ตอน ที่ 4 ละเลย

 

 

"นันท์ครับ นันท์ดื่มมากไปแล้วนะครับ พอเถอะ"
.
.
.
"นันท์ครับ ผมรักนันท์นะ..........."
.
.
.
.
"นันท์ เดี๋ยว..... มันไม่ใช่อย่างที่นันท์คิดนะ นัทจริงจังนะ ถึงได้.........."
.
.
.
.
..............

เฮือก!!!!!!!
"อ้าวตื่นแล้วเหรอ ลูก"
.
.
เสียงของหญิงวัยกลางคนทักขึ้น เมื่อผมลืมตาตื่น และลุกขึ้นนั่ง
ทันทีที่ได้สติ คำถามก็เกิดขึ้นกับผมทันที
.
-ที่นี่ที่ไหน-
.
-ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน-
.
-จำได้ว่าครั้งสุดท้าย ผมยืนอยู่ที่ลานจอดรถ แล้วก็.........
.
.
"ขอโทษนะครับ"
ผมหันไปถามหญิงวัยกลางคนๆ นั้น
"ไม่ทราบที่นี่ที่ไหน แล้วผมมาอยู่นี่ได้ยังไงกัน..."
.
หญิงสาววัยกลางคนเผยยิ้ม ก่อนที่จะตอบ
"พอดีลูกสาวป้า เขาไปซื้อของที่ห้างน่ะ ใกล้ๆ นี่ล่ะ เห็นเขาบอกว่า เจอลูกกำลังล้มลงหมดสติพอดี ว่าแต่รู้สึกดีขึ้นมั่งรึยัง มีอาการปวดหัวมั้ย"
.
"หญิงวัยกลางคนถามผม พร้อมกับเดินไปหยิบเหยือกน้ำก่อนที่จะรินใส่แก้วแล้วส่งให้ผม"
"พอดีลูกสาวป้าเห็นว่าอยู่ห้องเดียวกัน เลยขอให้คนแถวนั้นช่วยพามาที่นี่น่ะ"
.
"ลูกสาวป้า?....ห้องเดียวกับผม?...."
ผมงุนงงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น
"ใครกันครับ"
"ก็ ซ......"
หญิงสาวทำท่าจะบอก แต่ก็ชะงักหยุดไป เพราะเจ้าตัวที่กำลังพูดถึงเปิดประตูเข้ามาพอดี
.
.
หญิงสาวผู้นี้ ผมพอจะจำได้เพียงแค่หน้าเท่านั้น แต่ไม่รู้จักชื่อของเธอเลย
หญิงสาวที่ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจากับใคร เอาแต่นั่งเงียบ
"นี่ไงพูดถึงก็มาพอดีเลย ซันจ๊ะ เพื่อนของลูกตื่นแล้วนะ"
อ่ะ ใช่แล้ว ซัน นั่นเอง
"เอาล่ะ คุยกันตามสบายนะจ๊ะ ป้าขอตัวไปทำงานบ้านต่อนะ"
.
.
ทั้งผมและ ซัน ต่างก็ก้มหัวเป็นการเคารพให้กับ คุณแม่ของซัน
ซันเดินเข้ามาใกล้ผม ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ
.
.
"เป็น...อะไร..มาก...มั้ย.."
ซันถามผมด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ดูเหมือนลากยาว แต่จริงใจ
"ไม่เป็นไรมากหรอก แค่เพลียๆ น่ะ"
ผมฝืนยิ้มให้กับเธอ
"พอดี 2-3 วันนี้ เราไม่ค่อยได้พักผ่อนน่ะ ไหนจะย้ายบ้าน ย้ายโรงเรียน จัดบ้านใหม่ อะไรจิปาถะ วุ่นวายไปหมด บลาๆๆๆ"
ผมก็พูดไปเรื่อย...
.
..
...
แต่ซันยังคงมองหน้าผมด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก
.
.
"แน่ใจ.....นะ."
ซันถามผมอีกครั้ง
.
.
"ท่ะ..ทำไม..เหรอ"
