เพื่อนสนิท
ตอน สำคัญ
ผมเป็นคนขี้หวงครับ ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม หากผมมีส่วนเข้าไปแล้ว เกิดความผูกพันขึ้นมา ผมจะเกิดอาการหวง แทบจะไม่อยากให้คนอื่นเข้าใกล้ โดยเด็ดขาด.................
.
.
.
.
เดือน พฤศจิกายน
เฮ้ย อาร์ท เดี๋ยวมานะ
เสียงของบอย เพื่อนสนิทที่สุดของผมเรียกดังขึ้นในช่วงระหว่างพักเที่ยง ผมที่กำลังจัดของในกระเป๋าอยู่ หันไปมองยังต้นเสียงนั้น
อ้าว เฮ้ย ไปไหนน่ะ
ผมถามกลับไป เพราะเราทั้งสองคนกะว่าจะลงไปหาอะไรกินด้วยกัน (ซึ่งมันก็เป็นกิจวัตรประจำวันของพวกเราทั้งสองคนไปเสียแล้ว)
เอางานไปส่งอาจารย์แปบ เดี๋ยวมาๆ รอนี่นะเว้ย อย่าไปไหนนะ
อ่ะ อ้าว เฮ้ยๆ เดี๋ยวๆๆๆ!!!!
.
.
ไปซะแล้ว
ไม่ทันได้พูดอะไรเลย ไอบอยมันก็วิ่งหายไปแล้ว รวดเร็วหยั่งกะจรวด ไอบ้านี่
.
เฮ้อ ประจำเลย ทุกทีสิน่ะ
แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ผมต้องมานั่งรอมันอีกเนี่ย ให้ดิ้นตายสิ โรบิ้น
แล้วทำไมผมต้องมานั่งรอมันด้วยเนี่ย กับไอเพื่อนนิสัยเฮงซวยแบบนี้ จะให้เล่าเหรอว่ามีอะไรบ้าง ก็......................
.
ทำอะไรก็เอาแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่
เป็นพวกชอบโวยวาย
นอนกรนเสียงดัง นอนดิ้น (แถมละเมอถีบอีกด้วย)
กินเสร็จแล้วชอบเรอเสียงดัง
แล้วก็อะไรอีกมากมายหลายหลาก
.
.
คิดแล้วปวดเฮดขึ้นมาตะหงิดๆ เลยแฮะ
.
............
ติ๊กๆ.........
เสียงเข็มนาฬิกาบนหน้าปัดนาฬิกาที่สุดแสนจะโบราณ (สมบัติตกทอดจากลุงน่ะ) หมุนดังไปเรื่อยๆ อย่างเป็นจังหวะ
ซึ่งนั่นก็เป็นสัญญาณที่บ่งบอกได้ว่า.................
.
.
กรูรอไอบ้าบอยมานานแล้วว้อยยยยยยยยย!!!!!!!!!
บอกว่าไปแปบเดียวๆ แปบเดียวกะผีอ่ะดิ นี่มันจะ 10 นาทีแล้วนะเฟ้ย ไม่ได้การต้องไปตามมันอีก ก่อนที่ผมจะอดตาย เฮ้อ ให้ดิ้นตาย อาเธอร์ (เอ่อ ว่าแต่ไอโรบิ้น กับ อาเธอร์นี่มันใครกันวะ -*-)
..
.อ้อ แล้วก็นี่ด้วย พูดไม่เป็นคำพูด บวกไปเลย อีกข้อนึง
.
.
........................
ผมเดินตามหามันไปทั่อาคารทุกๆ ที่ที่คิดว่ามันน่าจะไป แต่ไม่ยักกะเจอมันแฮะ
ไปไหนของมันวะเนี่ยยยยยย
.
.
ขอบใจมากนะบอย นี่ถ้าบอยไม่มาช่วยเรา เราคงแย่แน่ๆ
เออ เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องเกรงใจ
นั่นไง เสียงพ่อตัวดี แว่วมาแต่ไกลเชียว ว่าแต่มันคุยอยู่กับใครวะนั่น หน้าตาคุ้น ผู้หญิงผมยาว สวยใช้ได้แฮะ ดูสิ คุยกันสนุกสนานเชียว สนุกจนลืมกรูเลยใช่มะ ไอบอย
.
.
