ตอนที่7 สำคัญ....สัญญา....


เช้าวันจันทร์

ผมมาโรงเรียนตั้งแต่เช้า ไม่รู้ทำไมสิ ปกติก็มาเช้าอยู่เป็นกิจวัตรอยู่แล้ว
แต่วันนี้เช้าเป็นพิเศษ -*-
.
.
ผมมองไปรอบๆ โรงเรียน ที่แทบจะยังไม่มีใครเลยสักคน ดูๆ ไปชวนให้คิดว่า โรงเรียน รึ ป่าช้าเนี่ย -*-
.
.
.................
ผมรู้สึกได้ว่าเหมือนมีใครสักคนกำลังจ้องมองผมอยู่ แต่ทว่าผมหันมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นจะมีอะไรผิดปกติ
ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึป่าว
รีบเข้าห้องดีกว่าวุ้ย =_=
.
.
ผมเข้ามานั่งรอเรื่อยเปื่อยอยู่ในห้องเรียน ไม่มีอะไรทำ มองดูนาฬิกา เพิ่ง 5.20 น.(ขยันไปมะเนี่ย-*-)
เอาหนังสือ เล่มเดิมที่ยังอ่านไม่จบออกมาอ่านต่อดีกว่า
...................................
...........................
..................
............
.....
..
.
"นันท์ นัทชอบนันท์นะ" เสียงเก่าที่คุ้นเคยนั้น พูดขึ้น
.
.
.
"นันท์ นัทสัญญานะ ว่าหลังจากวันนี้นัทจะรักนันท์ตลอดไป"
.
.
.
.
.
"นันท์ เดี๋ยว นันท์ ไม่ใช่นะ มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ นัท์!!!!!!!!"

เฮือก!!!!
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา นี่ผมหลับไปเหรอเนี่ย ให้ตายสิ -*-
.
.
.
แล้วดันฝันถึงเรื่องนั้นอีกแล้ว
เรื่องราวที่ไม่อยากจะหวนกลับไปคิดถึง.........................
.
.
.
.
"อ๊ะ!!!"
เสียงนึงดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหันไปมอง ที่แท้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก
.
ซัน น่ะเอง ยังจำกันได้มั้ย ที่ผมเคยพูดถึงน่ะ
"อ่ะ หวัดดี ซัน"
ผมยิ้มทักเธอ แต่เธอก็ไม่ตอบอะไรกลับมา แค่ก้มหัวโค้งลงเล็กน้อย
แล้วก็ไปนั่งที่โต๊ะของเธอ แล้วก็มองเหม่อออกไปข้างนอกอย่างทุกวัน
.
.
ซันเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนึงที่ไม่ค่อยมีเพื่อนน่ะครับ
เธอเป็นคนไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา มนุษยสัมพันธ์ในการเข้าหาผู้อื่นไม่ค่อยดีนัก
.
.
.
-ซึ่งผมก็ยังสงสัยว่า ยัย คะน้ามาชอบได้ไง-
.
.............................
....................
.............
เงียบ..................-*-
"เอ่อ ซัน"
ผมหันไปถามซัน เพื่อหวังจะทำลายบรรยากาศที่แสนจะเงียบ วังเวงนี้ -*-
"........."
.
.
.
เงียบบบบบบบ -*-
"เอ่อ...ซัน เธอรู้จัก คะน้า ป่ะ"
ผมถามอะไรออกไปเนี่ย -*-
"........"
.
.
.
ไร้ซึ่งคำตอบกลับออกมา ซันยังคงจ้องมองเหม่อออกไปข้างนอก
ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ นัยตาเธอดูเศร้าๆ แม้จะไม่แสดงออกทางสีหน้า
.
.
แต่นัยตามันโกหกกันไม่ได้.......
.
.
.
.
-แล้วถ้านัยตามันโกหกกันไม่ได้ แล้วนัยตาของนัทที่พูดกับเราเมื่อวานล่ะ-
.
.
.
