บทที่ 3 หารือ

นับถอยหลังอีกเพียง 6 วัน เทศกาลประจำปี ของเมืองเกฟเฟ่นก็จะเริ่มขึ้นแล้ว หลายฝ่ายต่างขมักขเม้นกับการเตียมงาน เรื่องความปลอดภัยก็เป็นเรื่องนึงที่สำคัญไม่แพ้เรื่องอื่น
ณ สภาความมั่นคงแห่งนครเกฟเฟ่น สถาบันเวทมนต์

"เรื่องความปลอดภัยที่มอบหมายให้ไปจัดการไปถึงไหนแล้วล่ะ ดิเนส" ฮาซาร์ด เจ้าเมืองแห่งเกฟเฟ่นคนปัจจุบัน และผู้ดูแลสถาบันเวทมนต์ เอ่ยถาม ดิเนส หัวหน้าด้านความปลอดภัยของเมือง ในขณะที่กำลังประชุม

"เรียบร้อยดีครับท่านฮาซาร์ด" ดิเนสกล่าวตอบ "ทหารเวทย์ของเราตอนนี้ ได้ฝึกเตรียมความพร้อมเกี่ยวกับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นทุกรูปแบบ แล้วครับ" ดิเนสแสดงความมั่นใจ

"แล้วทหารศึก ที่เราส่งสาส์นขอไปที่เมืองหลวงล่ะ ว่ายังไงมั่ง" ฮาซาร์ดกล่าวถามย้ำ เพื่อความมั่นใจ

"ในส่วนของทหารศึก ที่ทางเราขอไปนั้น ทางพรอนเทร่า เองก็เห็นชอบด้วยว่าทางเมืองเรามีทหารศึกน้อยเกินไป จึงได้ส่งทหารศึกมาช่วย 5000 นายครับ ซึ่งจะเดินทางมาประสานกับทางเราในวันพรุ่งนี้ครับ" ดิเนสกล่าวตอบอย่างมั่นใจ ก่อนที่จะยกชาขึ้นมาจิบ

"อืม!!!" ฮาซาร์ดตอบ "ถ้างั้นก็ฝากด้วยนะ ดิเนส เพราะในช่วงเทศกาลนั้น เราจะทำการคลายพลังของหินมนต์รอบเมือง จะเหลือก็เพียงในส่วนของสนามประลองเท่านั้น ยังไงก็อย่าให้พลาดละกัน"

"ครับ ท่าน" ดิเนส ขานรับ

"แล้วทางด้านของรางวัลล่ะ ไปถึงไหนแล้วล่ะ ท่านแอลด์" ฮาซาร์ดหันไปถาม แอลด์ จอมเวทขั้นปราชญ์ ผู้มีผมและเคราสีเทา

"โฮ่! เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" แอลด์ ยิ้มเผยให้เห็นฟันขาว ก่อนที่จะหยิบผลองุ่นเข้าปากเคี้ยงกินอย่างอร่อย พร้อมกับขยับแว่นตาของตนให้เข้าที่ "สักประมาณช่วงเย็นๆ จะทำการประกาศให้ชาวเมืองทุกคนได้รับรู้แล้วล่ะ"

"ถ้าเช่นนั้นก็เรียบ้อยทุกเรื่องแล้วนะ..." ฮาซาร์ดกล่าวสรุป "งั้นก็...ขอปิดการประชุมไว้แต่เพียงเท่านี้ ขอบคุณทุกท่านที่เข้าร่วมการประชุมในวันนี้"

------------------------------------------------------------ -
เย็นวันนั้น
ณ บ้านของจิน ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมือง

"โอ้ยยยยยยยยย เหนื่อยชะมัดยาด" จินร้องเสียงดังก่อนที่จะล้มตัวลงบนที่นอน "ซวยจริงๆ เข้าห้องเรียนสายวันนี้ โดน อ. เซวิล ทำโทษให้ฝึกร่ายคาถาตั้ง 100 จบ เล่นเอาเกือบตายแน่ะ.."

