ตอนที่ 5 ลางเลือน

เช้าวันอังคาร
พี่สาขึ้นมาปลุกผมอีกเช่นเคย เหมือนเดิมตามปกติเฉกเช่นทุกวัน
.
ผมลุกขึ้นเข้าห้องน้ำ ตามปกติ แต่งตัวชุดนักเรียนเรียบร้อยลงมาทานข้าวเช้า
แต่วันนี้ต่างจากวันอื่นเล็กน้อย
ตรงที่ เช้านี้ พ่อผมยังไม่ออกไปทำงานที
"อรุณสวัสดิ์ครับ พ่อ"
ผมทักขึ้นด้วยสีหน้าที่สดชื่น
"อืม"
พ่อผมส่งเสียงตอบกลับมาแค่เพียงสั้น ในขณะที่สายตายังคงจ้องอ่านหนังสือพิมพ์ที่ถืออยู่ในมือ
.
.
.
.................................
ไร้ซึ่งเสียงใดๆ ห้องทั้งถูกครอบคุลมด้วยความเงียบงัน
.
.
.
.
"เออ นี่นัท"
อยู่ๆ คุณพ่อก็ทักขึ้น
"ครับ ครับ"
ผมตอบกลับไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
"ม่ะ มีอะไรเหรอ"
.
"เป็นไงมั่ง เพิ่งย้ายมาเนี่ย เข้ากับเพื่อนได้มั้ย"
พ่อผมถามพลางหยิบถ้วยกาแฟยกขึ้นดื่ม
"ก็ดีครับ ไม่มีอะไรเป็นปัญหาเลย"
ผมตอบไปด้วยรอยยิ้ม แต่ท่านก็ยังคงไม่ได้หันมามองเช่นเคย
"อืม ดีแล้ว"
พ่อผมตอบกลับสั้นๆ
.
.
"ว่าแต่ เสาร์นี้ว่างมั้ย"
พ่อผมเอ่ยถามขึ้นมาอีก
.
"ว่ะๆ ว่างครับ..."
ผมตอบกลับ
"อืมดีแล้ว พ่อว่าวันเสาร์นี้จะพาเราไปที่บริษัทน่ะ ไปทำความรู้จัก สร้างความคุ้ยเคย กับคนในบริษัทเสียหน่อย"
พ่อผมก็อธิบายไปเรื่อย
.
.
แต่ผมไม่ค่อยชอบเสียเท่าไรนี่สิ ไอเรื่องธุรกิจแบบนี้เนี่ย
.
ผมรู้ตัวดีว่า อนาคตของผมนั้นถูกขีดเอาไว้แล้ว
นั่นคือรับช่วงต่อจากพ่อ
.
.
มันยากที่จะปฎิเสธ แม้มันจะเป็นอย่างนั้นก็ตาม
.
.
.
เพียงแต่ผมเองก็มีความฝันของผมอยู่เหมือนกัน
.
ความฝันที่แม้จะเป็นจริงไปได้ยาก
.
.
แต่ก็อยากจะทำให้สำเร็จ
.
.
.
"ครับ"
นั่นคือคำตอบที่ผม ต้อง ตอบออกไป
หลังจากผมทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็จัดแจงหยิบกระเป๋านักเรียน และกุญแจรถ บนโต๊ะขึ้นมา
ก่อนที่จะออกจากบ้านไป ผมไม่ลืมที่จะทำอะไรบางอย่างที่ นานๆครั้งผมจะมีโอกาสได้ทำ
.
.
"พ่อครับ"
ผมเรียก แต่ท่านก็ยังคงอ่านหนังสือพิมพ์เหมือนเคย
"ผมไปโรงเรียนก่อนนะครับ"
.
.
ไม่มีแม้แต่เสียงใดๆ ตอบกลับออกมา
.
.

ที่โรงเรียน
.
ไม่ค่อยมีอารมณ์จะเรียนเลยแฮะวันนี้ เป็นอะไรไปเนี่ยเรา ก็ว่าจะพยายามทำใจให้รู้สึกสดชื่นกระชับกระเชงแล้วนะ ไม่รู้สิ มันรู้เหมือนมีอะไรติดค้างอยู่ในใจเล็กๆ ยังไงไม่รู้
.