อยู่ๆ ทำไมรู้ทำไมผมจึงตั้งถามนี้กับตัวเอง เพราะอะไร
ทั้งๆ ที่พยายามจะไม่คิดถึงแล้วนะ
เหตุการณ์ในอดีต พอแล้วล่ะ เจ็บปวดมาพอแล้ว อย่าไปนึกถึงมันอีกเลย.......
.
.
.
.
"นันท์"
เสียงเจื้อยแจ้ว ที่ปนไปได้ด้วยเสียงขุ่นมัว (เข้าใจป่ะ-*-) เรียกผม ไม่ใช่ใครที่ไหน ยัยมายด์น่ะเอง
"เมื่อวานนันท์เป็นอะไรของนันท์หา อยู่ๆ ก็เดินออกไป แล้วนัทก็พูดอะไรไม่รู้ใส่นันท์ เกิดอะไรกันขึ้น เก้หกด่ฟกดผฟ้เเททอปายนหกะไ บลาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
ยัยมายด์ยิงคำถามใส่ผมอย่างไม่ยั้ง ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้พูดอะไรเลย -*-
"พักหายใจมั่งก็ได้นะ มายด์ -*- เดี๋ยวจะเป็นลม"
ผมพยายามพูดเบี่ยงประเด็น แต่ก็คงไม่สำเร็จหรอก เพราะตอนนี้ดูท่า ยัยมายกำลังของขึ้น จริงๆ -*-
.
.
.
"บอกมาเดี๋ยวนี้ว่ามันเกิดอะไรกันขึ้น"
ยัยมายด์ทำหน้าขึงขังหมายจะคั้นความจริงจากผมให้ได้ (เง้อ น่ากัว -*-)
.
"เอ่อ...มะ..ไม่มีอะไรหรอก มายด์"
ผมพยายามพูดปกปิด ซึ่งก็ไม่เป็นผลอีกเช่นกัน-*-
"อย่าๆๆๆๆ อย่ามาโกหกชั้น"
ยัยมายด์ของขึ้นจริงๆ ด้วย
"เท่าที่ฟัง นัท ตะโกน เมื่อวานมันดูน่าสงสัยนะ จะบอกดีๆ หรือจะบอกทั้งน้ำตา"
.
.
เอ้า.... เพื่อนฉาน เล่นบทโหดซะงั้น -*-
.
.
.
"เอ่อ......." ผมหันไปทาง ซัน ที่ดูจะไม่สนใจอะไรรอบข้างเลยยังคงมองเหม่ออกไปข้างนอก-*-
แล้วหันกลับมาทางมายด์
.
.
.
"............."
.
.
"นันท์" มายลดเสียงลง แล้วทำหน้าจริงจังใส่ผม
"ถึงนันท์จะไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรนะ แต่อยากให้นันท์รู้ไว้ว่า มายด์เป็นห่วงนันท์นะ"
มายเอื้อมมือมาจับไหล่ผมอย่างนุ่มนวล
.
.
.
"ถ้ามีอะไรที่มายด์พอช่วยได้ มายด์ยินดีช่วยนะ ขอแค่นันท์บอกมาเท่านั้นล่ะ"
.
.
.
"มะ...มายด์"
ผมพูดอะไรไม่ออก แต่ว่าน้ำตามันเริ่มไหลออกมาจากดวงตาของผมแล้ว (ขี้แงจริงๆเรา-*-)
"มะ...มายด์ นันท์เองก็อยากจะบอกนะ นันท์เองก็อยากจะระบายมันออกมานะ"
เสียงผมเริ่มไม่คงที่แล้ว
"แต่มันไม่ใช่เรื่องที่น่าฟังเท่าไรนี่สิ มันเป็นเรื่องที่นันท์เองก็อยากที่จะลืมมันไปให้ได้นะ....."
มายด์มองผมด้วยสายตาที่ห่วงใย
.
.
"นันท์..."