จินยังคงบ่นต่อไป พลางหยิบผล มัสเตล่า ผลไม้ป่ารสชาติหอมหวานจากจานเข้าปาก

"เหมือนกันเลย" ซิลเดรียกล่าวขึ้นอย่างเซ็งๆ เช่นกัน "ของฉันโดน อ. ฟาร์เต้ ลงโทษให้ท่องบทสวด 12 บท ตั้ง 50 รวบแน่ะ ห้ามผิดแม้แต่คำเดียว เล่นเอาเหนื่อยเลย"
ซิลเดรียบ่นตาม พร้อมกับหยิบผล มัสเตล่าขึ้นมาทานบ้าง

"แล้วของนายล่ะ เมโทร โดนทำโทษไรล่ะ" จินพลิกตัว ถามเมโทรที่กำลังนั่งเช็ดแว่นตาที่ทำมาจากเงินแท้อยู่

"ของฉันเหรอ" เมโทรกล่าว ก่อนที่จะสวมแว่นตาคืนที่ แล้วขยับไปมาเล็กน้อย "ไม่เห็นโดนนี่"

"เป็นไปได้ไงเนี่ย" ซิลเดรียแทบจะสำลัก เมื่อได้ยินเมโทรตอบเช่นนั้น "เห็นว่า อ. ปลาดุก อะไรนั่นโหดจะตายไม่ใช่เหรอ"

"มันก็ใช่" เมโทรหันมาทาง ซิลเดรีย พร้อมตอบรับอย่างหน้าตาเฉย "แต่วันนี้ อ. เขาติดธุระเรื่องการการเตรียมงานด้านงานโชว์เวท เลยมาสอนไม่ได้ และอีกอย่างนะซิลเดรีย............"
เมโทรจ้องหน้าซิลเดรียเขม็ง ทำเอาเธอผวาเล็กน้อย ถ้าเป็นคนอื่นจะไม่เท่าไรหรอก แต่สำหรับคนตีหน้าตาย เดาอารมณ์ยากอย่างเมโทรนี่สิ มันก็อีกเรื่องนึง ทำเอาเธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะเธอไม่รู้ว่าเมโทรจะเอ่ยอะไรออกมา

"อ. ประจำสาขาของฉันน่ะ" เมโทรกล่าวด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ซิลเดรียยิ่งเหงือตกหนักกว่าเดิม
"เขาชื่อ ปาดูล ไม่ใช่ ปลาดุก เมโทรพูดจบ แล้วหันไปหยิบผล มัสเตล่า มาทานบ้างพร้อมกับหยิบผ้ามาเช็ดไม้เท้าของเขา อย่างนิ่งเฉย

เมโทร!!! มีแต่นายเท่านั้นนี่ล่ะ ที่ชั้นรับมือยากที่สุด ย๊ากกกกกกกกก ซิลเดรียกล่าวอย่างเจ็บใจ ปนแค้น นิดๆ พร้อมกับเงื้อกำหมัดพุ่งตรงไปกะหมายระบายความแค้น
ปึ้ก!!!!!!!
หมัดของเธอเข้าเป้าอย่างจัง ทำเอาอีกฝ่ายออกอาการจุก เจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด แต่................

