ตอนที่ 3 กำลังใจ

ผมเข้าเรียนช่วงบ่าย ด้วยอารมณ์ที่แจ่มใสขึ้นกว่าเดิม
เพราะได้กำลังใจจากมายด์ (คิดเอาเองนะ ว่านั่นเป็นกำลังใจ -*-)
ผมหันมองไปทาง นันท์ ที่แม้ตอนนี้ จะหันไปมองทางแบงค์ ก็ตามที
.
.
แต่ สักวัน
.
.
ผมจะทำให้ สายตาคู่นั้นหันกลับมามองผมให้จงได้
.
.
.
......................................
หลังเลิกเรียน
ผมเดินลงที่ยังลานจอดรถ ล้วงหยิบกุญแจรถจากกระเป๋ากางเกง
สายตาผมเหลือบหันไปเห็นแบงค์กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ แล้วนั่นในมือถืออะไรหว่า เหมือนช่อดอกกุหลาบแฮะ สีขาวซะด้วย
ผมยืนมองอยู่ครู่นึง
สักพัก แบงค์ก็หันมา ผมหลบ (จะหลบทำไมวะ -*-)
แบงค์เดินเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
เอาล่ะสิ..... แค่แอบมองแค่นี้ถึงกับต้องเอาเรื่องกันเลยเหรอเนี่ย -*-
.
.
ตึกๆ....ตึกๆ....
.........
ผมเงียบ
"นัท..."
แบงค์เอ่ยปากพูดออกมา น้ำเสียงชวนดูเครียดมากๆ
"อ่ะ...อะไร..."
ผมพยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติมากที่สุด (เอ่อ กรูจะตื่นเต้น ทำซากอะไรวะ)
.
.
"ว่างป่ะ..."
แบงค์ถามผมสั้นๆ ทำไมหว่า มีอะไร
"ว่ะ...ว่างๆ มีอะไรอ่ะ"
ผมถามกลับ
"คือเราสัญญากับนันท์เอาไว้น่ะ ว่าวันนี้จะไปเป็นเพื่อนเขาซื้อของน่ะ แต่พอดีเราติดธุระยุ่ง จริงๆ ไม่ไปไม่ได้จริงๆ...."
แบงค์อธิบายร่ายยาว
"แถมโทรไปก็ติดต่อ นันท์ไม่ได้อีกด้วย"
.
.
"ล่ะ..แล้วไงอ่ะ"
ผมถามกลับอีกครั้ง (อินโน จริงกรู-*-)
"เอ่ออ..."
แบงค์ทำท่าทางอึดอัดใจ
"คือเราจะให้นัทไปแทนเราได้มั้ย ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราค่อยพยายามโทรหา นันท์ เอง"
.
.
.
โอกาสมาถึงแล้ว ถ้าไม่รีบคว้าไว้ ก็น่าเสียดาย
.
โอกาสที่จะได้เข้าใกล้ นันท์
.
.
"ว่างๆๆๆๆๆๆ"
ผมรีบรับคำนั้นทันที
"ไปได้ๆ ที่ไหน บอกมาเลย"
แบงค์ทำหน้าเหวอเล็กน้อย ที่เห็นท่าทีของผมเปลี่ยนไป แต่เขาไม่ได้เอะใจอะไรมากนัก
แบงค์อธิบายให้ผมเข้าใจ พร้อมทั้งบอกถึงสถานที่ที่นัดเจอกัน
"บอกนันท์ด้วยนะว่าเราติดธุระสำคัญจริงๆ ไปด้วยไม่ได้"
แบงค์พยายามอธิบาย
"เราไม่อยากให้นันท์คิดมากน่ะ"
.
.
.
"สำหรับ แบงค์ นันท์สำคัญขนาดไหนล่ะ"
.
.
.
อยู่ๆ ไม่รู้เพราะด้วยสาเหตุอะไร ผมก็เกิดถามออกไปแบบนั้น (ปากเสียป่ะเนี่ยกรู -*-)
.
.
.
แบงค์เงียบ และหันมามองหน้าผม
.
.
"สำคัญสิ สำคัญมากๆ ด้วย"

แบงค์ตอบด้วยรอยยิ้ม
.
.
"สำคัญเพราะเป็น นันท์ หรือสำคัญ เพราะ แทนใคร หรือเปล่า"
.
.
เอาแล้วไง ผมหลุดปากออกไปจนได้
แบงค์มองหน้าผมด้วยสีหน้าที่อึ้งเล็กน้อย ผมพยายามพูดปัดไปว่าไม่มีอะไร แบงค์จึงคลายสีหน้า
แบงค์เดินออกไป ผมรีบปลดล๊อคประตู และรีบ สตาร์ท รถทันที
.
.