มายด์พูดกับผมเบาๆ
"ไม่เป็นไรๆ เราเองก็ต้องขอโทษด้วยที่คะยั้นคะยอนันท์มากไป ถ้างั้นก็อย่าพูดถึงมันเลยนะ เอาเป็นว่า......ถ้านันท์พร้อมที่จะบอกเมื่อไร ต้องการความช่วยเหลือเมื่อไร อย่าลืมเรา เพื่อนที่แสนจะน่ารักและสุดสวยคนนี้นะจ๊ะ"
มายด์พยายามพูดติดตลกให้ผมอารมณ์ดีขึ้น
"เออ ชมตัวเองก็เป็นนะคนเรา -*-"
.
.
.
.
.
-เพื่อน คำนี้ที่มีความหมาย-
-เพื่อน คำนี้ที่อยู่เคียงข้างเรา-
-เพื่อน คำนี้ที่ไม่ทิ้งเราไปไหน-
-ขอบคุณนะ สำหรับคำว่า เพื่อน ที่มอบให้ ขอบคุณจริงๆ-
.
.
.
.
.
"กินไรยังอ่ะ นันท์" มายด์ถามผม
"ยังเลย วันนี้ตื่นเช้าเกิน-*- ยังไม่ได้กินอะไรลงท้องเลย"
.
"งั้นไป ไปหาอะไรกินกันดีกว่า ไปมายด์เลี้ยงเองละกัน"
"โอเค รอคำนี้นี่ล่ะ อิอิ"

ผมกับมายเดินออกจากห้องไป แต่ผมก็หันกลับมามอง ซัน ผู้ซึ่งยังคงปลีกตัวอยู่ในความโดดเดี่ยวเพียงคนเดียว.............
.
.
.
-คนเดียว กับ โดดเดียว แม้จะคล้ายกัน แต่ความรู้สึก มันช่างต่างกันยิ่งนัก-
.
.
.

"ว่าแต่ เมื่อวานพอนันท์ออกมาจากห้างนันท์ไปไหนล่ะ มายด์โทรไปก็ไม่ติด โทรไปที่บ้านก็ไม่มีคนรับสาย" มายด์ถามผมในขณะที่กำลังเดินไปโรงอาหาร
.
.
แต่จะให้ผมบอกได้ไงล่ะ ว่าไปหา....เอ่อ....แล้วไป กอ....กับ....อ๊า............
บอกม่ายด้ายยยยยยยยยย >w<
.
.
"ฮั่นแน่ะ หน้าแดงงี้ แสดงว่า...................."
มายด์ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ผม เหมือนกับว่าเดาออกว่าผมไปไหน
"บะ...บ้าดิ..." ผมละล่ำละลัก
"งั้นก็แสดงว่าถูก"
มายด์พูดตัดบท อะไรเนี่ย -*- เป็นแม่หมอเหรอไง -*-
"เริ่มต้นครั้งใหม่น่ะดีละ ไม่ต้องไปนึกถึงอดีตอะไรนั่น เอาใจช่วยนะ"
มายด์ยิ้ม เอาเข้าไป เพื่อนเรา
.
.
.
ระหว่างที่ผมกำลังเดินไปโรงอาหารอยู่นั้น ผมก็เจอกับ แบงค์และบาส ที่ตรงมุมบันไดพอดี
"หวัดดีจ๊ะ แบงค์ ดี ไอบาส"
มายด์ทักทาย 2 พี่น้อง
"เวง ที่กะไอแบงค์ล่ะทักซะเพราะ ทีกะเราล่ะ ห้วนซะจริง"
บาสแขวะหยอกกลับ คู่ปะทะคารมเจ้าประจำน่ะ -*-
.
.
ในขณะที่ทั้งคู่ยังคงกัด กัน แต่ผมกับแบงค์ตอนนี้นี่สิ ตอนนี้ไม่ค่อยกล้ามองหน้าแบงค์เท่าไร ยังไงดีล่ะ
อายเรื่องเมื่อวานอ่ะ เข้าหน้าไม่ติดยังไงไม่รู้
.................
.............
........
....
.
.
"นันท์..."
แบงค์ทักผม
"อ่ะ...อ้า...อะ...หวัดดีๆ"
ผมตอบกลับไปอย่างไม่เป็นศัพท์
.