แต่ไม่รู้คิดไปเองรึป่าวนะ รู้สึกเหมือนกับว่าวันนี้ แบงค์ กับนันท์ จะไม่ค่อยได้พูดคุยกันเลย
.
ไม่สิ แทบจะเรียกว่า ไม่มองหน้ากันเลยก็ว่าได้นะ
เกิดอะไรขึ้นกับทั้ง 2 คนนะ
.
.
แต่นี่จะถือว่าเป็นโอกาสของผมได้รึป่าวนะ
จะเสี่ยงดีมั้ย
.
.
แต่ทำไมผมกลับรู้สึกว่า มันไม่ใช่เวลาที่ผมควรจะเข้าไปในตอนนี้กันนะ
กลัวว่า ถ้าเข้าไปแล้ว แทนที่มันอะไรๆ มันจะดีกลับกลายเป็นว่า มันยิ่งแย่ลงไปกว่าเดิม
.
.
คงต้องรอเวลาอีกหน่อยแล้วกัน
..................................
พักเที่ยง
ผมสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อย กำลังจะเดินไปหาที่นั่งซึ่งแทบจะไม่มีเลยสำหรับช่วงพักเที่ยงแบบนี้
แล้วตรูจะนั่งไหนดีฟระ -*-
"นัทๆ ทางนี้"
เสียงของใครบางคนทักผม
"อ้าว มายด์น่ะเอง นั่งด้วยคนสิ หาที่ว่างไม่ได้เลยอ่ะ"
"เอาดิ นั่งเลยตามสบาย"
ผมวางจานข้าวลงบนโต๊ะ พร้อมกับลงนั่งบนม้านั่ง ตรงข้ามกับมายด์ ผมสังเกตเห็นจานข้าวอีก 2 จานวางข้างๆ ผมและมายด์
"ของใครอ่ะ"
"ของนันท์ กับแบงค์น่ะ"
มายด์ตอบพลางตักข้าวกินไปด้วย
"แล้วไปไหนกันอ่ะ 2 คนนั้น"
"นันท์ไปซื้อน้ำน่ะ ส่วนแบงค์ไปหยิบช้อน เห็นว่าลืมน่ะ"
"อ่อ............"
ผมตอบรับเบาๆ พร้อมกับนั่งครุ่นคิดอยู่ครู่นึง ก่อนที่จะถามออกไปอีก(เป็นเจ้าหนูจำไมเรอะ -*-)
.
.
"เอ่อ........มายด์ ถามไรอีกนิดได้ป่าว"
"ว่ามาดิ"
มายด์ตอบออกมาสั้นๆ
.
.
"คือ นันท์กับแบงค์ ตอนนี้คือ.......เอ่อ......"
"ทะเลาะกันอยู่รึป่าวงั้นเหรอ"
มายด์พูดตัดบทผม
"อ่ะ นั่นล่ะ....คืออยากรู้น่ะ ว่าทะเลาะกันเรื่องไร"
.
.
มายด์วางช้อนลง ก่อนที่จะเอามือท้าวคางตัวเอง พร้อมกับจ้องมองผมด้วยสายตาเขม่นเล็กๆ (คิดว่างั้นนะ)
"ถามจริง นี่ไม่รู้เลยจริงๆ เหรอ"
"หือ?"
มายด์ถามย้อนผมกลับ ทำเอาผมถึง งง เล็กน้อย
"ก็ไม่ได้เรียกว่า ทะเลาะ กันซะทีเดียวหรอกนะ จะเรียกว่าไงดี ไม่เข้าใจกันมากกว่านะ นายเองก็มีส่วนด้วยน่ะล่ะ"
"เอ้า ไปเกี่ยวไรด้วยเนี่ย"
ผมถามกลับด้วยอาการเหวอเล็กๆ (ไม่เล็กแล้วล่ะ ที่จริง)
"ก็เมื่อวาน นันท์มันอุตส่าห์รอแบงค์ตั้งนาน ไปๆ มาๆ ไหงกลายเป็น นายไปได้ก็ไม่รู้ ชั้นถามหน่อยเหอะ นายรู้รึป่าวว่า เมื่อวานแบงค์ไปไหน"
.