แล้วทำไมผมต้องมาอารมณ์หงุดหงิดด้วยเนี่ย ไม่รู้สิ ทุกครั้งเลยเวลาที่เห็นไอบอยมันคุยกับใครอย่างสนุกสนาน จนลืมผมเนี่ย
.
.
มันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้รับความสคัญ เหมือนตัวเองไม่มีที่ยืนยังไงไม่รู้สิ
.
.
เหมือนกับกลัวว่าตำแหน่งสำคัญตรงนั้นจะถูกคนอื่นแย่งไป
.
.
ผมกับไอบอยจะว่าก็เพิ่งมารู้จักเมื่อตอน ม. 4 ตอนที่ผมเพิ่งย้ายเข้ามาที่นี่ใหม่ และด้วยที่ผมเป็นคนต่างจังหวัด ไม่รู้จักใครเลยในตอนนั้น มนุษยสัมพันธ์ของผมออกจะแย่เสียด้วยซ้ำ เลยไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไร
ก็มีไอบอยนี่ล่ะที่เข้ามาพูดคุยกับผมก่อน จนเริ่มสนิทกัน เฮไหนเฮกัน จนกระทั่งทุกวันนี้ แม้มันจะเป็นเวลาแค่ปีกว่าจะ 2 ปีแต่สำหรับผมมันรู้สึกว่านานกว่านั้นนัก
.
.
และไอด้วยนิสัยของผมนี่สิ ที่พอผูกพันกับอะไรสักอย่างเข้าแล้ว ก็จะเกิดอาการหวงไม่อยากให้ใครคนอื่นเข้าใกล้
.
.
มันอาจจะเป็นความคิดที่บ้าบอสิ้นดี แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ผมกังวลเลยทีเดียวล่ะ
.
.
อ้าว เฮ้ย อาร์ท มายืนทำหน้าเป็นลิงอมตดอะไรอยู่ตรงนี้วะเนี่ย
ไอสัด ดูมันพูดดิครับ น่าเอาตรีนยัดปากมันจริงๆ เลย
เชรี่ยเมิงดิ กรูรอเมิงตั้งเป็น 10 นาที หิวไส้จะขาดอยู่แล้ว เชรี่ยบอกมาได้ว่าแปบเดียว นี่ล่อซะ...
ผมบ่นเป็นหมีกินรังผึ้งไปเรื่อยตามประสา
เออๆ กรูขอโทษ พอดีมีธุระนิดหน่อยว่ะ ก็เลยช้า
ผมทำหน้าเป็นเชิงว่าไม่เชื่อนิดๆ ก่อนที่จะถามไป
เออ กรูพอจะเห็นว่าเมิงคุยสนุกสนานกับผู้หญิงนั่นน่ะ ธุระสำคัญของเมิง
ผู้หญิง อ๋อ.......ชื่อ มาย อ่ะ อยู่อีกห้องนึง พอดีเห็นกำลังแบกกองหนังสืออยู่ ก็เลยเข้าไปช่วยน่ะ ทำไมอ่ะ
มันถามกลับมา ทำเอาผมตอบกลับไม่ถูกเลย
ป่ะ.....ป่าวนี่....กะ...ก็...กรูเห็นเมิงหายไปนานก็เลยตามหา ละ....แล้วเห็นเมิงอยู่กับผู้หญิงนั่น....กรูก็เลยถามไปงั้นล่ะ...
ผมตอบกลับไปอย่างนั้น แต่ดูมันทำหน้าดิ ไอหน้าตาเจ้าเล่ห์แบบนั้นมันหมายความว่าไงฟระ -*-
ฮั่นแน่ะ กรูรู้ละ เมริงหึงกรูใช่ป่ะ ไออาร์ท
เชรี่ยเมิงดิ หึงเมิงเนี่ยนะ ควายเอ้ย พูดอะไรซะกรูขนลุกเลย เชรี่ยมาสายแล้วยังมาปากดีอีกนะเมิง
ผมด่ามันกลับไป จากที่ทำสีหน้าเจ้าเลห์ก็กลายเป็นจ๋อยไปในทันที
แหม กรูล้อเล่นแค่เนี่ย ทำโมโห มายน่ะ มันเป็นคนรู้จักกะกรู พ่อมายกะพ่อกรูทำงานที่เดียวกันมานานแล้ว ไม่มีอะไรหรอก อีกอย่างมายมันก็มีแฟนแล้วด้วย ก็ไอพี่สาธิตขี้เก๊ก ห้อง 6/2 ไง
มันอธิบายไปเรื่อยแบบน้ำไหลไฟดับปลาหลับลิงสลบ ว่าแต่มันจะอธิบายทำหอกไรฟระ เพื่อ......?
