม่รู้ไปไหนแล้ว แต่ช่างเหอะ จะสนไปทำไมเนี่ย -*-)
.
.
"นันท์ยังรอมันอยู่ใช่มั้ย"
นัทตะโกนเสียงดังลั่น คนรอบข้างต่างหันมามอง
.
.
.
"นันท์ยังรอมัน ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไม่มีทางหันมามองนันท์ ในแบบที่นันท์ต้องการใช่มั้ย"
ผมหยุดนิ่งอยู่กับที่ ทันทีที่ได้ยินนัทพูดอย่างนั้น
"ทั้งๆ ที่นัทเองมีความรู้สึกแบบนั้นให้กับนันท์ ซึ่งมันไม่มี ทำไมนันท์ไม่หันมามองนัทมั่งล่ะ"
..............................
......................
............
......
"นัท"
ผมหันหลังกลับไปพูด กับนัท
"ถ้านัทคิดอย่างนั้นจริงๆ ถ้านัทเข้าใจในสิ่งที่นัทพูด"
.
.
.
ผมนิ่งเงียบไปครู่นึง
"นัทจะเข้าใจเองล่ะ ว่าทำไมนันท์ถึงเฝ้ารอ แม้จะไร้ซึ่งความหวัง......................"
.
.
.

ผมพูดจบก็เดินออกมาทันที โดยมีมายด์ตามหลังมาแต่ก็โดนนัทห้ามเอาไว้
.
.
.
.
ไม่มีอารมณ์จะดูแล้วล่ะหนังเนี่ย ฮึ่ย!!!!!!!!!!
........................................
........................................
.................................
..................
-นันท์ยังรอมัน ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไม่มีทางหันมามองนันท์ ในแบบที่นันท์ต้องการใช่มั้ย-
คำพูดนั้นของนัท เข้ามาแทรกในความคิด
.
.
-ทั้งๆ ที่นัทเองมีความรู้สึกแบบนั้นให้กับนันท์ ซึ่งมันไม่มี ทำไมนันท์ไม่หันมามองนัทมั่ง-
อย่าไปคิดถึงมันสิ ลืมมันไปซะ
.
.
.
ลืมมันไปสิเฟ้ยยยยยยยยยยยย
.
.
.
มันก็ช่างดูน่าตลกดีเหมือนกัน คนนึงไล่ตามอีกคนนึง
ไล่ตามต่อกันเป็นทอดๆ เหมือนงูกินหาง
.
.
.
ความเจ็บปวดตกอยู่ที่ใคร.....................
คนนึงจากไปทิ้งให้อีกคนจมอยู่ในความทุกข์ของความทรงจำ
คนนึงฝังตัวอยู่กับอดีตที่ไม่ทางหวนกลับมา
คนนึงรอคอยให้อีกคนเริ่มต้นใหม่
คนนึงไล่ตามให้อดีตหวนคืนมา พยายามแก้ตัวเรื่องราวในอดีต
.
.
คนนึงวิ่งหนี อีกคนวิ่งตาม..........
แม้จะเหนื่อยแต่ก็ยังพยายาม.............
เผื่อสักวัน คนที่อยู่ข้างหน้าจะอ่อนแรงและเห็นใจ หันกลับมามองบ้าง
.
.
.
แม้ไม่รู้ว่า วันนั้นจะมีหรือไม่ และจะมาถึงเมื่อไหร่.................................
.........................
................
..........
.......
......
..
..
.