.
ผมเงียบไปครู่นึง ก่อนที่จะตอบออกไป
"บอกตามตรงเลยนะว่า ไม่รู้เหมือนกัน"
"เอ้า ได้ไง"
"ก็ไม่รู้จริงๆ นี่ แบงค์มันไม่ได้บอกอะไรเรานี่ จะไปรู้ได้ไง ไม่ใช้พระเจ้านะที่จะได้รู้ไปหมดทุกอย่าง"
ทันทีที่ผมตอบออกไปแบบนั้น มายด์ก็ยิ่งจ้องมองผมด้วยสายตาโกรธหนักกว่าเดิม (น่ากลัวง่า)
"อ่ะๆ บอกตามตรงนะว่า ไม่รู้จริงๆ แต่"
"แต่อะไร"
มายด์ถาม
"ก็ไม่รู้จะพูดว่าไงดีอ่ะ แต่เมื่อวานเห็นแบงค์มันถือช่อกุหลาบสีขาวมาด้วยอ่ะ ไม่รู้จะเอาไปมอบให้สาวที่ไหน"
ผมตอบออก ไอเรื่องช่อกุหลาบน่ะ เป็นเรื่องจริง แต่เรื่องให้สาวน่ะ จริงไม่จริงไม่รู้ -*- (ใส่ร้ายคนอื่นป่าววะ ตรูนิ)
แต่ทันทีที่มายด์ได้ยินแบบนั้น มายด์ก็นิ่งเงียบไปครู่นึง ก่อนที่จะขมวดคิ้วครุ่นคิด
.
.
"กุหลาบขาวเหรอ....รึว่า.....ยัยเมย์........."
มายด์พูดออกมาเบาๆ แต่ก็พอที่จะจับศัพท์ได้
"นี่แบงค์มันยัง................เฮ้อ..........เวลาก็ผ่านมาตั้งนานแล้วนะ..........ก็นึกว่าจะลืมๆ ไปแล้วเสียอีก ที่ไหนได้........นันท์เอ้ย.......จะสงสารใครดีเนี่ย"
"เอ่อ เกิดไรขึ้นเหรอ บอกกันมั่งสิ งงนะเนี่ย"
.
"นายไม่ต้องรู้เรื่องนี้หรอก ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย"
"เอ้า ซะงั้น ไรเนี่ย"
"นัท"
"หือ"
.
.
"เรื่องนี้ไม่ต้องบอกให้ นันท์ รู้นะ ปิดเงียบเอาไว้ล่ะ"
มายด์กำชับกับผม แต่คนมันสงสัยนี่
"ทำไมอ่ะ"
"ก็บอกว่าให้เงียบไว้ไง ไม่ต้องรู้มากนักหรอก อ้อ ถ้าบอกนันท์นะ เอาจริงด้วย"
มายด์บอกผมด้วยน้ำเสียงเข้ม ถึงอีกฝ่ายจะเป็นแค่ผู้หญิงก็เหอะ
.
.
แต่ทำไมมันดูน่ากลัวจังเนี่ย -*-
"จ๊ะๆ ไม่ถามแล้วจ๊ะ"
.
.
.
...........................................
ที่บ้าน
"พี่สา อยู่ป่าว"
ผมตะโกนถาม เมื่อกลับมาถึงบ้าน
"ค่า มีไรเหรอคะ คุณนัท"
เสียงพี่สาตอบกลับมาจากหลังบ้าน
"ป่าว เรียกไปงั้นล่ะ แค่ลองเสียงน่ะ"
"คุณนัทเนี่ย แกล้งกันอีกละ"
เสียงพี่สางอนมาแต่ไกลเลย เหอๆ
.
.
"พี่สา เดี๋ยวผมมานะ ออกไปเดินเล่นแปบนึง"
ผมบอกพี่สา ก่อนที่จะวางกระเป๋านักเรียนลงบนโซฟา พร้อมกับใส่รองเท้าแตะ เดินออกไปนอกบ้านทันที
.