เออ อาร์ท กินไรดีอ่ะ
บอยเปลี่ยนหัวข้อคุยกระทันหัน
กรูอยากกินขนมจีนว่ะ ไม่ได้กินมานานละ ไปอุดหนุนป้าแกซะหน่อยดีกว่า
ผมตอบออกไป บอยมันทำท่าครุ่นคิดอยู่พักนึง
.
.
แต่กรูอยากกินข้าวมันไก่ว่ะ ข้าวมันไก่เหอะ
สาดดดดดด แล้วเมิงจะถามกรูเพื่อ......?
เชรี่ยเมิงนิ เออๆ แล้วแต่เมริงละกัน
ผมตอบออกไป พร้อมกับเดินไปยังโรงอาหาร ทันทีที่สั่งอาหารเสร็จ (เออ แล้วทำไมกรูถึงไม่ไปสั่งขนมจีนกินเองล่ะวะเนี่ย -*-) ไอบอยมันก็หันมาถามผมอีก
ไออาร์ท คืนนี้กรูไปนอนที่ห้องเมิงนะ
อีกแล้วเหรอวะ
ผมทำหน้าเหวอใส่มัน เพราะรู้พิษสงแห่งการกรน และนอนดิ้นของมันดี
เออ กรูรำคาญแม่ว่ะ บ่นเชรี่ยไรนักหนาไม่รู้ น่าเบื่อโคตร
ก็เหมือนกับที่กรูรำคาญเมริงกรนกะนอนดิ้นไงล่ะ อีกอย่างมีลูกอย่างเมิง ก็ไม่สงสัยเลยว่าทำไมแม่มันถึงบ่นนัก
ได้ป่ะ อาร์ท
มันถามย้ำผมอีกครั้ง ดูมันๆ ทำเป็นส่งสายตา อ้อนวอน......................วอนตรีนอ่ะดิ
.
.
เออๆ ตามใจเมิงละกัน เพราะถึงกรูไม่ให้ เมิงก็ยังจะหน้าด้านมานอนใช่ป่ะ
รู้ด้วย อิอิ
ส่าด เชรี่ย ห้องกรูเน่าพอดี ตกลงห้องกรู รึ ห้องเมริงกันเนี่ย
ผมพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์นิดหน่อย (แกล้งทำน่ะ หุหุ) ก่อนที่จะควักกระเป๋าเงินออกมาเพื่อที่จะจ่ายค่าอาหาร
ไม่ต้องๆ กรูจ่ายเอง ค่าห้องเดือนนี้เมิงยังไม่ได้จ่ายทีใช่มะ เก็บไว้เหอะ กรูจ่ายเอง
หาอะไรนะ เมริงจะจ่ายค่าห้องให้กรูเหรอ โห ขอบใจว่ะ
เชรี่ยดิ กรูหมายถึง ค่าข้าวเว้ย ไม่ใช่ค่าห้อง
เหอๆ กรูหยอดมุขซะอึ้งอ่ะดิ
คร้าบบบบ ขอบคุณคร้าบบบบ ไอสั่ดบอย ที่เลี้ยงข้าวมันไก่กระผม กระผมจะไม่ลืมบุญคุณของเมิงเลยคร้าบบบ
สั่ดนี่ เดี๊ยะเหอะเมิง ไปๆ ไปหาที่นั่งกัน
ไอบอยพูดพร้อมกับเอาตรีนมันมาเตะก้นผมทีนึงก่อนที่จะลิ่วนำหน้าผมไป
.
.
ถึงมันจะนิสัยเสียไปบ้างก็ตามที แต่ก็มีแค่มันนี่ล่ะ ที่เข้าใจผมมากที่สุด
.
.
และผมก็จะไม่ยอมให้ใครมาแย่งตำแหน่งเพื่อนสนิทของมันไปจากผมเด็ดขาด
.
.
ไม่มีทาง
.
.
จบตอน สำคัญ