โอ๊ย...ยายบ้า จินร้องอย่างอิดออดมือกุมท้องแน่น เขางอตัวเหมือนกุ้งแม่น้ำไม่มีผิด เธอจะโกรธแค้นเมโทรมันก็เรื่องของเธอสิ แต่ทำไมต้องมาลงที่ชั้นด้วยเนี่ย โอย...ยายบ้า อัดซะเต็มแรง ถามจริงเหอะ เธอเรียนเป็น นักบุญ หรือ นักมวยกันแน่เนี่ย
จินโวยลั่น
ช่วยไม่ได้นี่ ซิลเดรียกล่าวกลับ ก็อยากมานั่งใกล้ชั้นทำไมล่ะ
ในขณะที่ทั้งสองกำลังสร้างมิตรภาพที่แสนดี (?) ระหว่างเพื่อน (อย่างรุนแรง) นั้น เสียงเปิดประตูห้องของจินก็ดังขึ้น ผู้ที่เข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น แซนด์ ซึ่งกลับมาจากการนำกิ่งไม้ปิศาจ ไปขาย

ให้ตายสิ พวกนายนี่ แซนด์กล่าวอย่างเซ็งๆ คนเขาลำบากลำบน เสี่ยงตายเอาของผิดกฎหมายไปขายเพื่อกลุ่มแท้ๆ แต่พวกนายกลับมานั่งเล่นกันอย่างสนุกสนานเลยเนี่ยนะ
แซนด็พูดจบ ก็ล้มตัวลงนั่งข้างๆ เตียง พร้อมกับหยิบน้ำองุ่นขึ้นมาดื่มอย่างกระหาย
ไอเว.ร จินพูดอย่างกระท่อนกระแท่น แกดู....ยัง..ไงวะ..ว่า..สนุ...ก..ลองมา...โดนแบบ..ชั้น..ดู.. .มั่..งสิ แล้วจะรู้...แอ๊ก....
สภาพของจินตอนนี้ กำลังโดนซิลเดรียล็อคทุกส่วนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ดูไปคล้ายๆ มวยปล้ำไม่น้อย

ว่าแต่แซนด์ เมโทรเอ่ยขึ้นกับแซนด์ ได้เงินมาเท่าไรล่ะ
ก็พอใช้ได้เลยล่ะ แซนด์กล่าวตอบอย่างกระฉับกระเฉง ก่อนที่จะหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าตรงชายเสื้อของเขา ได้มาตั้ง 25,00 เซนี เลยนะ

25,000 เซนี เมโทรครุ่นคิด ทีมเรามี 4 คน ค่าสมัคร คนละ 2,500 เซนี จิน!!!
เมโทรหันไปถาม
หา มีอะไรเหรอ จินถามกลับ ตอนนี้เขาเป็นอิสระจากการล็อคของซิลเดรียแล้ว
นายมีเงินเท่าไรล่ะ เธอด้วยนะซิลเดรีย อ้อ แซนด์ด้วยทั้งหมดน่ะล่ะ เมโทรถามทั้ง 3
ของเราเดือนนี้เหลือ 3,200 เซนีเอง จินกล่าวเบาๆ
อะไรนะ จิน!!! ซิลเดรียกล่าวแทรกขึ้นมา นายเองเงินไปทำอะไรหมดเนี่ย
ยุ่งน่ะ ว่าแต่คนอื่นน่ะ แล้วเธอล่ะ มีเท่าไร จินมองเหล่ไปยังซิลเดรีย หมายคะยั้นคะยอเอาคำตอบจากเด็กสาว เมื่อเธอได้ยินคำถามเช่นนั้น ก็กระอักกระอ่วน
ก็...ก็... เด็กสาวกล่าวอย่างอ้อมแอ้ม ตอนนี้มีอยู่.....4,600 น่ะ
กร๊ากกกกกกกกก จินระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เมื่อได้ยินคำตอบจากอีกฝ่าย โธ่เอ้ยยยย มันก็ไม่ได้ต่างจากชั้นไปเท่าไรเล้ยยยยยย
หุบปากไปเลยนะ จิน ซิลเดรียฟึดฟัดกลับ สงครามมิตรภาพ(?) เริ่มขึ้นอีกครั้ง เมโทรคำนวณตัวเลข แล้วหันไปถามแซนด์