กริ๊งงงงงงงงง!!!!!!!!!
ผมกดออดประตูหน้าบ้านแบงค์ ไม่รู้ทำไมผมถึงได้อยากเจอแบงค์ขึ้นมาในตอนนี้ ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าแบงค์เขาอยากเจอผมหรือไม่
......................................
.....................................
...........................
.....................
...............
..........
...
กว่า 5 นาทีผ่านไป ที่ผมยืนคอย ไม่มีเสียงตอบกลับมา
.
.
.
ไม่เป็นไร ยังไงพรุ่งนี้ก็ยังเจอกันที่โรงเรียนได้
.
.
.
ขณะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับนั้น
แอ๊ดดดดด!!!!!!
ประตูบ้านถูกเปิดออก ผมหันหลังกลับไป
.
.
แบงค์ นั่นเอง แต่ทำไมแววตาของแบงค์ มันดูเศร้าๆ ล่ะ
ในเวลานี้ เหมือนมีอะไรบางอย่าง ห้ามไม่ให้เราทั้งสอง พูดอะไรออกมา
ต่างคนต่างเงียบ
............
..........
......
...
แบงค์มองผมด้วยสายตาที่เศร้าสร้อย ผมไม่รู้สาเหตุว่าเพราะอะไร แต่ผมไม่คิดที่จะถาม
...
..........
.................
.........................
ผมเองก็มองแบงค์ด้วยสายตา ที่ไม่ต่างกันนัก

...........
...
.
.
.
ทันใดนั้น!!!!
อยู่ แบงค์ก็เข้ามาสวมกอดผม ไม่ทันให้ผมได้ตั้งตัว
ผมสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ซึมผ่านมาจากแบงค์
..................
.............
.........
ผมเอื้อมมือไปโอบกอดแบงค์เช่นกัน
ตอนนี้ไม่ต้องการคำพูดใดๆ แล้วล่ะ
มันไม่ใช่สิ่งสำคัญแล้ว
..........
.......
....
...
..
แม้ไม่รู้จะด้วยเหตุอันใด
แต่ช่วงเวลานี้ ผมมีความสุขแล้วล่ะ
.............
........
......
..
.
แม้มันจะเป็นแค่ อารมณ์ชั่ววูบของเขา ก็ตามที
.
.
.
.
.

คืนนั้น
.
.
ซ่า............(เสียงน้ำไหลจากก๊อก)
ผมล้างหน้าซ้ำแล้งซ้ำเล่า ทำอยู่อย่างนี้มากว่า 10 นาทีแล้ว
ในสมองมีแต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวันนี้

-------------------------------
ไร้ซึ่งเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา ผมกับแบงค์ยังคงกอดกันอยู่
................................
.....................
............
.......
...
.
"บะ..แบงค์"
ผมเอ่ยทักอย่างเบาๆ
"ไม่เป็นไร ใช่มั้ย"
...........................
....................
.............
........
...
.
ไร้ซึ่งคำตอบกลับมา แบงค์ยังคงเงียบและกอดผมแน่นขึ้น
"บะ...แบงค์ จ...เจ็บๆ"
ผมออกอาการ เพราะแบงค์กอดผมแน่นจริงๆ (หายใจไม่ออก)
......................
..............
........
......
..
.
"ข...ขอโทษนะ"
คำพูดสั้นๆ ออกมาจากปากของแบงค์
"ไม่ต้องหรอก ไม่ได้เจ็บอะไรมาก..."
.
.
"ไม่...ไม่...."
แบงค์ขัด
"ไม่ใช่เรื่องนี้"
................
..........
.....
..
.
-------------------------------------
หลังจากนั้น ผมกับแบงค์ก็ไม่ได้คุย กันต่ออีกในเรื่องนี้
.
.
.
ราวกับว่าต่างคนต่างเข้าใจซึ่งกันและกัน ในความเจ็บปวดของอีกฝ่าย
.
.
.
และต่างก็ไม่ก้าวล้ำเข้าไปแตะต้อง
.
.
.
เพียงแค่อยู่เคียงข้างคอยให้กำลังใจซึ่งกันและกัน
.
.
.
.
.
แต่มันก็ยังอายนี่ >w< พรุ่งนี้จะทำหน้ายังไงดีเนี่ย เง้ออออออออออออ
-----------------------------------
.
.
.
.
.
.
.
จบตอนที่ 6

อ่านตอนต่อไป

กลับสู่หน้าแรก