ตอน ใกล้ชิด

31 ธันวาคม
Love, I need somebody love. อยากขอสักคน........
เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้น (อย่าแอบหัวเราะล่ะ ก็มันชอบเพลงนี้นี่-*-) ปลุกให้ผมตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย
.
.
ใครมันโทรมาฟระเนี่ย คนกำลังหลับกำลังนอน
ตึ๊ด!!!!
โหล........ครายอ่า.......
โหล อาร์ทกา นี่ปี้โอ๋เน่อ สวัสดีปีใหม่นะอาร์ท
อ้าว ชิหาย พี่กรูเองนี่หว่า
อ้าว ปี้โอ๋กา มีอะหยังถึงโทรมา
น้องคนนี้ อู้ดีๆ หยังมากวนใส่ เดี๋ยวตัดหางปล่อยวัดเหียเน่อ
เวงล่ะสิกรู -*- ผมพูดคุยกับพี่ได้สักพักนึง ตามประสาพี่น้องที่มีกันกันแค่ 2 คนซึ่งก็ไม่มีอะไรมากมาย ส่วนใหญ่แกก็ถามเรื่องกินอยู่ การเรียน กลับไปเยี่ยมเมื่อไร อะไรก็ว่าไป
.
.
หลังจากที่ผมวางสายไป ผมก็วางมือถือไว้ข้างตัว ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนอีกรอบ
ใช่นี่หว่า วันนี้ 31 ธันวาคม
.
.
แล้วไงล่ะ มันก็แค่วันๆ นึงเท่านั้นล่ะ ไม่สนใจอะไรหรอก ขี้เกียจออกไปข้างนอก คนก็เยอะ รถก็แยะ น่ารำคาญจะตาย นอนอยู่บ้านดีกว่า
ผมนอนพลิกตัวหันไปอีกด้าน อย่างสะลืมสะลือ ก็ต้องตกใจทันทีที่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ข้างๆ ผม
.
.
ไอบอย!!!!!
.
.
มันมานอนตอนไหนวะเนี่ย
เฮ้ย ไอบอย ตื่นเลยเมิง ตื่นๆ
อือ...........อารายของเมิงว้า กรูจานอนนนน
แน่ะ ดูมันกวนตรีน ผมพยายามจะปลุกมันขึ้นมาถามให้รู้เรื่อง
ลุกขึ้นมาก่อนเลยเมริง ไหนบอกกรูทีดิ๊ ว่าเมริงเข้ามานอนในห้องกรูได้ไงวะ
.
.
บอยนิ่งเงียบไปครู่นึง ก่อนที่จะขมวดคิ้วสงสัย อย่างงัวเงีย
อ้าว นี่เมิงจำไม่ได้เหรอวะ เมิงเองน่ะล่ะที่เปิดประตูให้กรูเข้ามานอนเนี่ย
เอ๋ ผมเนี่ยนะเปิดประตูให้มัน ตอนไหนหว่า -*-
ตอนไหนวะ กรูไม่เห็นจะจำได้
ตี 3 กว่าได้มั้ง กรูเคาะประตูเรียกเมิงพักนึง กว่าเมิงจะมาเปิด
.
.
ผมพยายามนึกทบทวนความทรงจำของตัวเองถึงเหตุการณ์ในเมื่อคืน จะว่าไปมันก็คลับคล้ายคลับคลาเหมือนกันแฮะ ตอนแรกก็นึกว่าฝันไปซะอีก เหอๆ
.
.
นี่ถ้าเป็นโจรมาเคาะประตูห้อง กรูคงตายหร่าไปแล้วแน่ๆ -*-
.
.
แล้วเมิงมาเชรี่ยไรตอนนั้นวะ บ้านมีไม่นอนนะ เชรี่ยนิ
ผมบ่นกลับไปพร้อมกับล้มตัวลงนอน ก่อนที่จะดึงผ้าห่มจากไอบอยกลับมา
ไม่อ่ะ กรูชอบห้องเมิงมากกว่า สบายดี
น่าน ดูมันตอบ สรุปเมริงกะยึดห้องกรูแล้วใช่มะเนี่ย
อีกอย่าง............