"เอา รายงานมามั้ย"
แบงค์ถามผมอย่างเรียบง่ายแต่นุ่มนวล
"อ่ะ...เอามาๆ ไม่ลืมๆๆ เอามาสิ"
ผมตอบกลับออกไป นี่เราเป็นอะไรของเราเนี่ย -*-
.
แบงค์ไม่พูดอะไร ผมเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับรอยยิ้มของที่ดูอบอุ่นของแบงค์ แล้วแบงค์ก็ยกมือมาขยี้หัวผม
-เหมือนปกติทุกวัน-
"ดีแล้วล่ะ"
แบงค์พูดอย่างอ่อนโยน
ผมยิ้มตอบ
.
.
-ผมไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเรา ยืนอยู่ในฐานะอะไรกัน ไม่ใช่แฟน แค่ความผูกพันธ์ที่มีให้กันมันดูมากกว่าเพื่อน-
.
-แต่ถึงอย่างไร ผมก็มีความสุขแล้วล่ะ-
.
"อิจฉาเว้ยยยยยยยยยยยยยยย"
บาสพูดขัดจังหวะขึ้นมา ผมถึงกับสะดุ้ง ในขณะที่แบงค์หันไปมองบาสอย่างเยียบเย็น
"ไปดีกว่า ขี้เกียจพูดแล้ว"
บาสมองกลับมายังแบงค์ด้วยสายตาที่ไม่ต่างกัน ก่อนที่จะหันมามองผมนิดนึง แล้วเดินผ่านผมไป
.
.
แต่ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า รู้สึกเหมือนว่าบาสจะพูดอะไรกับผม แม้จะเบา แต่พอจับใจความได้บ้าง
.
"อย่าคาดหวังอะไรในตัวแบงค์มันมากนักเลย จะเจ็บปวดเอาปล่าวๆ"
.
.
.
.
.
...
....
.
.
.
.
.
.
ผมได้แต่ยืนมอง แบงค์และบาสที่เดินขึ้นไปบนชั้นเรียน.........
.
.
. .
"เพ่ นันท์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" เสียงของแอลตะโกนเรียกผมดังลั่นโรงอาหาร ทำเอาผมถึงกับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี
"จะตะโกนทำไม แอลอายเค้า"
ผมพูดกับแอล
.
"อาย? อายทำไม"
แอลทำหน้าตาใสซื่อ
"ไม่เห็นมีไรต้องอายเลย ทีผมกับพี่บาสบางทียิ่งกว่านี้อีก ต่อหน้าคนอื่นด้วยไม่เห็นอาย อิอิ"
.
.
"เออๆ ไม่เถียงๆ เรื่องนี้น่ะ เขารู้กันถึงไหนต่อไหนแล้ว"
ผมทำหน้าเหนื่อยใจ
"ว่าแต่มีธุระอะไรล่ะ"
"หง่า"
แอลทำหน้าเจื่อนๆ
"ไม่มีธุระมาหาไม่ได้ใช่มั้ยเนี่ย ใจร้าย ชิส์ๆๆๆ"
.
.
"อ่า โอ๋ๆๆ"
ผมหันไปทำง้อแอล
"พี่ขอโทษคร้าบบบบ แอลผู้หน้ารักกกกกกก"
.
.
"อิอิ ล้อเล่นนา ใครจะโกรธพี่ชายที่แสนดีคนนี้ได้ลงเนี่ย"
แอลยิ้มแป้น
"ผมมีเรื่องจาถามพี่อ่ะ"
"อื๋อ"
ผมส่งเสียงเป็นเชิงสงสัย ก่อนที่จะหันไปสั่งอาหารซึ่งเป็นก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำที่ผมชอบกิน
.
.
"เมื่อวันเสาร์พี่ออกมาพบพี่นัทใช่มั้ย"
.
.
อึก!!!!