ผมไม่มั่นใจในคำถามของเธอ (แล้วกรูจะลากเสียงตามทำหอกอะไรวะ-*-)
.
.
..........
ซันนิ่งเงียบไป
.
.
"..ป่าว หรอก......"
ซันตอบออกมาแบบนั้นก็จริง แต่สายตาของเธอกลับมองออกไปนอกหน้าต่าง
สายตาที่ดูเลื่อนลอย เหมือนหาจุดหมายไม่ได้
.
.
"ถ้า ไม่..เป็นไร...ก็ดีแล้ว..ล่ะ"
ซันหันกลับมาพูดกับผม
"นี่..ก็จะค่ำ...แล้วนะ...ไม่โทรไปบอก....ที่บ้าน...ก่อนเหรอ..."
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นผมก็รีบ ก้มลงไปดูนาฬกาข้อมือของตัวเองทันที
ตายล่ะหว่า ทุ่มครึ่งแล้ว พี่สาเป็นห่วงแน่ๆ
ผมรีบหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาจากกระเป๋านักเรียน
โอย สายไม่ได้รับเกือบ 30 สาย เป็นเบอร์พี่สาทั้งหมดเลย (พอดีผมเปิดระบบสั่นไว้ตอนเข้าไปในโรงหนังน่ะครับ)
ผมกดเบอร์มือถือของพี่สาโทรกลับทันที
.
.
ตรู๊ดดดดดดด
.
.
ตึ๊ด!!!
"คุณนัทเหรอคะ"
พี่สารีบรับโทรศัพท์ผม และพูดทันทีที่ผมผมโทรหา
"อยู่ไหนคะ ทำไมไม่โทรบอกพี่สาก่อน พี่สาเป็นห่วงนะคะ บลาๆๆๆๆๆๆ"
ผมก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก เพราะรู้ว่าพี่สาแกเป็นห่วงผมจริงๆ
ผมก็อธิบายเรื่องราวไป ว่าเป็นอะไรยังไง
.
.
.
"ตายล่ะ"
พี่สาอุทาน
"คุณนัทเป็นอะไรมากมั้ยคะเนี่ย ไปให้หมอตรวจเช็คดีกว่ามั้ยคะ บลาๆๆๆๆ"
พี่สาก็พูดไปเรื่อยอีกแล้ว-*-
.
"ไม่เป็นไรหรอกพี่"
ผมตอบกลับสั้นๆ
"เรื่องแค่นี้เอง อย่าไปใส่ใจมันเลย"
.
"แต่ว่า...."
"เอาน่ะ พี่"
ผมขัดคำ
"บอกว่าไม่เป็นไร ก็ ไม่เป็นไรสิ วู้ เครียดมากแก่เร็วนะ เหอๆ เอาเป็นว่าอีกประมาณครึ่ง ชม. ผมคงไปถึงบ้านนะครับ ครับๆ แค่นี้นะครับ สวัสดีครับ"
.
ผมทำท่าจะวางสาย แต่ก็พลันนึกขึ้นได้ถึงอะไรบางอย่าง
"พี่สาๆๆๆๆๆๆๆๆ"
ผมรีบพูดใส่โทรศัพท์
"ค่ะ ขา...? ว่าไงคะ"
โชคดีที่พี่สายังไม่ทันได้วางสายที
.
.
.
"พ่อกลับมายังอ่ะพี่"
ผมถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความหวังเล็กๆ น้อยๆ
.
.
"ยังเลยค่ะ ลองโทรเข้าเบอร์มือถือดูมั้ยคะ หรือจะให้พี่สาโทรไปให้"
.
"อ่ะ ม่ะ ไม่ต้องๆ ไม่ต้องหรอกพี่"
ผมรีบปฏิเสธทันที
"ไม่อยากรบกวนพ่อน่ะ แค่นี้นะครับ"
.
ติ๊ด!!!!
ผมวางสายด้วยสีหน้าไม่ค่อยสดชื่นมากนัก
.
.
.
นานเท่าไรแล้วนะ ที่ผมกับพ่อไม่ค่อยได้คุยกันจริงๆ จังๆ สักที
.
.
.
ผมลุกขึ้นจากเตียง (ไม่รู้ของใคร แต่ดูท่าน่าจะเป็นของผู้ชายนะ)
จัดแจงตัวเองให้เรียบร้อย แล้วหันไปหาซันที่กำลังนั่งมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง
.
.
.
"ซัน"