หือ?
.
.
นอนกับเมิง กรูรู้สึกสบายใจกว่านอนคนเดียวว่ะ
.
.
ตึ่กๆ
.
.
อ่ะ...อะไรกันน่ะ ทำไม อยู่ๆ หัวใจของผมก็เต้นแรงขึ้นมาทันที ที่ได้ยินไอบอยมันพูดอย่างนั้น
เออ....ตามใจ...เมิงละกัน
ผมได้แต่พูดตอบออกไปแบบนั้น ก่อนที่จะหันกลับมาด้วยความรู้สึกแปลกๆ
.
.
.
..............
Love, I need somebody
ใครมันมาอีกวะเนี่ย ไม่ได้นอนดีเลยวุ้ย
ตึ๊ด!!!
โหลลลลลลลลลล
เมิงตื่นยังเนี่ย ไออาร์ท นี่กรูเองนะ แมนอ่ะ
คราวนี้เป็นไอแมน เพื่อนในห้องเดียวกับผมเอง ว่าแต่มันโทรมาทำไมหว่า
เออ กรูกำลังนอนอยู่ มีไรวะ
เชรี่ย นี่จะ 10 โมงแล้วนะเว้ย กะนอนข้ามปีเลยเรอะไงวะเมิง เออ ที่กรูโทรมาก็ไม่มีไรมากหรอก คือ นี่กรูอยู่ที่สยามว่ะ เนี่ย มากันหลายคน กะว่าจะฉลองข้ามปีกันน่ะ เมริงสนใจจะมาป่ะ
ไอแมนพยายามพูดจาจูงใจ ชักชวนไปเรื่อย จะว่าไปถ้าไปกับเพื่อนๆ หลายๆ คน ก็น่าจะสนุกแฮะ
.
.
ลองถามไอบอยดูดีกว่า เผื่อมันจะไปด้วย
.
.
กรูไม่ไปอ่ะ ไม่ชอบ
ง่ะ โดนปฏิเสธทันควันเลยวุ้ย
แล้วเมิงก็ไม่ต้องไปด้วยนะ อยู่กับกรูนี่ล่ะ
เอ้า ไอนี่ มาดึงกรูซะงั้น
.
.
เออๆ กรูไม่ไปว่ะ ป่าว ไม่มีไรมากหรอก
ผมตอบกลับไป พลางดึงผ้าห่มกลับมาอีกครั้ง (ไอนี่ เผลอไม่ได้เลยวุ้ย-*-)
เออ งั้นก็ไม่เป็นไร ว่าแต่ ไอบอยอยู่กับเมิงเหรอวะ เหมือนกรูจะได้ยินเสียงมันว่ะ
เออ นอนตายหร่าอยู่ข้างกรูเนี่ย ทำไมเหรอ
ผมถามกลับไปด้วยความสงสัย
ก็ป่าว กรูแค่เห็นพวกเมิงเดี๋ยวนี้ ชักจะยังไงๆ อยู่นา เห็นอยู่ด้วยกันตลอดเลย ฮันแน่ะ.........หรือว่า เมริงกะไอบอยจะ................
ส้นตรีนเมิงดิสั่ด เลอะเทอะแล้วเมริง แค่นี้นะ
ผมกดวางสายไปอย่างตะหงิดๆ นิดๆ (ยังไงวะ) พร้อมกับล้มตัวลงนอนอีกครั้ง (ครั้งที่เท่าไรแล้ววะ-*-)
เมื่อกี้ไอแมนมันพูดไรวะ เห็นเมิงด่ามัน
บอยถามผม พร้อมกับพยายามที่จะดึงผ้าห่มไป
ป่าว.....ก็แค่.............วุ้ย ช่างมันเหอะ ไม่มีไร
ผมขี้เกียจอธิบาย เพราะอธิบายไปก็ไม่รู้ว่าได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา เลยตัดบทมันซะดื้อๆ พร้อมกับหันหลังให้ไอบอย โดยที่ไม่ลืมที่จะดึงผ้าห่มกลับมา (ของกรูว้อยยยยยยยยย)
.