คำถามของแอลเล่นเอาผมสะดุ้งในทันที ผมทำหน้าไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าแอลจะรู้เรื่องนี้ อีกอย่างตอนนี้ มายด์ก็ยืนอยู่ด้วยและคิดว่าคงจะได้ยินเรื่องนี้แล้วแน่ๆ ผมไม่รู้จะพูดถึงเรื่องนี้ยังไงดี
.
.
"เอ่อ....คือ..."
ผมอ้ำอึ้งทำอะไรไม่ถูก
.
"นันท์"
มายด์เรียกผม
"ไปซื้อน้ำกับมายด์หน่อยสิ ขี้เกียจไปคนเดียวอ่ะ เอ่อ แอลจ๊ะ ช่วย รอก๋วยเตี๋ยวแทนพวกพี่แปบนะจ๊ะ เอานี่เงิน ช่วยทีนะ^^"
มายด์พูดรวบรัดตัดตอนทีเดียวจบ แล้วลากผมออกมาจากตรงนั้นทันที
.
.
หน้าร้านขายน้ำ
"มายด์....."
ผมพูดกับมายเบาๆ
"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น"
มายด์ตัดคำผม
"ถ้านันท์ไม่อยากพูดถึงมันก็ไม่ต้องพูดก็ได้นี่"
.
.
"แต่ว่า"
"พอๆ หยุดเลย ไม่ต้องพูดแล้ว มายด์เองที่จริงก็อยากรู้นะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเธอ 2 คน"
มายด์มองหน้าผม
.
.
.
"ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเธอก็ออกจะสนิทกันดีนี่ แม้จะไม่ได้สนิทกันมากเท่ากับที่นันท์สนิทกับแบงค์ก็เหอะ"
"........."
ผมได้แต่นิ่งเงียบ
"ตั้งแต่เมื่อไรนะ"
มายด์พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง
.
.
"จริงสิ ตั้งแต่วันนั้น วันฉลองตอนจบ ม.3 หลังจากนั้นพวกเธอ 2 คนก็ไม่ค่อยได้คุยกันเลย ไม่สิ เป็นเธอมากกว่าเป็นฝ่ายหนีนัทมัน"
.
.
.
ผมพูดอะไรไม่ออก ที่มายพูดมาถูกทุกอย่าง ผมเองล่ะที่เป็นฝ่ายหนีนัท
-เพราะเหตุการณ์นั้น-
.
"มายด์เองก็สงสัย และอยากรู้มากๆ เหมือนกันนะ"
มายด์ยิ้มให้ผม
"แต่ถ้านันท์ไม่อยากบอก ไม่อยากเอ่ยถึงมันก็ไม่เป็นไรหรอก ลืมๆ มันไปดีกว่า หากเรื่องนั้น มันเป็นเรื่องร้ายๆ เป็นเรื่องที่ไม่น่าจดจำล่ะก็"
.
.
"............"
.
.
ผมพูดอะไรไม่ออกจริงๆ ในเวลานี้ ใจจริงผมก็ไม่อยากจะปิดบังเลยจริงๆ
แต่ผมกลัวที่จะบอกออกไป
.
.
กลัวว่าวันใด หากคนที่ผมรัก ที่ผมแคร์ ไม่ว่าจะใครก็ตามรู้เรื่องนี้เข้า
ทุกคนจะรู้สึกกับผมเปลี่ยนไป
.
.
กลัวว่าทุกคนจะทิ้งผมไป
.
.
.
"ไปเหอะ"
มายด์พูดกับผม ก่อนที่จะยื่นเงินให้แม่ค้าที่ส่งน้ำผลไม้ปั่นและไมโลปั่นมาให้ มายด์มองไปยังโต๊ะอาหาร ก็พบว่าแอลยังคงนั่งรออยู่
.
.
"ไม่ต้องห่วงเรื่องแอลหรอกนะ เดี๋ยวมายด์จัดการเอง"
"แต่ แอลเขา...."
ผมพูดดักเพราะไม่รู้ว่า จัดการ ของมายด์คืออะไร"
"เอานา"
มายด์หันมาทำหน้ามู่ทู่ใส่ผม
.
.