ที่หน้าโรงเรียน
ผมเห็นกลุ่มเด็กสาวในห้องเดินจับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน
ผมนึกอะไรได้บางอย่าง
ถ้าผมไปคนเดียว นันท์คงไม่ชอบใจแน่ๆ
อีกอย่างมันดูออกจะจงใจไปมั้ย ที่ผมจะไปคนเดียว แม้แบงค์เขาจะเป็นคนบอกผมเองก็ตามทีเหอะ แต่นันท์เขาคงไม่เชื่อผมง่ายๆ แน่ๆ
.
.
"หวัดดี"
ผมลดกระจกลงและกล่าวทักทายกลุ่มสาวๆ ด้วยรอยยิ้ม (เหอๆ ชั่วร้ายยยยยยยย)
"นัท!!!"
เหล่าสาวๆ ต่างตกตะลึง เมื่อเห็นว่า คนที่ทักมาจากข้างในรถ นั้นเป็นผม
.
.
"โห มีรถเก๋งเป็นของตัวเองด้วย ดีจัง"
เหล่าสาวๆ ต่างกรี๊ดกราด หลงใหลได้ปลื้มกัน ผมจึงลองเอ่ยปากชวนดู
ซึ่งก็ไม่ผิดคาด พวกเธอยินยอมที่จะไปด้วยโดยดี (เอ่อ ง่ายไปมะ นี่ถ้าผมเป็น คนร้ายลักพาตัวนี่ ไม่กลัวกันเลยใช่มะ-*-)
.
.
.
ตลอดระยะทาง ไม่มีความเงียบเข้ามาคั่นเลย เหล่ากลุ่มสาวๆ ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดกันอยู่ตลอด แม้จะหนวกหูไปมั่งแต่ก็ยังดีกว่า ปล่อยให้เงียบ
.
.
เพราะเมื่อความเงียบเข้ามาเยือนทีไร ผมมักจะคิดมากทุกที
.
.
.
....................................................
ณ ห้าง XXX
ผมและกลุ่มสาวๆ ลงจากรถ ผมกดล็อคประตูแล้วเดินนำ เหล่าสาวๆ ไปยังหน้าห้างซึ่งเป็นจุดนัดหมาย
.
.
ทำใจดีๆ ไว้นัท
.
.
.
มันไม่มีอะไรมากมายหรอก คิดซะว่าก็แค่มาเที่ยว
.
.
อึก!!!!
อยู่ๆ ผมก็เกิดอาการแน่นหน้าอก เหมือนมีใครมาบีบยังไงยังงั้นเลย
สายตาผมเริ่มพล่ามัว
ผมยืนนิ่งอยู่พักนึง พยายามหลับตาแล้วสูดลมหายใจลึกๆ
"นัทเป็นอะไรเหรอ หยุดทำไมอ่ะ"
เด็กสาวคนนึงเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย
.
.
"ป่ะ..ป่าวๆ"
ผมพยายามควบคุมน้ำเสียง
"แค่อดนอนมา 2-3 วันน่ะ ไม่มีไรหรอก ไปกันเหอะ ป่านนี้ นันท์กับ มายด์รอกันแย่แล้ว"
ผมฝืนยิ้ม และพูดออกไปอย่างนั้น พร้อมกับเดินนำพวกเธอไป
.
.
นั่นไง เจอแล้ว นันท์ ยืนอยู่หน้าห้างกับมายจริงๆ ด้วย กำลังทำท่าจะเดินเข้าไปในตัวห้างแล้ว
ตึกๆ...ตึกๆ
หัวใจผมเต้นรัวขึ้น และมันก็รู้สึกแน่นยิ่งกว่าเดิม
.
.
"นันท์.."
ผมเอ่ยทักออกไป
แน่นอนตามคาดจริงๆด้วย นันท์แสดงสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด เมื่อรู้ว่าคนที่ทักไม่ใช่แบงค์ แต่เป็นผม
.
ใจเย็นๆ ไว้ ไม่มีอะไรน่าหวาดหวั่น
..
...
"นัท มาได้ไง!!!"
นันท์ถามผม ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
"อ้าว ก็ขับรถมาสิ"
ผมพยายามตอบแบบติดตลก แต่ไม่เป็นผล ดูนันท์จะยิ่งหงุดหงิดหนักกว่าเดิม
.
.
"ไม่ใช่ๆๆๆๆ หมายถึงรู้ได้ไงว่าพวกเราอยู่ที่นี่"
นันท์ถามผมย้ำอีกครั้ง ดูท่าจะตลกต่อไม่ได้แล้ว -*-
"เอ้อ ใช่"
ผมแสร้ง
"แบงค์เขาบอกน่ะว่า เขามาไม่ได้ เลยให้เรามาแทน พวกเพื่อนๆ ในห้องเขาเลยขอตามมาด้วย ใช่มะพวกเรา"
ผมหันหน้าไปทางเหล่าสาวๆ เพื่อหวังให้บรรยากาศที่ตรึงเครียดทุเลาลงมั่ง
ช่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แม้บรรยากาศรอบด้านอาจจะดูครึกครึ้น แต่ทว่าผมกับนันท์กลับไม่เป็นนั้น
.