.
ผมเดินเล่นเรื่อยเปื่อยไปตามถนนของหมู่บ้าน โดยที่ไม่มีจุดมุ่งหมายที่แน่ชัด ผมเดินไปพลางกับมองตาม 2 ข้างทางไปเรื่อย
.
เห็นผู้คนมากมาย ที่มีชีวิตแตกต่างกันไป
ในที่สุดผมก็เดินเล่นมาจนถึงสนามเด็กเล่น เห็นเด็กๆ มากมายกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน (ก็สนามเด็กเล่นนี่ ไม่มีเด็กแล้วจะให้มีอะไรล่ะ - -)
ผมนั่งลงตรงม้านั่งข้างสนามเด็กเล่น มองดูผู้คนผ่านไปผ่านมา บางครั้งเวลาที่เรารู้สึกว้าวุ่นใจ การได้นั่งลงเงียบๆ แบบนี้มันก็ทำให้รู้สึกสบายใจเหมือนกันแฮะ
.
.
"ชมพู่ กลับบ้านได้แล้วมั้ง นี่มันเย็นมากแล้วนะ เดี๋ยวแม่ก็ดุเอาหรอก"
เสียงของใครบางคนดังขึ้นท่ามกลางผู้คนมากมายที่ผ่านไปมา แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงได้สะดุดกับเสียงนี้ รู้สึกคุ้นๆ อย่างบอกไม่ถูก
"ไม่เอาอ่ะ พู่ยังอยากเล่นอีกนิดอ่ะ นะ พี่แชมป์นะ นะ"
"พอเลย เลิกได้แล้ว เย็นมากแล้ว ไปกลับบ้าน"
"พี่แชมป์อ่ะ!!!!!"
เสียงของเด็กสาวร้องโยเยที่ถูกขัดใจ ดูท่าว่าจะยังเด็กอยู่ ผมพยายามหันมองเพื่อหาต้นเสียงนั้น ว่ามาจากไหน
จนในที่สุดก็พบ เด็กผู้ชาย วัยประมาณผมกำลังจูงมือเด็กผู้หญิงอายุประมาณ 7-8 ขวบเดินกลับบ้าน (คิดว่างั้นนะ ก็เห็นพูดว่าจะกลับบ้านอ่ะ)
ผมรู้สึกคุ้นๆ กับผู้ชายคนนี้อย่างบอกไม่ถูก ใครกันนะ.............................
.
.
ใช่แล้ว นายคนนั้น คนเมื่อวานที่เจอที่ป้ายรถเมล์นี่เอง
บ้านอยู่แถวนี้เหรอเนี่ย?

ชื่อ แชมป์ด้วย โห!!!!!!!!(น่าตกใจตรงไหนเนี่ย - -*)
..................................
และไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลใด แต่ผมกลับลุกขึ้นเดินตามแชมป์ไปห่างๆ ทันที

.
.
................................
"เดี๋ยวเข้าบ้านไปแล้วอาบน้ำด้วยนะเราน่ะ เลอะมอมแมมเชียว"
"ค่า พี่แชมป์"
ทั้งสองเดินเข้าบ้านไป ในขณะที่ผมเองตอนนี้ก็มาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านของแชมป์ (ถือวิสาสะเรียกชื่อเลยแล้วกันนะ - -)
บ้าน 2 ชั้น ที่ลักษณะบ้านคล้ายบ้านผม (ก็แน่ล่ะ หมู่บ้านเดียวกันนี่ - -)
ผมเดินไปรอบๆ บริเวณบ้าน โดยเหตุผลใดก็ไม่รู้ นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่น่ะ
.
.
"พี่แชมป์อ๊า.....แกล้งหนูอีกแล้ว"
เสียงของเด็กหญิงร้องดังจนขนาดผมยังได้ยิน
"นี่ๆ เล่นอะไรกันน่ะ ทั้งสองคนเลย"
"ก็พี่แชมป์อ่ะแม่ เอายางรัดผมมาผูกผมหนูเป็นตัวประหลาดเลยอ่ะ"
"ฮ่าๆๆๆ"
"พอๆ ทั้งคู่เลย ไปอาบน้ำอาบท่ากันไป เดี๋ยวพ่อเราจะกลับมาแล้ว จะได้มากินข้าวกัน"
"ครับ"
"ค่า ฝากไว้ก่อนเหอะ พี่บ้า แบร่"
.