"นันท์คิดว่ามายด์จะฆ่า แอลมันเรอะไง มายด์ยังไม่อยากติดคุกตั้งแต่ยังสาวๆ นะ-*-"
.
ผมหัวเราะเบาๆ พร้อมกับเดินตามมายไปยังโต๊ะอาหาร
.
.
.
"ไปนานจัง พี่มายด์ พี่นันท์"
แอลทำหน้างอนใส่เล็กๆ
"นานอะไรแค่ 2-3 นาทีเอง ไม่ได้ไปเป็นชาติซะหน่อย"
มายด์แขวะกลับ ก่อนที่จะนั่งลงตรงหน้าชามก๋วยเตี๋ยวของเธอ
.
.
"เออ.. ว่าแต่พี่นันท์ไปทำไร เหรอเมื่อวันเสาร์อ่ะ"
แอลเปิดฉากถามผมอีกครั้ง
"นันท์ เอารายงานกลุ่มของนันท์มารึเปล่า วันนี้ต้องส่งแล้วนะ"
มายด์ขัดคอแอล
"อ่ะ...เอามาสิ เอามา"
ผมหันไปพูดกับมายด์ ทำเอาแอลหน้าเหวอเล็กน้อย
.
.
"เอ่อ พี่นันท์"
แอลพยายามจะถามผมอีกครั้ง
"นันท์ เดี๋ยวเย็นนี้เราไปเดินห้างกันมั้ย มายด์มีของที่อยากได้ล่ะ ชวนแบงค์ไปด้วยนะ"
มายขัดคออีกแล้ว ดูเหมือนแอลจะรู้ตัว
.
.
"พี่นันท์ ผมไปก่อนนะครับ"
แอลลุกขึ้น
"โชคดีนะน้อง"
มายด์พูดขึ้นแต่หน้ายังก้มจัดการกะชามก๋วยเตี๋ยวอยู่-*-
แอลหันไปมอง มาย แว่บนึง(ย้ำว่า แว่บนึงจริงๆ) ก่อนที่จะเดินจากไป
.
.
"ขอบใจเธอมากนะ มายด์"
ผมหันไปพูดกับมายด์
"เออ เรื่องแค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก กินๆเหอะ ใกล้จะถึงเวลาเข้าแถวแล้ว เดี๋ยวไม่ทันนะ"
มายด์ตอบกลับพร้อมทั้งชี้ไปยังนาฬิกา ที่บอกเวลาว่าจะ 8 โมงแล้ว
ทั้งผมและมายด์ ต่างเร่งมือ (ต้องพูดว่าเร่งปากมากกว่านะ-*-) จัดการก๋วยเดี๋ยวในชาม
.
.
---------------------------
ใน ชม. โฮมรูม
ผมยังคงรู้สึกงัวเงียอยู่ ยังไงไม่รู้สิ รู้สึกเบลอๆ ยังไงพิกล กะว่าจะแอบงีบเสียหน่อย แต่อ. ประจำชั้นดันเข้ามาก่อนพอดี -*- (อดเลย)
หลังจากที่อ. เช็คชื่อ เด็ก นร. ในชั้นเสร็จ
.
.
"เอาล่ะ เงียบๆๆๆ"
อ.ประจำชั้นเอ่ยขึ้น
"ทุกคน วันนี้จะมี นร.ใหม่ย้ายเข้ามาเรียนร่วมกับพวกเราคนนึงนะ"
.
.
.
อ. พูดขึ้นมา
.
.
ย้ายโรงเรียน????
.
อยู่ๆ ทำไมผมถึงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลยนะ
.
.
.
"ที่จริงก็ไม่ใช่เด็กใหม่อะไรหรอกนะ เขาก็เคยอยู่โรงเรียนนี้เหมือนกับพวกเราน่ะล่ะ แต่ย้ายไปเรียนต่อที่อื่น แต่ด้วยจำเป็นบางอย่างทำให้ต้องย้ายกลับมาเรียนที่นีอีกน่ะ"
อ่า เริ่มชัดแล้ว น่าจะใช่นะ -*-
.