ผมทัก แต่เธอก็ยังไม่หันมา
เรากลับก่อนนะ ขอบคุณมากๆ นะที่ช่วยเราไว้น่ะ
.
.
.
.
.......................
ไร้ซึ่งคำตอบใดๆ จากเธอ
.
.
.
"เราไปล่ะ บาย"
ผมพูดแล้วหันหลังจะเดินออกไปจากห้อง
.
.
"นัท.........."
ซันเรียกผม แม้จะแผ่วเบาแต่ก็ยังได้ยิน
ผมหันกลับไปทันที
"ทำไมเหรอ.."
ผมถาม
.
.
.
.
.
"ไปโรง...พยาบาล...มั่งก็ดีนะ..."
.
.
.
"ม่ะ...หมายความว่าไงเหรอ"
ผมถามกลับด้วยความสงสัย
.
.
.
"ป่าว..หรอก"
ซันหันหน้ามาทางผม นัยน์ตาตอนนี้ดูเศร้าๆ ยังไงพิกล
"แค่ไม่....อยาก ให้มันสาย....เกินจะแก้น่ะ....."
ซันนิ่งเงียบไปอีกครั้งนึง ก่อนที่จะหันหน้าออกไปยังนอกหน้าต่างอีกรอบ
.
.
.
"ถ้าไม่มี...อะไร ก็คงเป็น..เราเอง...ที่คิดมาก...ไป...."
.
.
.
.
.
ผมได้แต่ยืนมองซัน แต่ไม่กล้าที่จะถามอะไรไปมากกว่านี้
.
เพราะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดมากนัก เกรงว่ายิ่งคุย จะยิ่ง งง กันไปใหญ่
.
.
.
...................................................
ผมออกมาจากบ้านของซัน แล้วมุ่งตรงมายังป้ายรถเมล์ เพื่อที่จะกลับไปเอารถที่ห้างสรรพสินค้า
ระหว่างที่ผมยืนรอรถเมล์อยู่นั้นเอง สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นคนๆ นึง
.
เด็กผู้ชายผมสั้น ผิวขาว(ผมว่าขาวแล้วนะ เจอไอนี่ผมยังชิดซ้าย คิดดูละกัน ว่าขาวขนาดไหน -*-)
เตี้ยกว่าผมเล็กน้อย อายุน่าจะประมาณผมนี่ล่ะ อ่อน-แก่ไม่น่าจะเกิน 1-2 ปี
หือ ดูจากชุดอยู่โรงเรียนเดียวกับผมด้วยนี่
.
แต่ให้ตายสิ คิ้วเข้มชะมัด ขัดกับหน้าตาที่ดูหวานซะ..............
.
.
แล้วทำไมผมต้องเคลิ้มไปกับใบหน้านั้นด้วยเนี่ย.......................
.
.
....น.......ย..........
.
.
"นาย!!!!!!!"
ผมสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงใครสักคนเรียกผม เมื่อผมได้สติก็พบว่าคนที่เรียกผมนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน
แต่เป็นนายคนนั้นนั่นเอง (ก็ไม่รู้ว่าชื่ออะไรนี่ -*-)
ผมเหวอเล็กน้อย เมื่อนายคนนั้น (สรุปจะใช้ชื่อนี้ใช่มะ?) เข้ามาทักผมด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย(เพราะไรฟระ -*-) ทำเอาผมถึงกับอึ้ง พูดอะไรไม่ออกเลย
.
.
"อ่ะ......ไมเหยอ....."
แอ๊บแบ๊วเชียวกรู ทำไปด้ายยยยยยยยยยย
"ทำไมเหรอ? ทางนี้สมควรจะเป็นฝ่ายถามมากกว่ามั้ง นายน่ะ มองเรามาพักนึงแล้วนะ ไม่ทราบว่ามีอะไรติดอยู่บนหน้าเราเหรอ"
อุย!!!!!! เหยื่อรู้ตัวซะแล้ว เอ้ย ไม่ใช่ๆ
.
.
"ห่ะ.....ห๊า เราเนี่ยนะ มองนาย หลงตัวเองไปป่าว"
ผมยังคงแอ๊บเนียนต่อไป เหอๆ
.
.
"ก็ตรงนั้นมีแต่เรายืนอยู่คนเดียว จะให้เราคิดไงล่ะ ไม่มองเราแล้วมองหมาที่ไหนล่ะ"
เอ้า เป็นคนอยู่ดีๆ ไม่ชอบ อยากเป็นหมาซะงั้น -*-
"ก่ะ....ก็..........ก็.........."
ไปต่อไม่ถูกเลยกรู - -*
"เอา ตกลงว่าไง เราถามว่ามีอะไรเหรอ ถึงได้มองเราเนี่ย"