.
.
ตึ่กๆ
.
ทำไมกันนะ ผมถึงได้เกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาในใจ
เหมือนผมกำลังรู้สึกน้อยใจเล็กๆ ที่ผมไม่มีสิ่งนั้นแบบพวกเขา
บ้านหลังนี้ทำไมมันดูอบอุ่นจังเลยนะ น่าอิจฉาเหลือเกิน
.
.
ทำไมผมถึงไม่มีแบบเขามั่งนะ
ฮึ่กๆ
แล้วทำไมน้ำตาของผมมันต้องไหลออกมาด้วยล่ะ
บ้าจริง เรื่องแค่นี้ก็อ่อนไหวเสียแล้ว
เข้มแข็งหน่อยสิวะ ไอนัท
.
.
เข้มแข็งไว้ แล้วสักวัน เราจะต้องมีแบบนั้นบ้างให้ได้
.
.
................................
เช้าวันรุ่งขึ้น
ผมมาโรงเรียนอย่างงัวเงีย ไม่ค่อยสดชื่นมากนัก แถมยังรู้สึกเหมือนกับว่าฝันไม่ค่อยดียังไงด้วยไม่รู้สิ แต่พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก
.
วันนี้ นันท์เข้าเรียนสาย เพราะมาตอนคาบ 2 เข้าไปแล้ว
เกิดอะไรขึ้นกับ นันท์
วันนี้ดูนันท์หมองๆ ไป ไม่ค่อยสดชื่นเหมือนทุกวัน
จริงสิ แบงค์ ไปไหน
เมื่อวาน แบงค์ บอกผมว่า มีธุระไปไม่ได้ เลยให้ผมไปเอง
หรือว่า ตอนนี้แบงค์ยังไม่กลับมาอีก นันท์ เลยดูเศร้าๆ ไป
มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย.......
.
.
ช่วงระหว่างเปลี่ยนคาบ
.
"นันท์"

เสียงของมายทักนันท์ดังขึ้น ผมพยายามจะตั้งใจฟัง (เสียมารยาทมะเนี่ย)
"เป็นอะไรไปน่ะ ดูไม่ค่อยดีเลยนะ หรือว่าเพราะที่แบงค์ไม่มาเมื่อวาน เออว่าแต่วันนี้ก็ไม่เห็นแบงค์มาเรียน ไปไหนของเขานะ ปล่อยให้เพื่อนเราหงอยเหงาอยู่ได้ บลาๆๆๆๆ"
ไม่ทันที่ มายจะได้พูดจบที อยู่ นันท์ก็ปล่อยโฮ ออกมาทำเอา มายเองถึงกับตกใจทำอะไรไม่ถูก หันรีหันขวางก่อนที่จะดึงตัว นันท์ ออกนอกห้องไป
ผมเองก็เช่นกัน รู้สึกอึ้งกับเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เกิดขึ้น
เพียงแค่ แบงค์ไม่มาเมื่อวาน ทำเอาถึงกับ นันท์ เป็นไปได้มากมายขนาดนี้เลยเหรอ
แบงค์สำคัญ กับนันท์ มากเพียงนั้น ถึงขั้นกำหนดเปลี่ยนแปลงความรู้สึกได้มากเช่นนี้เลยหรือไร
.
.
-เช่นเดียวกับที่ นันท์ สามารถกำหนด เปลี่ยนแปลง อารมณ์นายไง นัท- <<<เสียงความคิดหนึ่งแล่นผ่านเข้ามา
.
.
-จะตามไปดีมั้ยเผื่อมีอะไรที่พอจะช่วยได้- <<< อีกหนึ่งความคิดวูบแล่นเข้ามาอีกครั้ง
.
.