.
"เอาล่ะ เข้ามาสิ"
อ. หันไปเรียก นร คนดังกล่าว เขาเดินเข้ามา
.
.
เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยย...............ว่าแล้วววววววววววววว -*-
.
นัท จริงๆด้วย -*-
ทำไมต้องย้ายมาอยู่ห้องเดียวกันเนี่ย แล้ว ม.5 มีตั้งหลายห้อง ทำไมต้องมาลงห้องนี้ด้วยเนี่ย -*-
ทันทีที่ นัท เดินเข้ามา เด็กผู้หญิงในห้องต่างฮือฮากัน เพราะ นัทเองก็จัดได้ว่าเป็นคนหน้าตาดีคนนึงทีเดียว
.
.
"สวัสดีครับ ผมณัฎฐากร ชื่อเล่นชื่อ นัทครับ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ"
นัทแนะนำตัวเสร็จ พร้อมกับโปรยสเนห์ด้วยรอมยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา
เด็กผู้หญิงในห้องเมื่อได้เห็นเช่นนั้นแทบจะละลายไปกองอยู่อยู่กับพื้นเลยทีเดียว
.
.
อยากจะบอกพวกเธอจังว่า เจ้าเนี่ยไม่ใช่ชายแท้ๆ หรอก
.
.
.
(อ๊ะ ลืมไป เราก็ไม่ใช่ชายแท้ด้วยนี่หว่า -*-)
.
.
.
ทันทีที่ อ. แนะนำเด็กใหม่ (แต่หน้าเก่า) เสร็จ ก็เดินออกไป คาบแรกเรียนคอมน่ะครับ พวกเราต้องย้ายห้องไปยังห้องคอมกัน (เออ ก็แหงล่ะ เรียนคอมคงจะไปโรงอาหารกันอยู่หรอก-*-)
.
.
รู้สึก นัทจะได้รับความสนใจเป็นพิเศษ จากพวกเด็กผู้หญิงในห้อง ต่างรุมล้อมกันใหญ่
ไม่ใช่ว่าผมหงุดหงิด หึงอะไรหรอกนะ(ไม่รู้จะหึงไปทำซอกตึกอะไร) แต่รำคาญน่ะ ส่งเสียงจ๊อกแจ๊กกันอยู่ได้ -*-
ผมเดินไปหาแบงค์ที่เดินนำหน้าอยู่
.
.
"แบงค์"
ผมเรียกทักพร้อมกับสะกิดเบาๆ
"หือ? อะไรเหรอ"
แบงค์หันมาหาผม พร้อมกับทำหน้าเชิงสงสัยเล็กน้อย
.
"คือว่า..."
ผมอ้อมแอ้มเล็กน้อย
"เย็นนี้อ่ะ พอดีมายด์เขาชวนไปซื้อของน่ะ เขาบอกว่าให้ชวนแบงค์ไปด้วยน่ะ แบงค์ว่างมั้ยอ่ะ"
.
.
แบงค์ทำท่าครุ่นคิดอยู่พักนึง จนผมรู้สึกเกรงใจ
"เอ่อ ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะ ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรมากมายหรอก"
ผมพูดไปแบบนั้นก็จริงแต่ทว่า สีหน้าผมกลับดูจ๋อยๆ ยังไง ไม่รู้สิ
"ไม่หรอก ถ้าเป็นเรื่องของนันท์ ไม่มีหรอกที่จะไม่สำคัญสำหรับแบงค์ ตกลงเจอกันที่ห้างเลยนะ พอดีแบงค์คงไปช้าหน่อยน่ะไม่ว่ากันนะ"
.
.
-สำคัญ-
ไม่รู้ว่าแบงค์พูดออกมาโดยตั้งใจรึปล่าวแต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกดีเป็นอย่างมาก
"สัญญานะ"
ผมพูดย้ำ
"คร้าบๆ"
แบงค์ยิ้มให้ผมก่อนที่จะเปิดประตูห้องคอมเข้าไป
.
.