.
.
อาร์ท
หือ ไร
คืนนี้ออกไปฉลองปีใหม่กันป่ะ
ทันถามผม ในขณะที่ผมกำลังสะลืมสะลือ
.
.
แล้วไมเมิงไม่ไปกะพวกไอแมนตั้งแต่แรกวะ
ผมบ่นกลับไป
กรูไม่ชอบคนเยอะๆ ไปกะเมริงก็พอละ
.
.
ตึ่กๆ
อะไรวะ นี่เป็นอะไรไปอีกเนี่ย กับแค่คำพูดของไอบอยเนี่ย
ตามใจเมริงละกัน แต่ขอกรูนอนก่อนละกัน กรูง่วง
ผมบอกออกไปอย่างตะกุกตะกัก พลางกับพยายามข่มตาลงหลับ
.
.
.
อาร์ท
อะไรของเมิงอีกวะ
ผมพูดอย่างมีอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย (กรูจานอนว้อยยยยยยยย)
กรูหนาวว่ะ ขอผ้าห่มหน่อยดิ
เรื่องดิ กรูก็หนาวเหมือนกัน อีกอย่างผ้าห่มก็ผ้าห่มกรูด้วย ไม่ให้หรอก 555+
ผมตอบออกไปอย่างสะใจเล็กๆ (ไอโรคจิต)
.
.
เมิงไม่ให้กรู ใช่มะ
เออ
ผมตอบออกไปสั้นๆ มันจะทำไรผมได้ เหอๆ
.
.
เมิงไม่ให้ก็ไม่เป็นไร ถ้างั้นกรู...........................
อะไรวะ เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย
ไม่ทันที่ผมจะได้ถามจบ อยู่ๆ มันก็เข้ากอดผมแน่น จนผมแทบจะหายใจไม่ออก ขยับตัวไปไหนไม่ได้
เฮ้ย ทำไรของเมิงวะเนี่ย กรูอึดอัด ปล่อย โอเคๆ กรูให้ผ้าห่มเมิงก็ได้ ปล่อยกรู
ผมพยายามจะดิ้นออก แต่มันกลับยิ่งกอดผมแน่นขึ้น และไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยด้วยสิ
ไม่เอาบะ กอดเมิงนี่ล่ะ อุ่นกว่า
เอ้า ไอนี่ ไหงงั้นวะ
.
.
.
เอาวะ ปล่อยมันไปละกัน ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับมันละ
.
.
จะว่าไปมันก็อุ่นดีเหมือนกันแฮะ
.
.
ดูมันนอน หลับไปซะละ วลามันนอน หน้าตามันก็บ๊องแบ๊วดีแฮะ ผิดกะนิสัยส้นตรีนลิบลับเลย
.
ตึ่กๆ
แล้วนี่กรูเป็นอะไรอีกเนี่ย จ้องหน้ามันแล้วใจเต้นเนี่ย สาดดดดดดดดดดดด
พอๆ นอนดีกว่าวุ้ยงัวเงีย แล้วชักจะเลอะเทอะไปใหญ่ละกรู
.
.
.
ปีใหม่ของคนอื่นจะยังไงก็ช่าง แต่ปีใหม่ของผมเป็นแค่นี้ผมก็พอใจละ ไม่ขออะไรมาก
.
.
.
ขอแค่ให้ไอเชรี่ยบอยมันไม่นอนกรนก็พอ
กรูหนวกหู นอนไม่หลับว้อยยยยยยยยยยยย ฮือๆๆๆ
.
.
จบตอน

โปรดติดตามตอนต่อไป

กลับสู่หน้าแรก