หน้าหวานแต่กริยาห้าวจริงวุ้ย - -*
.
.
"ก็.........ก็.........."
.
เหมือนสวรรค์ทรงโปรดมาช่วยผม เพราะในขณะที่ผมกำลังอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออกอยู่นั่นเอง
รถเมล์สายที่ผมกำลังรอก็มาถึงพอดี ผมเองก็ไม่รอช้า
"แห่ะๆ ไปก่อนนะ"
ฟิ้วววววววววววววววววววววววว
"เฮ้ย เดี๋ยว!!!!!!!"
ผมวิ่งขึ้นรถเมล์ทันทีด้วยความเร็วนักวิ่งทีมชาติ (เว่อร์ละ-*-) โดยปล่อยให้นายคนนั้นได้แต่ยืนมองด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย 555
(ดีนะที่นายคนนั้นไม่ตามขึ้นมา -*-)
.
.
.....................................
ที่บ้าน
ผมกลับมาถึงช้ากว่าที่บอกพี่สาไปประมาณ 15 นาทีเนื่องจาก รถติดมากกกกกกกก -*-
แต่พี่สาก็ไม่ได้ว่าอะไร
.
"ทานอะไรมารึยังคะ คุณนัท"
พี่สาถามผม
"ยังเลยอ่า"
ผมตอบกลับพลางลูบท้อง ที่ตอนนี้มันร้องจ๊อกๆ แล้ว
"ดีเลยค่ะ พี่สาซื้อราดหน้ามาจากหน้าปากซอยมา เดี๋ยวรอแปบนะคะ พี่สาไปอุ่นให้ก่อนนะคะ คุณนัทไปอาบน้ำอาบท่าก่อนดีกว่านะคะ"
พี่สาก็พูด พร้อมกับลุกขึ้นเดินเข้าครัวไป
ส่วนผมก็เข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อจะเข้าไปอาบน้ำ
.
.
ไม่รู้ทำไม ทั้งๆ ที่ไม่น่าจะเก็บเอามาคิดถึงอะไรให้มันวุ่นวาย
แต่ใบหน้าของนายคนนั้นยังคงอยู่ในหัวของผมไม่หาย
.
.
แล้วทำไมผมต้องไปอะไรกับนายคนนั้นด้วยเนี่ย -*-
.
.
แล้วสรุปจะเรียกชื่อว่า นายคนนั้น เรอะ -*-
.
หวังว่าคงไม่ซวยไปเจอกันที่โรงเรียนนะ ถึงจะอยู่โรงเรียนเดียวกันก็เหอะ แต่นักเรียนตั้งเท่าไร คงไม่โลกกลมเกินไปหรอกนะ -*-
พอๆ พอดีกว่า คิดมากปวดหัวปล่าวๆ
.
.
ผมหยิบรีโมททีวี ขึ้นมาเปิดไปยังช่องต่างๆ กะเปิดเพื่อเอาไว้ฟังเสียงตอนอาบน้พ
.
จนมาถึงช่องนึง
.
.
"วันนี้รายการ คุยกับหมอ เราได้รับเกียรติจากคุณหมอ ไพโรจน์ มาพูดคุยเรื่องของโรค หั........."
ตื๊ด!!!!
.
มีแต่รายการน่าเบื่อทั้งนั้น
.
.
.
.
.
.
พรุ่งนี้ ต้องพยายามทำตัวเป็นปกติให้มากที่สุด
ยังไงก็ต้องเดินหน้าเข้าไว้
อย่าท้อถอย
.
.
สู้เว้ยยยยยยย (บร้าไปแร้วววว 555 -*-)
.
.
จบตอนที่ 4

 

อ่านตอนต่อไป

กลับสู่หน้าแรก