วันนั้นทั้งวัน ผมรู้สึกว่าผมมีความสุขมากๆ เลยล่ะ อิอิ ให้ตายสิ แต่จะยกเว้นก็เรื่องเดียว เรื่อง นัทน่ะ -*- รู้สึกเหมือนโดน นัทจ้องมองทั้งวันยังไงไม่รู้สิ -*-
.
.
--------------------
ตกเย็นวันนั้น
.
.
ผมกับมายมายังห้างXXX(ไปห้างอื่นกันไม่เป็นเลยเหรอไงเนี่ย-*-)กันก่อน โดยที่แบงค์บอกว่าจะตามมา
"ป่ะเหอะเข้าไปรอข้างในดีกว่า ข้างนอกร้อน"
มายด์บ่นพลางจะดึงตัวผมเข้าไปข้างในให้ได้
.
.
"แปบนึง รอแบงค์แปบนึง เดี๋ยวแบงค์มาไม่เจอพวกเราแล้วจะหลงเอานะ"
ผมบอกกับมายด์
.
.
"โอยยย แบงค์มีโทรศัพท์มือถือเด๋วแบงค์ก็โทรมาเองน่ะล่ะ"
มายด์รบเร้าผม
"ไปเหอะเข้าไปข้างในเหอะ"
.
.
"อ่ะๆๆๆ ก็ได้ๆ เข้าไปก็ได้"
ผมยินยอมตามมายเดินเข้าไปข้าง แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเข้าไปข้างใน เสียงนึงก็ดังทักผมขึ้น
"นันท์......"
ผมหันไปมอง
.
.
.
โอ ไม่นะ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
"นัท!!!"
ผมตะลึงเมื่อเห็นนัท พร้อมกับเหล่าเพื่อนฝูง(ที่เป็นผู้หญิงหมด-*-)
.
.
"นัทมาได้ไง"
ผมถาม
"อ้าวก็ขับรถมาสิ"
นัทตอบผมพลางหยิบกุญแจรถเก๋งของตัวเองขึ้นมาให้ผมดู
(ย้ำครับ ว่าของนัท มันรวยน่ะ-*-)
.
.
"ไม่ใช่ๆๆๆๆ"
ผมเริ่มหงุดหงิด
"หมายถึงรู้ได้ไงว่าพวกเราอยู่ที่นี่"
"เอ้อ ใช่"
นัทตอบออกมาอย่างรวดเร็ว
.
.
"แบงค์เขาบอกน่ะว่า เขามาไม่ได้ เห็นว่ามีธุระอื่นสำคัญที่ต้องทำก่อนน่ะ เลยให้นัทมาแทน นัทก็เลยชวนคนอื่นๆ มาด้วยะได้สนุกสนานครึกครื้น ใช่มะพวกเรา"
"ช่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"
พร้อมเพรียงกันดีนี่ หวังกินฟรีกันล่ะสิ-*-
.
.
.
แต่ตอนนี้อารมณ์ผมไม่ได้อะไรกับเรื่องพวกนี้แล้ว
ตอนนี้ผมคิดไปถึงเรื่องของแบงค์เท่านั้น
.
-ทำไมแบงค์ถึงไม่มา-
-ทั้งๆ ที่สัญญากันแล้ว-
-ไหนบอกว่าเราสำคัญไง-
.
--------------------
.
.
-เอาน่ะเขาคงมาไม่ได้จริงๆ-
.
.
--------------------
.
.
-คงเป็นธุระสำคัญจริงๆ น่ะล่ะ
.
.
........................
.
.
-แล้วทำไมต้องบอกนัทด้วยล่ะ-
.
.
.
ตอนนี้เหตุผล 2 ฝ่ายของความคิดเริ่มตีกันเองแล้ว
ทั้งเหตุผลที่มองโลกในแง่ดี
และเหตุผลที่มองโลกในแง่ร้าย
ทำไมกัน.....
.
.
.
...
.
.
..
.
จบตอนที่ 7

อ่านตอนต่อไป

กลับสู่หน้าแรก