.
.
.
"ป่ะ ไปกันเหอะ นัทหิวแล้ว"
ผมรีบหันไปบอกเหล่าสาวๆ เพื่อตัดบททันที
"วันนี้ใครจะกินอะไรบอก นัทเลี้ยงเอง"
เสิยงเฮดังขึ้นทันที ที่ผมพูดจบ ผมก็นำทั้งหมดเดินเข้าไปในห้างทันที แต่ผมก็แอบเหลือบไปมอง ทางด้าน นันท์ ที่ตอนนี้ดูไม่ค่อยพอใจและดูมีท่าทางที่กังวลพอสมควร ถึงแม้ว่าจะมีมายด์คอยพูดให้กำลังอยู่เคียงข้างก็ตาม
.
.
ซึ่งต่างจากผมที่ทุกครั้ง ที่ผมเสียใจ ไม่ว่าจะมากน้อยเพียงใดก็ตาม
แต่สิ่งที่อยู่เคียงข้างกลับมีเพียง ความว่างเปล่าเท่านั้น.....
.
.
อึก!!!
.
.
..
"ไปดูหนังกันมั้ย ทุกคน"
ผมถามทุกคนหลังจากที่ ไปกระหน่ำ กันมาหลายที่แล้ว ซึ่งทุกคนต่างก็เห็นด้วย
จะเว้นก็เพียงแต่นันท์ที่ดูไม่ค่อยสดชื่นเลย
.
.
นันท์ แคร์ แบงค์ถึงเพียงนี้เชียวเหรอ เพียงแค่ คนๆเดียว ถึงกับมีอิทธิพล กำหนด อารมณ์ความรู้สึก นันท์ได้มากเพียงนี้เชียวหรือ
.
.
มันก็คงไม่ต่างจากผมน่ะล่ะ
.
.
นันท์เองก็เป็นคนที่ผมแคร์มากที่สุด นันท์เองก็เป็นคนเพียงคนเดียว ที่มีอิทธิพลต่อความรู้สึกผมเช่นกัน
.
ความรู้สึกที่ส่งต่อกันเป็นทอดๆ
.
ฝ่ายนึงพยายามจะมอบให้
.
.
แต่อีกฝ่ายกลับไม่ต้องการมัน............
ยิ่งคิดผมก็ยิ่งเจ็บปวด
.
.
แต่อย่างที่บอกว่าผมจะไม่ท้อแล้ว ผมจะเดินหน้าสู้
ผมเดินตรงเข้าไปหานันท์ทันที
.
.
.
.
.
.
.................................................
.
.
และนี่ก็เป็นอีกครั้ง ที่ผมต้องผิดหวังกลับมา
ไม่เป็นไรครั้งนี้ผมอาจจะใจร้อนไปหน่อยก็ได้
.
.
คิดในแง่ดีเข้าไว้
.
.
ในโรงหนังตอนนี้ แม้จะขาดนันท์ไปคนนึง แต่ยังไงสำหรับผม ตอนนี้ผมคิดว่าเขากลับนั่งอยู่ข้างๆ ผม
.
แม้จะเป็นเพียงแค่ความคิด
แต่สักวันมันต้องเป็นความจริง ให้ได้
.
..
.............................
ผมล่ำลากับเหล่าเพื่อนๆ ที่ต่างแยกย้ายกันกลับ
ผมเดินตรงไปยังลานจอดรถ
.
.
อึก!!!!
.
.
อาการแน่นหน้าอกกลับมาอีกแล้ว
.
อึก!!!!!!
.
.
สายตาผมเริ่มพล่ามัว
เรี่ยวแรงอยู่ๆ ก็พลันหายไปอย่างไม่มีสาเหตุ
.
.
อึก!!!!
ผมเอามือกุมหน้าอกแน่น
พยายามจะควบคุมสติสัมปชัญญะ
สุดลมหายใจเข้าลึกๆ
.
.
ผมพยายามฝืนร่างกายเดินตรงไปยังรถ
.
.
.
แต่ทว่า มันไม่ไหวแล้วจริงๆ
.
ตุ้บ!!!!
.
.
ผมล้มลงนอนตรงพื้นปูน
ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะเลือนลาง
ผมมองเห็นเงาใครบางคน
.
.
ลักษณะเหมือนหญิงสาวผมยาว ผิวขาว
.
.
.
.
ผู้หญิงที่ผมรู้สึกคุ้นหน้า.......
.
.
แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก
.
.
ใครกันน่ะ.......................................................
.
.
.
.
.
.
จบตอนที่ 3............

อ่านตอนต่อไป

กลับสู่หน้าแรก