นายล่ะมีเท่าไร
ของฉันมี 9,400 เซนีน่ะ แซนด์ตอบกลับ
จิน 3,200 ซิลเดรีย 4,600 แซนด์ 9,400 ส่วนของฉันก็ 14,000 บวกกับงบกลางก็....เมโทรคำนวณอย่างว่องไว ทั้งหมดก็ 56,200 เซนี หักค่าสมัคร ก็เหลือ 46,200 เซนี

นายคิดว่ามันจะพอสำหรับการแข่งขันครั้งนี้มั้ย แซนด์ด้วยสีหน้าหวั่นๆ
จะว่ายังไงดีล่ะ เมโทรพยายามอธิบาย มันก็พอในระดับนึงนะ
หมายความว่าไง แซนด์ฉงนในคำพูดของอีกฝ่าย
เอาล่ะ ฉันจะค่อยๆ อธิบายนะ เมโทรพูดพร้อมกับหยิบไม้เท้าคู่กายของเขาขึ้นมา นายว่า เจ้านี่ มันมีราคาเท่าไรได้ล่ะ

โหยยยย แซนด์ครุ่นคิด เขารู้ดีว่าราคาของมันสูงมาก เขาเองยังคิดเลยว่า ชั่วชีวิตนี้เขาคงไม่สามาถที่จะได้ครอบครองมันเป็นแน่

นั่นล่ะ คำตอบแรก เมโทรกล่าวตัดคำของแซนด์ การแข่งขั่นครั้งนี้ ไม่มีการจำกัดของที่จะใช้ ซึ่งก็หมายความว่า ทุกคน ทุกทีม สามารถสรรหาของที่คิดว่าจะเพิ่มโอกาสชนะของทีมตัวเองมาใช้อย่าง แน่นอน
งั้นก็หมายความว่า....... แซนด์เริ่มจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง

ใช่ เมโทรกล่าวย้ำ ฉันบอกได้เลยว่า ฉันไม่ใช่คนเดียวที่มีของแบบนี้อยู่ แน่นอนคนอื่นก็มีของแบบนี้อยู่ด้วย ถึงแม้อัตราส่วนจะไม่มากนัก แต่ฉันคิดว่า ผู้ที่มีของดีอยู่กับตัวต้องลงแข่งด้วยอย่างแน่นอน ซึ่งฉันก็ลุ้นให้ผู้ที่มีของแบบนี้ ถ้าจะลงแข่งก็อให้ลงแข่งเป็นคนละรุ่นกับเรา แต่ยังไงเราก็คิดเอาไว้ด้วยว่า เราอาจจะต้องเจอบ้างล่ะ

เมโทรกล่าวอย่างจริงจัง ทำเอาแซนด์ซึ่งตั้งใจฟังเกิดอาการวิตกอย่างเห็นได้ชัด
อย่าวิตกขนาดนั้นเลย แซนด์ เมโทรพูดปลอบขวัญ ของแบบนี้มันอยู่ที่ ประสบการณ์ ฝีมือ และชั้นเชิงมากกว่านะ ส่วนที่เหลือมันก็แค่เครื่องช่วยเสริมเท่านั้นล่ะ นายไม่เคยได้ยินนิทานเรื่อง ราชสีห์กับหนูเหรอ ถึงตัวเล็กแต่ก็สู้นะ

ด้วยคำพูดของเขา ช่วยสร้างกำลังใจให้กับเพื่อนเป็นอย่างมาก
ถ้าจะวิตกนะ เมโทรเอ่ยพร้อมกับชี้นิ้วไปทางซิลเดรียและจิน 2 คนนี้น่าวิตกมากกว่าเยอะ
แซนด์ทำหน้าเชิงเห็นด้วย
.
.
.
พ้นคืนนี้ไป ก็จะเหลืออีกเพียง 5 วันเท่านั้น สำหรับงานเทศกาล...........................

.
.
.
.
จบบทที่ 3...............

อ่านบทต่อไป

กลับสู่หน้าแรก