-จะดีเหรอ เราเองก็ไม่ได้มีอะไรสำคัญสำหรับ นันท์เขาเลยนะ เข้าไปจะเป็นตัววุ่นวายเสียปล่าวๆ-<<<อีกความคิดโต้แย้งเข้ามา
.
.
.
.
.
จะด้วยอะไรไม่อาจรู้ได้ ผมลุกขึ้นเดินตามออกไป มันอาจจะเป็นเรื่องที่ออกจะเสียมารยาทสักหน่อยที่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องที่เขาไม่อยากให้รู้
.
แต่จะให้ทำอย่างไรล่ะ ในเมื่อใจมันเป็นห่วงมากๆ แล้ว
.
.
.
...............................
ผมเดินตามทั้งสองออกไป มายพานันท์ไปยังสุดทางเดินของชั้น ซึ่งเป็นมุมอับ ผมเดินเข้าไปแอบอยู่ข้างๆ ไม่ให้ทั้งสอง สังเกตเห็น
.
.
.
.
.
ตึ่กๆ......ตึ่กๆ......<<<เสียงหัวใจของผมเต้นรัวขึ้น
.
.
.
นันท์เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง เพียงแต่ผมไม่สามารถจับใจความได้ เพราะมันแผ่วเบามากๆ
.
.
.
.
ตึ่กๆ......ตึ่กๆ........ตึ่กๆ........ตึ่กๆ........<<<หัวใจผมเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ผมเองก็รู้สึกแน่นหน้าอกมากขึ้นตามไปด้วยเช่นกัน
.
.
.
ตึ่กๆ.......ตึ่กๆ........ตึ่กๆ........ตึกๆ.........ตึกๆ.........<<<ผมเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว เหมือนมันจะวูบลงไป แต่ผมพยายามจะฝืนตัวเองเอาไว้
.
..
.
.
.
"อะไรนะ เมือคืนเธอ กับ แบงค์มี............."
.
.
.
.
.
.
.........................................................................................
วูบ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ทันทีที่ผมได้ยินเรื่องราวทั้งหมด ราวกับโลกนี้มันพังทลายลงไป
เรี่ยวแรงที่เคยมีมันก็พลันหมดลงไปดื้อๆ
สมองผมแทบจะไม่สั่งการอะไรอีกแล้ว
.
.
.
.
มันเกิดอะไรกันขึ้น ชั่วระยะเวลาเพียงข้ามคืนเดียว
มันมีเรื่องราวมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ
.
.
ผมพยายามฝืนร่างการที่แทบไร้เรี่ยวแรงพาตัวเองออกมาจากจุดนั้น
แน่นหน้าอก หัวใจเต้นถี่ แรง และเร็วขึ้น
หายใจหอบถี่
ผมพยุงตัวลัดเลาะไปตามกำแพงเรื่อยๆ
.
.
-ทำไม-
.
.
.
ทำไม นันท์ ถึงให้โอกาสกับแบงค์ ล่ะ
แล้วทำไมกับเรา...............................................
.............
......
.
.
.
ทั้งที่เหตุการณ์ในครั้งนั้นมันก็..............................................
ความรู้สึกมันชัดเจนขนาดนี้เลยหรือ
.
.
เพราะเป็น แบงค์ ใช่มั้ย
.
.
คนที่นันท์เฝ้ารอมานานแสนนาน..........
.
.
แล้วที่เคยผ่านมาระหว่างเราล่ะ...................
.
.
.
.
ในขณะที่สติสัมปชัญญะของผมกำลังลางเลือน
อีกครั้งที่ผมเห็นใครคนนึงยืนอยู่ตรงหน้าผม
แต่ทว่าคราวนี้เป็นผู้ชาย ทำไมผมถึงรู้สึกคุ้นหน้าเขาคนนี้จัง
.
ใครกันน่ะ
.
.
วูบ!!!!!
ตุ่บ!!!!!!!
.
.
.
ท่ามกลางภวังค์แห่งความมืดมิด
.
ความทรงจำครั้งเก่าก่อน ก็พลันย้อนกลับในหัวอีกครั้ง
.
.
จบตอนที่ 5

อ่านตอนต่อไป

 

กลับสู่หน้าแรก